ଅନ୍ତିମ ଭାଗ:-

ସମୟ ଏବେ ରହି ଯାଇଥିଲା। ଘଡିରେ ଟିକ୍ ଟିକ୍ ବନ୍ଦ ହେଇଯାଇଛି, ବାୟୁ ସ୍ଥିର, ଆକାଶ ଗଭୀର କଳା। ଶବ ମଞ୍ଚ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛି । ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ଶେଷ କରି ସ୍ଥିର ହୋଇ ବସିଯାଇଛନ୍ତି।

ପୁଣି ଆସିଛି ସେଇ ଶବ୍ଦ, କିନ୍ତୁ ସେ ଶବ୍ଦ ଏବେ ଶିଶୁ ଆତ୍ମାର କ୍ରନ୍ଦନ ନୁହେଁ ବରଂ ଏଇଟା ତାର ହସିବା ର ଶବ୍ଦ।

ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦ ଚେତନାର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭିତରେ ଏବେ ଅଗ୍ନି ଜଳି ଉଠିଛି । ଏବେ ସେ ନିଜ ଭୟ ଓ ଅନୁତାପର ସାମ୍ନା କରିପାରିଛନ୍ତି। ସେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ନିକଟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଏବେ ଶବ ମାନଙ୍କ ମାୟା ଜାଲ ମଧ୍ୟରୁ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି ଆଉ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶିଶୁ ଆତ୍ମାର ଛବି।
ଆଉ ଦେବାନନ୍ଦ ଆସି କହିଲେ - "ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଥିଲି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଅପରାଧକୁ ଦେଖୁଥିଲି। ମୁଁ ଅନ୍ତରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ଆତ୍ମା ଗୁଡିକୁ ରୋଦନ କରେଇଛି। ଏବେ ସେମାନଙ୍କର ମୁକ୍ତି ହେବ।"
ଏହି କଥା ସହିତ ଶବ ମାନେ ଦୀପ ଆଲୋକ ହୋଇ ଆକାଶରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲେ।

ଏବେ ଓଲି ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଭିତରୁ ଆଉ ରକ୍ତ ବାହାରୁନାହିଁ, ସେଠୁ ଝରୁଛି ଅନୁଗ୍ରହର ଜଳ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେହି ଶବ ଘର ଏବେ ଏକ ଶାନ୍ତିର ପୀଠ। ଏବେ ଘଡି ଟିକେ ସମୟ ବଦଳେଇଛି ୧:୦୨ AM କୁ। ଯେଉଁଠି ଅନୁତାପ ଥିଲା ଶକ୍ତି, ଦୟା ଥିଲା ମୋକ୍ଷ ଆଉ କହୁଛି "ଏବେ ମୁଁ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ ଦେଖିପାରିଛି।"

ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଦାନବ ଲୋପ ପାଇଯାଇଛି , ଶବ ମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ବି ଶୂନ୍ୟତାରେ ବିଲୀନ ହୋଇ ଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କର ଅନ୍ତର ଏବେ ଯାଏଁ ଖାଲି ହୋଇନାହିଁ। ସେ ଚାହିଁଛନ୍ତି ମୁକ୍ତି, ହେଲେ ମିଳୁଛି କେବଳ ଏକ ଗଭୀର ଶବ୍ଦ - ତାହା ହେଉଛି ନିରବତା। ସେ ବିଚାର କରୁଛନ୍ତି - "ଯେଉଁ ଶବ ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେମାନେ କିଏ ଥିଲେ ? ମୋ ପାପର ପ୍ରତିଫଳ, ନା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ପୁନଃଜନ୍ମ ?"

ଏହି ସମୟରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଭିତରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଭୁଛି । ଏହା ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧଙ୍କମନ୍ତ୍ର ନୁହେଁ, ଏହା ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଅନ୍ତଃକରଣର ଅନ୍ତିମ ସ୍ମୃତିର ଉଚ୍ଚାରଣ। "ଯେଉଁଥିରେ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଛି, ସେଠି ମୁକ୍ତି ନୁହେଁ, ଶାପର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଅଛି। ଆଉ ଏହା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ମନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ଶବ ଠାରୁ।"
ଘଡି ଏବେ ପୁଣି ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ କରି ପହଞ୍ଚିଛି ୧:୦୩ AM ପାଖରେ। ଆଉ ଦେବାନନ୍ଦ ହଜିଯାଇଛନ୍ତି ଭାବନରେ।

ଦୃଶ୍ୟ ୧:- ମନର ମଞ୍ଚ

ଦେବାନନ୍ଦ ସେଇ ଶବ ଘର ମଧ୍ୟରେ ଏକୁଟିଆ ବସିଛନ୍ତି। ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧ ଆଉ ନାହାଁନ୍ତି , ଦେବାନନ୍ଦ କ୍ରୁର ରୂପ ଅପସାରିତ ଆଉ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଶାନ୍ତ। କିନ୍ତୁ ଶୂନ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାଥୀ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭିତରେ ଶବ ଗତ ଜନ୍ମ ର ପ୍ରତିଛବି - ଯେଉଁଠି ସେ ଅନେକ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି, ଅନେକ ଶିଶୁ ଆତ୍ମା ଗୁଡିକୁ ବଳି ଦେଇଛନ୍ତି।
ସେ କହୁଛନ୍ତି - "ଯଦି ମୋ ଅନୁତାପ ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଆଲୋକ କରିପାରେ, ତେବେ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଚାହେଁନି। ମୁଁ ଏଇଠି ରହିବି, ଶବ ମଞ୍ଚର ପାଳି ରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନାମ ହିସାବରେ।" ତାପରେ ଏହା ଭାବି ସେ ହଠାତ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖୁଛନ୍ତି।

ଦୃଶ୍ୟ ୨:- ଶବ ଘରର ଆଗନ୍ତୁକ

ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ନୂଆ କନ୍ୟା ଆସୁଛି — ଚେହେରା ଅଦୃଶ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ପାଦରେ ରକ୍ତର ଛାପ। ତାହା ଦେଖି ଦେବାନନ୍ଦ ନିଜେ ଉଠି କହୁଛନ୍ତି, "ତୁମେ କି ମୋର ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା? ନା ନୂଆ ଏକ ଅନୁତାପ।"

ସେଇ କନ୍ୟା କେବଳ ଏତିକି କହି ହସି ଦେଉଛି, ଆଉ କହୁଛି
“ତୁମେ ଏବେ ବଞ୍ଚିଛ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୃତ। ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଘର ମୁକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହି ଘର ଏବେ ତୁମ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅନ୍ତରାଳ। ଘଡି ଦେଖ, ସମୟ ପୁଣି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। " ଏତିକି କହି ସେ ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା।

ଘଡି ଏବେ ଟିକିଏ ଅଗ୍ରସର ହେଲା ୧.୦୫ AM।
ଆଉ ଶବ ଘରର ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ହେଲା ଭିତରୁ ଆଉ ଦେବାନନ୍ଦ ବାହାରି ଆସିଲେ ବାହାରକୁ। ଏହା ଗଳ୍ପର ଶେଷ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଅନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭ ଯେଉଁଠି ନା ଶବ ନା ଜୀବନ, କେବଳ ଅପରାଧ ଓ ଅନୁତାପର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଘୋଷାଣା ଅଛି। ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତରେ ଅବତାର।
ଘଣ୍ଟିଆ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଶବ ଘରେ ଜନ୍ମ ଘଟାଇଥିବା ଅନେକ ଅଶାନ୍ତ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ।

ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ଅଭିଘାତ ଏବେ ଅନୁତାପର ଭାବନା ରେ ପରିଣତି ପାଇଛି। ସେ ତାଙ୍କ ଅତୀତ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରି, ଶିଶୁ ଆତ୍ମା ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ମୃତି ସ୍ଥଳ ତିଆରି କରିବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛନ୍ତି। ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାଙ୍କ ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା ବି ଶାନ୍ତି ପାଇ ସ୍ଥାୟୀ ଶୁନ୍ୟତାରେ ଲିନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଚେହେରା ଏବେ ଶିଶୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ତାଙ୍କୁ ପୁନଶ୍ଚ ଫେରି ପାଇ ଖୁସି ବୋଲି ଜଣେଇବା ସହ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ବସିଛନ୍ତି ବୋଲି କହିଛନ୍ତି । ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦେବାନନ୍ଦଙ୍କ ମଥାରେ ପ୍ରେମର ଏକ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ସହ ସାରା ଜୀବନ ରହିବେ ବୋଲି କଥା ଦେଇଛନ୍ତି। ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ଦେବାନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇ ବସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜଣେଇଛନ୍ତି। ଆଉ ଏବେ ସେ ବଙ୍ଗଲୋରୁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବଦଳରେ ଶୁଭୁଛି ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦ। ଘଡି ଏବେ ୧.୦୧ AM ରୁ ଗତି କରି ସକାଳ ୬:୦୦ AM ରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ସକାଳ ପହିଲି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟକୁ। ସେ ବଙ୍ଗଲୋ ଉପରେ ପଡିଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଶ୍ମି । ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ଗାନ ଏବେ ଜୀବନର ଶୁଭସଙ୍ଗୀତରେ ପରିଣତ ହେଇଯାଇଛି।

ସକାଳ ହେବା କ୍ଷଣି ଦେବାନନ୍ଦ ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ସେଠି ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ ପାଇଁ ଏକ ଦୀପ ଜଳାଇ ସେ ଘଡି ଥିବା କାନ୍ଥରେ ସେମାନେ ସିନ୍ଦୂର ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଲେଖିଲେ, “ଏହିଠାରୁ ଆମେ ଶିଖିଲୁ, ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି ମନର ଶୁଦ୍ଧତା ଭିତରୁ ଆସେ। ଅନୁତାପ ଓ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ଶ୍ମଶାନରୁ ମନ୍ଦିରରେ ପରିଣତ ହୋଇପାରେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ରତା,ସଂଯମତା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନା ଜାଗ୍ରତ ହୋଇପାରେ।"

ଏବେ ଦେବାନନ୍ଦ ଟିକେ ହସିଲେ, ଆଉ ଏବେ ସେ ନିଜକୁ ଶବ ଘରର ଅଭିଶାପ ନୁହେଁ, ଏକ ଶିକ୍ଷା ଓ ଉଦ୍‌ଗମ ସ୍ଥଳର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ଏହାପରେ ସେମାନେ ସେଠୁ ଫେରିନଯାଇ ସେ ବଙ୍ଗଲୋରେ ସବୁ ଦିନ ରହିବେ ବୋଲି ସ୍ଥିର କଲେ। ବିବାହ ଦିନ ସେମାନେ ଗୃହ ପ୍ରବେଶ ସମୟରେ ସାଥିରେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ମୂର୍ତ୍ତି ଧରି ଗୃହ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ସେଠି ଏକ ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଭଗବାନ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଦେବାନନ୍ଦ ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଆଜୀବନ ସେଠି ନିଜ ପରିବାର ସହ ଖୁସିରେ ରହିଲେ।

ରାତି ୧.୦୧ AM ର ରହସ୍ୟ (ଅନ୍ତିମ ଭାଗ)

ଅନୁତାପର ଶ୍ରାପ ଓ ମୋକ୍ଷର ଦ୍ୱାର