ଭାଗ - ୩

(ଶେଷ ଭାଗ)

ସବୁ ଦେଖି ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ସାଜିବା ପରେ ଦିନେ ମୁଁ ମୋ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲି - ଗୁରୁଦେବ!, ମୁଁ ଯେଉଁ ପାପ କରିଛି; ତା'ର କ'ଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ନାହିଁ। ନାରୀ, ନଦୀ, ନାଗ, ନିଆଁ ଓ ନରେଶଙ୍କୁ ଜଗି ରଖି ମୋର ଚଳିବାର ଥିଲା। ଏ ଟାପୁର ସବୁ ଅଧିବାସୀ ସେଇ ଡ଼ାହାଣୀର ସବୁ ରାସ୍ତାକୁ ବନ୍ଦ କଲାପରେ ମୁଁ ମୋ ପାରିବା ପଣିଆକୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଯାଇ ତା'କୁ ପୁଣି ମୁଁ ଏଇଠି ରଖି ପକାଇଲି। ହେଲେ ସେ ଦୁର୍ବଳ ମୂଷିକଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହୀ ବନିଗଲା। ମୋ ମନ୍ତୁରା ପାଣିର କରାମତିରେ ମୁଁ ଖାଲି ବାହାସ୍ପୋଟ ମାରିଦେଲି ହେଲେ ଶେଷରେ ସେ ମୋ' ଠାରୁ ବଳବାନ ସାଜି ମୋର ଶ୍ଵେତ ଲୋହିତ ଦାଢ଼ିକୁ ତା' ପଞ୍ଝାରେ ଟାଣିନେଇ ମୋତେ ରକ୍ତାକ୍ତ କରିଦେଲା, ତା' କବଳରୁ ମୁକୁଳିବା ପାଇଁ ମୋ' କମଣ୍ଡଳୁ ଭିତରେ ସାଇତା ଥିବା ମନ୍ତୁରା ପାଣିକୁ ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ହରାଇ ସାରିଛି। କୁହନ୍ତୁ ଗୁରୁଦେବ, ଏହାର କିଛି ଗୋଟାଏ ଉପାୟ ବତାନ୍ତୁ।

ଗୁରୁଦେବ ଟିକେ ନିରବୀ ଯାଇ ଯୋଗବଳରେ ସବୁ ଜାଣି କହି ଉଠିଲେ - ଏଇଟା ତୋର କି ସେ ଡ଼ାହାଣୀର ବି ଦୋଷ ନାହିଁ। ସବୁ ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ ବିଭ୍ରାଟର ଖେଳ। ସେ ତ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଳିୟାର ସାଜି ସାରିଲାଣି। ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ତା' ପାଇଁ ଏ ପୁଣ୍ୟ ବିଦ୍ୟାପୀଠରେ କେତେ ବି ମୁଣ୍ଡ ଗଡ଼ିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି।

ପୁଣି ମୋତେ ସେ କହିଲେ - ତୋତେ ଗୋଟିଏ ମନ୍ତ୍ର ଦେଉଛି; ୟାକୁ ମୁଖସ୍ତ କରିଦେଇ ତୁ ମାଡ଼ି ଯାଆ ସେଇ କାଉଁରୀ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କ ଦେଶକୁ। ହିମାଳୟ ପାଦ ଦେଶରେ ସେ ଦେଶ। ଜଗିରଖି ମଉକା ଦେଖି ଏ ମନ୍ତ୍ରଟା ବାରମ୍ବାର ପଢ଼ିନେବୁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣୁଶୁଣୁ ଗୁଡ଼ାଏ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧା ମାୟାବିନୀ ଷୋଡ଼ଶୀମାନେ ଆସି ତୋର ଚାରିପାଖରେ ଚକ୍କର୍ କାଟିବେ। ଜଣକୁ ତୁ ପଟେଇ ନେଇ ତା' ଠାରୁ କାଉଁରୀ ବିଦ୍ୟା ହାସଲ କରି ଫେରି ଆସ। ପରେ ପରେ ଏଇତ ମଉକା ଦେଖି ତା'କୁ ବଶୀଭୂତ କରି ସେ ଡ଼ାହାଣୀକୁ ଗୋଟାଏ ଖାଲି ବୋତଲ ଭିତରେ ବନ୍ଦିନୀ କରି ରଖ, ହେଲେ ବି ପ୍ରମାଦ ଅଛି; ତେବେ ଯଦି ସେ ଡ଼ାହାଣୀ ଢ଼ାଙ୍କୁଣି ତାଡ଼ି ବାହାରି ଆସେ ପରିସ୍ଥିତି ବିଷମୟ ହୋଇପଡ଼ିବ। ଏଣୁ ବେଳ ଥାଉ ଥାଉ ସେ ପୀଠର ସବୁ ଅଧିବାସୀଙ୍କୁ ସତର୍କ କରାଇ ଦେବୁ, ଆଉ କହିଦେବୁ ସବୁ ସାଥିମାନେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଦା ସର୍ବଦା ମନ୍ତୁରା ହଳଦୀ ପାଣି ବୋତଲ ଧରି ବୁଲାଚଲା କରୁଥିବେ। ତା'ପରେ ସେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏତେ ଡ଼ରି ଯାଉଥିବ ଯେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ବିଳିବିଳେଇ ହୋଇ ବୋପାକୁ ମଉସା ଡ଼ାକିବ। ବୁଝିଲୁ, ମୁଁ ପୁରା ବୁଝିଗଲି।

ବି.ଦ୍ର. - ମନ୍ତୁରା ହଳଦୀ ପାଣି ବୋତଲ ଏଠାରେ ମିଳେ - ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତୁ। କେବେ କେଉଁଠି??

=ସମାପ୍ତ=

=×=×=×=

ଡ଼ାହାଣୀ ମାତିଛି!

ଏକ କଲେଜ୍ କିରାଣୀର ଅଙ୍ଗେଲିଭା କାହାଣୀ