ଭାଗ - ୧

ଆଜ୍ଞା, ମୁଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ନନ୍ଦ କହୁଛି। ଆମ କଲେଜ୍ ଉପରେ ଠିଆ ହେଲେ ଆକାଶକୁ ହାତ ପାଇବ। ଦେଶ ସ୍ବାଧୀନ ହେବାର ୩୫ ବର୍ଷ ହୋଇଥାଏ। ସେତେବେଳଠୁ ମୁଁ କଲେଜ୍ ର କିରାଣୀ ରୂପେ କାମ କରି ଆସୁଛି। ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ମୋଟ ୪୨ଜଣ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଏ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଷ୍ଠାନଟି ଗଢ଼ା ହୋଇଥିଲା। କଲେଜ୍ ନ କହି ରାଜବଙ୍ଗଳା କହିଲେ ସମସ୍ତେ ବୁଝନ୍ତି। ସେତେବେଳର କଥା - ଏ ରାଜବଙ୍ଗଳା ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଖଜଣା ଆଦାୟର ଏକ କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଥିଲା। ବେଳେବେଳେ ଆଠଗଡ଼ ରାଜା, ଗୁମସ୍ତା, ପିଆଦା, ଶିରସ୍ତା ଓ ସିପାହୀ ମେଳରେ ଆସି ଏଠି ଡେରା ପକାନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶସ୍ତ କକ୍ଷ, ତା'ପରେ ବୈଠକ କକ୍ଷ। ବଙ୍ଗଳାର ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵ ଓସାରିଆ କୁଣ୍ଡା ପଥରର ବାରଣ୍ଡା, ବାରଣ୍ଡା ପାଖକୁ ଲାଗି ବିରାଟ ରୋଷେଇଗୃହ। ତା' କଡ଼କୁ ଛୋଟବଡ଼ ପଥରଖଣ୍ଡମାନଙ୍କର ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଟାପୁ। ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା ଠାରୁ ୨୦୦ ମିଟର ଉଚ୍ଚରେ ଏ ବଙ୍ଗଳା। ବଙ୍ଗଳା ତଳକୁ ଘୋଡ଼ାଶାଳ ଓ କୂଅ।

ନୂଆ ନୂଆ କଲେଜ୍ ବସିଥାଏ। ସରକାରୀ ସ୍ବୀକୃତିର କାଗଜପତ୍ର ସଜାଡୁ ସଜାଡୁ ବେଳେବେଳେ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସେ। ଗଧିଆ କି ଢ଼େଙ୍କିଆର ହେଣ୍ଟାଳ ବି ଶୁଭେ। ଜନରବ ଅଛି ଏ ବଙ୍ଗଳା କୁଆଡ଼େ ଭୂତପ୍ରେତ, ଡ଼ାହାଣୀ କି ପିତେଇଶୁଣୀମାନଙ୍କର ଚରାଭୂଇଁ ଅଟେ। ମୁଁ ଫେରିବାର ଟିକେ ଡେରି ହୋଇଗଲେ ବୋଉ ମୋର ସଞ୍ଜବତୀ ଦେଉ ଦେଉ ନନାଙ୍କୁ ଡ଼ାକ ମାରେ - ପୁଅଟା ଏ ଯାଏଁ କାମରୁ ଫେରିନି, ଡ଼ରିବ କି ଚମକିବ, ଯାଅ ଚଞ୍ଚଳ ନେଇ ଆସ। ନନା ଆସନ୍ତି, ଜମା ଡ଼ରନ୍ତିନି। ବୋଉ ମୋତେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଆରମ୍ଭ କରିଦିଏ ଗୁଡ଼ାଏ ଭୂତପ୍ରେତ ଡ଼ାହାଣୀର ଗପ। ମୋତେ ତ ପୁରା ଡ଼ରାଇଦିଏ। ହେଲେ ମୋର କିନ୍ତୁ ବୁଝିବାର ବେଳ ଆସିଯାଇଥାଏ। ବୋଉର କଥା ଠିକ୍ ବୁଝିନିଏ। ଏମିତି ମୋତେ ସେ ଡ଼ରାଇଦେଲେ ମୁଁ ଆଉ ଜମା ଡ଼େରିରେ ଫେରିବିନି। ବୋଉର ସେ ମାଆ ମନକୁ ବୁଝି ନେଉ ନେଉ ମୋ ଆଖି ଲୁହରେ ଜକେଇ ଆସେ।

ଏବେ ବି କିଛି ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମାର ବିକଟାଳ ରଡ଼ି ଶୂନ୍ ଶାନ୍ ନିର୍ଜନ ରାତିରେ କାନରେ ପଡ଼େ। ରାଜା-ଗୋଜା ନୀତିରେ ଏଇ ଟାପୁ ଉପରେ କେତେ ନରବଳୀ ଦିଆ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ, ସେ କଥା କିଏ ବା କହି ପାରିବ?

ୟା ଭିତରେ ପାଣି ପରି ଅନେକ ବର୍ଷ ଗଡ଼ି ଚାଲିଲା। ବଦଳିଗଲା ଏ ମୁଲକର ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ। ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଏ କଲେଜର କଳେବର ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ଛାତ୍ର ଉପସ୍ଥାନ, କର୍ମଚାରୀ ସଂଖ୍ୟା ବି ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ବୋଧହୁଏ ୨୦୦୨ ମସିହାର ଡିସେମ୍ବର ମାସର ଏକ ଶୀତ ରାତିର କାହାଣୀ। ସେଦିନ ବହୁତ କାମ ଥିବାରୁ ମୁଁ ଆଉ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁଲିନି। ହୋଟେଲ୍ ରୁ ଖାଇବା ମଗାଇଦେଲି କଲେଜ୍ ପିଅନ ହାତରେ। ସେ ମୋତେ ଖାଇବା ଦେଇ ତା' ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା। ମୁଁ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଏ। ସମୟ ରାତି ୧୧ଟା ପ୍ରାୟ ହେବ। ହଠାତ୍ ମୋର ନଜର ପଡ଼ିଲା କେମିତି ଏକ କଳାଛାଇ ଏ କଲେଜ୍ ଉପରକୁ ମାଡ଼ି ଆସୁଛି। ମତେ ଲାଗୁଥିଲା କୌଣସି ଏକ ନବାଗତ ନାରୀର ସ୍ବ ଶରୀର ଭିତରେ କୌଣସି ଏକ ଅଶରୀରି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖୁଛି। ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଝିମ୍ ଝିମ୍ ହୋଇଗଲା। ମୁହଁ ବୁଲେଇଲା। ମୋ ଚୌକି ଭୂକମ୍ପ ଭିତରେ ଯେମିତି ଦୋହଲି ଯାଉଛି। ମୁଁ ନିର୍ବାକ ନିସ୍ପନ୍ଦ ଭିତରେ ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି। ଏତେ ଶାନ୍ତ ସରଳ ଏ ବିଦ୍ୟାପୀଠ ଭିତରକୁ ଯେମିତି କୌଣସି ଏକ ଉଲଗ୍ନ ଶକ୍ତି ଧସେଇ ପଶି ଆସୁଛି। ମୁଁ ଶଙ୍କିଗଲି। ମୁଁ ବା କି ଛାର? ବାହୁବଳୀ ମହିଷାସୁର ଯେଉଁଠି ଗୋଟାଏ ନଗ୍ନ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଖରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇ ଚିରଦିନ ଲାଗି ଘୁମେଇ ପଡ଼ିଥିଲା; ମୁଁ ବା କିଏ?

ହଠାତ୍ ଦିନେ ତା' ସହିତ ମୋର ଭେଟ ହେଲା। ଭେଟ ହେଲା ପୋତି ହୋଇଥିବା କୁଢ଼ କୁଢ଼ ହାଡ଼ କଙ୍କାଳ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେଇ ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଧୂର୍ତ୍ତ ଛଞ୍ଚାଣ, ତା'ର ତା'ର ମୁନିଆ ପଞ୍ଝାରେ ଝାମ୍ପ ମାରି ମୋର ସମଗ୍ର ମୁଖମଣ୍ଡଳକୁ କ୍ଷତାକ୍ତ କରି ଚାଲିଗଲା ପରି କିମ୍ବା ହଠାତ୍ କ'ଣ ଗୋଟାଏ ବିସ୍ଫୋରଣ ଘଟିଗଲା ପରି ମୁଁ ଅନୁଭବ କଲି। ମୁଁ ମନେ ମନେ ପ୍ରମାଦ ଗଣିଲି, କିଏ ଗୋଟିଏ ଡ଼ାହାଣୀ ଯେମିତି କୋଉଠୁ ତଡ଼ା ଖାଇ ଏ ଟାପୁରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛି। ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା ସିଏ ଯେମିତି ଗୋଟିଏ ଖଣ୍ଡିଆଭୂତ ସାଜି ଏ ପୁଣ୍ୟ ପୀଠଟାକୁ ସମୂଳେ ଉତ୍ପାଟନ କରି ଫିଙ୍ଗିଦେବ କି କେଉଁ ଏକ ଅପହଞ୍ଚ ଲବଙ୍ଗ ଦ୍ବୀପକୁ।

ଆହୁରି ଆଗକୁ ଅଛି....

ଡ଼ାହାଣୀ ମାତିଛି!

ଏକ କଲେଜ୍ କିରାଣୀର ଅଙ୍ଗେଲିଭା କାହାଣୀ