"ଉର୍ମି... ଉର୍ମି...! ଉଠ୍ ସକାଳ ହେଲାଣି ପରା...", ମାଆ ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ। ଅଳସ ଆଖିକୁ ହାତରେ ମକଚି ଦେଇ କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟାକୁ କଣେଇ ଚାହିଁଲା, ଉର୍ମି। କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟାରେ ମାତ୍ର ସକାଳ ଛଅଟା ବାଜିଛି। ମୋଟା ମଖମଲ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଫୁଟା କମ୍ବଳଟାକୁ ଟାଣିଦେଇ ମୁହଁ ଦେହ ହାତକୁ ଜାକଜୁକି ହୋଇ ଘୋଡ଼ି ହୋଇ ପୁଣି ଶୋଇଗଲା, ଉର୍ମି। ମାଆ ରୋଷେଇ ଘରୁ ପୁଣି ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ, "ଉର୍ମି... ଉର୍ମି...! ଉଠିଲୁ କି ନାହିଁ? ଆଜି ପରା ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା...। ବହୁତ କାମ ଆଜି। ତୁ ଉଠିକି ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରିଲା ପରେ ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବୁ। ଭାଇ ଆସିଯିବ ଏଇ ଗୋଟାଏ କି ଦୁଇଟା ବେଳକୁ। ସବୁ କାମ କେତେବେଳେ ହେବ? ଅନ୍ନ ହେବ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ହେବ, କ୍ଷିରି ହେବ, ପିଠା ହେବ ଆଉ ମିଠା ବି ହେବ। ପୁଣି ବଳଭଦ୍ର ପୂଜା ହେବ। ଉଠ୍... ମାଆ... ଆଉରି ପୁଣି କେତେବେଳ ଯାଏଁ ଶୋଇବୁ?!"

ଅଳସ ଭାଙ୍ଗି ଲମ୍ବା ହାଇ ଗୋଟିଏ ମାରି ଉଠିଲା, ଉର୍ମି। ଆଉ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ କହିଲା, "କାହିଁକି ସକାଳୁ ସକାଳୁ ମା' ବଜବଜ ହେଉଛି କେଜାଣି! ଶାନ୍ତିରେ ଟିକିଏ ଶୋଇବାକୁ ବି ଦେଉନି, ଏ ମଣିଷକୁ। ଗୋଟିଏ ଦୁଇ କି ତିନି ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ସବୁ କାମ ଶେଷ ହୋଇଯିବ।"

ସୁଷମା ଦେବୀ ଜାଣନ୍ତି - ଝିଅ ତାଙ୍କର ଟିକିଏ ଅଳସେଇ। କିନ୍ତୁ, କାମରେ ଖୁବ୍ ଚଞ୍ଚଳ। ଥରେ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ସବୁକିଛି କରିଦେବ। ମାତ୍ର, ବଢ଼ିଲା ଝିଅ...! ଏତେ ବେଳ ଯାଏଁ କ'ଣ ଶୋଇ ରହିବା ଠିକ୍ ହେବ। କାଲିକୁ ଶାଶୂଘର ଯିବ, ନାହିଁ ନଥିବା ଗାଳିଗୁଲଜ ଶୁଣିବ। ତେଣୁ ବେଳ ଥାଉଁ ହିଁ ୟାକୁ ସାବାଡ୍ କରିବାକୁ ହେବ।

ହାତରେ ଧଳା ଟର୍କିସ୍ ଟାୱାଲ୍ ଓ ନୂଆଁ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଡ୍ରେସ୍ ହଳେ ଧରି ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ପଶିଲା, ଉର୍ମି। ଅଧ ଘଣ୍ଟାଏ ପରେ ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ସଜ ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧିଲା। ଓଦା ବାଳକୁ ଟାୱାଲ୍ ରେ ଭଲସେ ପୋଛି ଡ୍ରାଏର୍ ମାରି ଶୁଖାଇଲା। ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡାଇଲା। ବାଳକୁ ସଞ୍ଜତରେ ପୋନି ଟେଇଲ୍ ହେୟାର୍ ଷ୍ଟାଇଲ୍ ରେ ସଜାଡ଼ିଲା। ଆଉ ମଝିରେ ମଝିରେ ଦୁଇଟି ଫୁଲ ଫୁଟା-ପ୍ରଜାପତି କ୍ଲିପ୍ ଖୋସିଦେଲା। ଦୁଇ ଭ୍ରୁଲତା ମଧ୍ୟରେ ଷ୍ଟୋନ୍ ଟିକିଲିଟେ ଲଗାଉ ଲଗାଉ ମାଆ ପୁଣି ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲେ, "ଉର୍ମି... ଆଉ କେତେ ସମୟ ନେବୁ, ମାଆ? ମୁଁ କାମ କରି କରି ପୁରା ସିଝି ଗଲିଣି। ଆହୁରି କେତେ କାମ ପଡ଼ିଚି। କେତେବେଳେ ହେବ କେଜାଣି?! ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ସିଏ ଏବେ ଆକା ଚାଲିଆସିବେ; ଆଉ ହୁରି ଛାଡ଼ିବେ। ପୂଜା ପାଇଁ ସବୁ ଯୋଗାଡ଼ିଲଣି କି ନାହିଁ, କ୍ଷିରି-ପିଠା ହେଲାଣି କି ନାହିଁ, ଚାଉଳବଟା ହୋଇଛି କି ନାହିଁ, ଚନ୍ଦନ-ସିନ୍ଦୂର-ଫୁଲ-ଫଳ ସବୁ ପୂଜା ଥାଳିରେ ରଖିଛ ତ, ବଳଭଦ୍ର ପଇତା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଇଛି କି ନାହିଁ, ଅନ୍ନ ପ୍ରସାଦ କଲଣି କି ନାହିଁ, ବ୍ୟଞ୍ଜନ ହୋଇଛି ତ.... ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି।" "ହଁ... ହଁ... ଯାଉଛି ଯାଉଛି।", କହିଲା ଉର୍ମି।

ରୋଷେଇ ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ମାଆ ଅନ୍ନ ପ୍ରସାଦ, ଡ଼ାଲି, ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଓ କ୍ଷିରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ସାରିଥିଲେ। ଆଉ ବାକିଥିଲା ପିଠା ଆଉ ମିଠା କରିବା। ମାଆଙ୍କ ଝାଳୁଆ ମୁହଁକୁ ପଣତକାନୀରେ ପୋଛି ଦେଇ ଉର୍ମି କହିଲା, "ହେଉ ଏଥର ଟିକିଏ ରେଷ୍ଟ ନିଅ। ମୁଁ ପିଠା ଓ ମିଠା କରି ଦେଉଛି।"

ମାଆ ନାକ ଛିଞ୍ଚାଡି କହିଲେ, "ଥାଉ... ଥାଉ... ତୋର ସେ ସୁହାଗିଆ କଥା। ବାପା ଏଇନେ ଲଙ୍ଗଳ-ଯୁଆଳି, କୋଡ଼ି-ଶାବଳ, ଖୁରୁପି, ଖଣ୍ଡା କାତି ଆଦି ଧୁଆଧୋଇ କରି ଆସିଯିବେ ଆଉ ଦୁନିଆ ପ୍ରଶ୍ନ ବାଢ଼ିବେ; ଏଇଟା ହୋଇଛି ନାଁ ନାହିଁ ସେଇଟା ହୋଇଛି କି ନାହିଁ...। ଖାଲି ରାଗରେ ଛେଚି କଚାଡ଼ି ହେବେ। ତୁ ଗଲୁ... ଗଲୁ..., ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ସରୁ ଚକୁଳି ଚାରି-ଛ'ଟା କରିଦେଲୁ। ମୁଁ କାକରା ପାଇଁ ଜନ୍ତୁଣି କରି ଦେଇଛି। ସେଥିରେ ଭଜା ନଡ଼ିଆ କୋରା ପୁର ଦେଇ ଦେଉଛି। ତା'ପରେ ଛାଣା ଛାଣି କରିବା।"

ଉର୍ମି ଝଟପଟ୍ ଚକୁଳି ପିଠା କରି କଂସା ଥାଳିରେ କ୍ଷିରି-ପିଠା ବାଢ଼ି ଦେଲା। ପୂଜା ସ୍ଥାନର ଆଗରେ ବେଦି ଲିପି ଦେଇ ଝୋଟି ପକାଇଦେଲା। ପୂଜା ଥାଳିରେ ନଡ଼ିଆ, କଦଳୀ, ଫଳ-ମୂଳ, ଧୂପ, ଫୁଲ, ପଇତା, ଚନ୍ଦନ-ସିନ୍ଦୂର ଓ ଚାଉଳ ବଟା ତାଟିଆ ଆଣି ଯୋଗାଡ଼ିଲା।

ଏହି ସମୟରେ ନୀଳାମ୍ବର ବାବୁ କୃଷି ସାମଗ୍ରୀ ସବୁକିଛି ଧୁଆଧୋଇ କରି ଆଣି ବେଦି ଆଗରେ ରାଖିଲେ। ଝିଅର ପୂଜା ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ସଜବାଜକୁ ଦେଖି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଭଲ ପୂଜା ପାଟ ଖଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧି ଆସି ନୀଳାମ୍ବର ବାବୁ ପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଲେ। ହେଲେ କାକରା ପିଠାଟା ଏଯାଏଁ ହୋଇନି। ସେ ଝିଅକୁ କହିଲେ, "ଗଲୁ... ଗଲୁ... ମାଆ କ୍ଷିରି-ପିଠାଟା ନେଇ ଆସିବୁ। ମୁଁ ପୂଜାଟା ଆରମ୍ଭ କରୁଛି। ପିତ୍ତଳ ଢ଼ାଳରେ ଫୁଲ ଦୁଇଟା ପକାଇ ଫୁଲର ନାଡ଼କୁ ଧରି କୃଷି ସାମଗ୍ରୀ ଉପରେ ପାଣି ଛିଞ୍ଚି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ପଢ଼ି ଫୁଲ ଦେଲେ। ତା'ପରେ ଚନ୍ଦନ-ସିନ୍ଦୂର ଲଗାଇଲେ। ତା'ପରେ ଚାଉଳ ବଟାରେ ଲଙ୍ଗଳ-ଯୁଆଳି, କୋଡ଼ି-ଶାବଳ ଆଦିରେ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଳିଆ ବେଙ୍ଗେଇ ଝୋଟି କଲେ। ନୂଆ ଶୁକ୍ଳ ବର୍ଣ୍ଣର ଧୋତିଟିଏ ଆଲମିରାରୁ ବାହାର କରି ଲଙ୍ଗଳ-ଯୁଆଳି ଉପରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ପଇତା ଖୋଲି ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲେ। ନଡ଼ିଆ ଭାଙ୍ଗିଲେ। ତା'ପରେ ଫଳ-ମୂଳ, କ୍ଷିରି-ପିଠାକୁ କଦଳୀ ପତ୍ରରେ ବାଢ଼ି ଦେଇ ଅଞ୍ଜଳିରେ ତୁଳସୀ-ଜଳ ଧରି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଘଣ୍ଟି ବଜାଇ ବଜାଇ ପାଣି ଛଡ଼ାଇଲେ। ଭୋଗ ବାଢ଼ି ଦେଇ ପୂଜା ଗୃହର କବାଟ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।

କିଛି ସମୟପରେ କବାଟ ଖୋଲି ଭୋଗ ଆଣି ରୋଷେଇ ଘରେ ଦେଲେ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ପୁଅ ତୁଷାର୍ ଆସିଗଲା। ତୁଷାର୍ ଗାଁ ଠାରୁ କିଛି ଦୂରରେ ଥିବା ବଜାରରେ ଷ୍ଟେସନାରୀ ଦୋକାନଟିଏ ଖୋଲିଥାଏ। ହାତରେ ଥାଏ ବ୍ୟାଗ୍ ଟିଏ। ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରେ ସୁନା କାନଫୁଲ ଉପହାର ଲୁଚାଇ ରଖିଥାଏ। ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା, ଉର୍ମି। ଆଉ କହିଲା, "ଭାଇ... କ'ଣ ଆଣିଛୁ ମୋ ପାଇଁ? କାଇଁ କାଇଁ ବ୍ୟାଗ୍ ଟା ଖୋଲି ଦେଖାଇଲୁ।" ତୁଷାର୍ ମିଛରେ କହିଲା, "କ'ଣ ଆଣିବି ଯେ, ଆଜି ତ ଭଲ ବେପାର ହେଲାନି।" ମନ ଶୁଖାଇ ଉର୍ମି ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା। ଆଖି ତା'ର ଲୁହ ଛଳଛଳ ହୋଇଗଲା। ମାଆ ପଚାରିଲେ, "କ'ଣ ହେଲା?" ଉର୍ମି ମୁହଁ ଶୁଖେଇ ସକେଇ ହୋଇ କହିଲା, "କ'ଣ ଆଉ ହେବ ଆରଥର ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଭାଇ କହିଥିଲା ସୁନା କାନଫୁଲ ହଳେ ଆଣିଦେବ ବୋଲି କିନ୍ତୁ ଏବେ ପଚାରିଲେ କହୁଛି କ'ଣ ଆଣିବି କିଛି ତ ବେପାର ହିଁ ଆଜି ହୋଇନି।"

ମାଆ କହିଲେ, "ହେଉ ଏଥିପାଇଁ କ'ଣ ମନ ଦୁଃଖ ଯେ... ଆଜି ନହେଲେ କାଲିକି ଆଣିଦେବ। ଆଜି ଟଙ୍କା ନାହିଁ। କାଲିକୁ ଆସିବ। ହେଉ ତୁ ଯାଆ, ତା'କୁ କହିବୁ ଗୋଡ଼ ମୁହଁ ହାତ ଧୋଇକି ଆସିବ। ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆଏ ମାରିବ। ତା'ପରେ ତୁ ରାକ୍ଷୀ ପୂଜା ପିଢ଼ା ଉପରେ ଛିଡ଼ା କରି ବନ୍ଦେଇ ଦେବୁ। ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧି ମିଠା ଖୁଆଇ ଦେବୁ। ପିଲାଟା ଦୋକାନରୁ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଆସିଥିବ। ବାପା, ତୁ ଆଉ ସେ ମିଶିକି ଖାଇନେବ।"

ତୁଷାର୍ ପଙ୍ଖା ଚଳାଇ ବେଡ୍ ଉପରେ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଉର୍ମି ମୁହଁ ଶୁଖେଇ ଡ଼ାକ ଛାଡ଼ିଲା, "ଭାଇ ଗୋଡ଼ହାତ, ମୁହଁ ଧୋଇବୁ ଆସ। ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିଲେ ମୁଁ ପରା ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିବି। ତା'ପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶିକି ଖାଇବା।"

ଥକି ଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି ସେ ନାଟକ କରି ତୁଷାର୍ ମୁହଁ ହାତ ଧୋଇଲା। ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡିଆଏ ମାରିଲା। ଉର୍ମି ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ରାକ୍ଷୀ ପୂଜା କରି ଆଣିଲା। ପିଢ଼ା ଉପରେ ଭାଇକୁ ଠିଆ କରାଇ ବନ୍ଦାଇଲା। ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧି ମିଠା ଖୁଆଇ ଦେଲା। ପୂଜା ଥାଳିରେ ଦୁଇ ଶହ ଏକ ଟଙ୍କା ତୁଷାର ରଖିଦେଲା। ଭାଇକୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିଲା। ତା'ପରେ କିଛି ନ କହି ମୁହଁ ଶୁଖାଇ ଚାଲିଗଲା। ପଛରୁ ତୁଷାର୍ କହିଲା, "ସେ ଫଳ ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରେ ସୁନା କାନଫୁଲ ହଳେ ଅଛି। ପିନ୍ଧିକି ଦେଖିବୁ ଭଲ ଲାଗୁଛି କି ନାହିଁ।" ଏତିକି କହି ତୁଷାର୍ ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଏତକ ଶୁଣିଛି କି ନାହିଁ ଉର୍ମି ଦୌଡ଼ିକି ଚାଲିଲା ଫଳ ବ୍ୟାଗ୍ ପାଖକୁ। ମାଟିଆ ରଙ୍ଗର ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ବକ୍ସ ଖୋଲି ଦେଖିଲା ସୁନ୍ଦର ସୁନା କାନଫୁଲ ହଳେ ଅଛି। ଖୁସିରେ ଡିଆଁଟାଏ ମାରି ଡ୍ରେସିଂ ଟେବୁଲ୍ ପାଖକୁ ଚାଲିଲା। ଆଉ ପିନ୍ଧି ଦୁଇ କାନକୁ ଭଲସେ ଦେଖିଲା। ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ମାନୁଥିଲା ତା'ର କାନକୁ। ତା'ପରେ ସେ ମାଆ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଲା। ଆଉ କହିଲା, "ମାଆ ଦେଖ୍, ଭାଇ ମୋ ପାଇଁ ସୁନା କାନଫୁଲ ହଳେ ଆଣି ଦେଇଛି। ମୋ କାନକୁ ମାନୁଛି ତ...।"

ସୁଷମା ଦେବୀ ପାଖକୁ ଡ଼ାକି ଦେଖିଲେ। ଆଉ କହିଲେ, "ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଛି। ସେ ମିଛଟାରେ ତୋତେ ପରଖୁ ଥିଲା, ତୋ ହାବଭାବ କ'ଣ ଜାଣିବା ପାଇଁ।" ଉର୍ମି କହିଲା, "ସେ ଆଜି ଘରକୁ ଆସୁ। ଉଁଃ... କେମିତି ମିଛ କହିକି ମୋର ପରୀକ୍ଷା ନେଉଥିଲା।"

ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଆସୁଥିଲା ଗାଁ ଚାଲିଥାଏ କବାଡ଼ି ଆଉ ହାଣ୍ଡି ବାଡ଼ିଆ ଖେଳ। ତୁଷାର୍ ବି ସେଥିରେ ଭାଗ ନେଇଥାଏ। କବାଡ଼ି ଖେଳରେ ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଖେଳ ଶେଷରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ଶହ ଟଙ୍କା ପୁରସ୍କାର ପାଇଲା। ତା'ର ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗାଁ ଲୋକେ ତାକୁ କାନ୍ଧେଇ ଗାଁ ସାରା ବୁଲାଇଲେ। ଘରକୁ ଆସିଲା ବେଳକୁ ଭୋକରେ ପେଟ ଜଳି ଯାଉଥାଏ। ଭଉଣୀ ଉର୍ମିକୁ ଡ଼ାକି କହିଲା - ବହୁତ ଜୋର୍ ସେ ଭୋକ ହେଲାଣି। ଆଣିଲୁ କ'ଣ ମାଆ ଜଳଖିଆ ତିଆରି କରିଛି ଅଳ୍ପ ଖାଇଦେବା।

ଉର୍ମି କହିଲା - ଆଳୁଚପ୍ ଆଉ ମୁଗ ଲଡୁ ତିଆରି କରିଛି, ଆଣି ଦେବି କି?

ତୁଷାର୍ - ହଁ... ଆଣୁନୁ। ହେଲେ... ଏ ମୁଗ ଲଡୁଟା କେମିତିକା? କାହିଁ ମାଆ ଆଗରୁ ତ ତିଆରି କରିନଥିଲା। ଆଣିଲୁ... ଆଣିଲୁ... ନୂଆ ଆଇଟମ୍ ଟା ଚାଖି ଦେବା।

ଉର୍ମି - ମୁଁ ନେଇକି ଆସୁଛି। ତୁ ଚେୟାର୍ ପାଖରେ ଟି ପୟ୍ ପକାଇ ବସ୍।

(କିଛି ସମୟପରେ ଗରମ୍ ଗରମ୍ ଆଳୁଚପ୍ ସାଥେ ମୁଗ ଲଡୁ ନେଇ ଉର୍ମି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।)

ତୁଷାର୍ - ମୁଗ ଲଡୁରୁ ଗୋଟିଏ ପାଟିରେ ଦେଉ ଦେଉ କହିଲା, "ଆରେ ବାଃ, ବହୁତ ବଢ଼ିଆ ଲାଗୁଛି ତ!... ତୁ ଦେଖିଲୁ ମାଆ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବାର।"

ଉର୍ମି - ନାଁ....

ତୁଷାର - ତେବେ ଚାଲ୍ ପଚାରିବା କେମିତି ତିଆରି କଲା, ମାଆ।

ଉର୍ମି - ହେଉ, ଆସ୍।

( ଦୁହେଁ ମିଶି ଚାଲିଲେ ମୁଗ ଲଡୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ। ମାଆ କେମିତି ମୁଗ ଲଡୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ ତାହା ନିମ୍ନରେ ଦିଆଗଲା।)

= ମୁଗ ଲଡୁ =

ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସାମଗ୍ରୀ :

୧. କଞ୍ଚା ମୁଗ ଡ଼ାଲି - ୧ କପ୍

୨. ଘିଅ - ୧/୨ କପ୍

୩. ଚିନି - ୩/୪ କପ୍

୪. କ୍ଷୀର - ୧/୨ କପ୍

୫. କଟା ହୋଇଥିବା କାଜୁ, ବାଦାମ ଓ ପିସ୍ତା - ୧/୪ କପ୍

୬. ଅଳେଇଚ ପାଉଡର୍ - ୧/୨ କପ୍

୭. ଲୁଣ - ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପ

ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ :

୧. ଚାରିରୁ ପାଞ୍ଚ ଘଣ୍ଟା କାଳ ବତୁରା ଯାଇଥିବା ମୁଗ ଡ଼ାଲି ବାହାର କରି ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଖାଇ ଗ୍ରାଇଣ୍ଡର୍ ଦ୍ବାରା ପେଶିଦିଅ ଯେପରିକି ପୁରା ପାଉଡ଼ର୍ ଭଳି ନ ହୁଏ। ସାମାନ୍ୟ ଖଦରା ରହିବା ଦରକାର।

୨. ଗ୍ୟାସ୍ ଚୁଲା ଜଳାଇ କଢ଼ାଇ ବସାଅ। କଢ଼ାଇ ଗରମ ହୋଇ ଆସିଲେ ସେଥିରେ ଘିଅ ପକାଇ ତରଳିବା ଯାଏଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଘିଅ ତରଳି ଗଲେ ସେଥିରେ ମୁଗ ଗୁଣ୍ଡକୁ ପକାଇ ମମିଡ଼ିୟମ୍ ଫ୍ଲେମ୍ ରଖି ଧିରେ ଧିରେ ହାଲୁକା ବାଦାମୀ ରଙ୍ଗ ହେବା ଯାଏଁ ୧୦-୧୫ ମିନିଟ୍ ଭାଜ।

୩. ଏବେ କ୍ଷୀର ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଲୁଣ ଏଥିରେ ମିଶାଇ ଅଳ୍ପ ଫୁଟିବା ଯାଏଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏବେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଚିନି ମିଶାଇ ମିଶାଇ ଘାଣ୍ଟି ଚାଲ ଯେପରିକି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଚିନି ମିଳିଯିବ।

୪. ଏବେ ଏଥିରେ କଟା ଯାଇଥିବା ଅଳେଇଚ ଗୁଣ୍ଡ, କାଜୁ, ବାଦାମ ଓ ପିସ୍ତା ଖଣ୍ଡକୁ ପକାଇ ଭଲ ଭାବରେ ଘାଣ୍ଟି ଦିଅ। ମିଶ୍ରଣକୁ ଅଳ୍ପ ଶୁଖି ଆସିଲା ଭଳି ହେଲେ ଗ୍ୟାସ୍ ଅଫ୍ କରିଦିଅ।

୫. ଏବେ ଏହି ମିଶ୍ରଣକୁ ଅଳ୍ପ ଥଣ୍ଡା ହେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ତା'ପରେ ହାତରେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଆଣି ଗୋଲ୍ ଗୋଲ୍ ଲଡୁ ତିଆରି କର। ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାକୁ ପୁରାପୁରି ଥଣ୍ଡା ହେବାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।

୬. ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲା ଆପଣମାନଙ୍କ ମୁଗ ଲଡୁ।

ଏହାକୁ ଏକ ସପ୍ତାହ ଯାଏଁ କୌଣସି କାଚ ଜାର୍ ରେ ରଖି ଖାଇ ପାରିବେ।

=×=§=×=

ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ମୁଗ ଲଡୁ

ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ଅବସରରେ ବିଶେଷ ପ୍ରସ୍ତୁତି