ସ୍ବୟଂପ୍ରଭା ହେଉଛି ସ୍ବୟଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା। ଜୀବନରେ କେବେ ବି ସଂଶୟ ଆସିଲେ ଆମେ ବିଶ୍ବାସର ଶିଖର ଉପରକୁ ଯାଇ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣାଗତି ର ଜଳ ପିଇ, ଫଳ ଖାଇ ଆଗକୁ ପାଦ ବଢେଇ ପାରିବା ।

ପ୍ରଥମ ଶିଖର ବିଶ୍ବାସର ଶିଖର ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପା ହିଁ କୃପା ଦେଖାଯାଉଛି।

ସମୁଦ୍ର ଲଙ୍ଘିବା ପୂର୍ବରୁ ହନୁମାନଜୀ ଆଉ ଗୋଟେ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢୁଛନ୍ତି। ତାହା ହେଉଛି ବିଚାରର ଶିଖର। ବିଚାର ଦ୍ବାରା ହିଁ ତ #ଦେହାଭିମାନର ସମୁଦ୍ର ପାର ହୋଇ ହେବ।

ତୃତୀୟ ଶିଖର ସମୁଦ୍ର ପାରି ହେଲା ପରେ ଚଢିବେ ହନୁମାନ। ତାହା ହେଉଛି ବୈରାଗ୍ୟର ଶିଖର। ଯାହା ଉପରେ ଚଢି ହନୁମାନ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଲଙ୍କାକୁ ଉପରୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ତଳୁ ନୁହେଁ। ଲଙ୍କା ସାଧାରଣ ନୁହେଁ।

*ନର ନାଗ ସୁର ଗଂଧର୍ବ କନ୍ୟା ରୂପ ମୁନି ମନ ମୋହହୀ।*(ତୁ.ରା)

ଲଙ୍କାରେ କାମିନୀ ଓ କାଞ୍ଚନ ଦୁଇଟାର ବଡ ଦିବ୍ୟ ଆକର୍ଷଣ ଅଛି। ଏମିତି ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଦେଲେ ଦେଖୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୋହିତ ହୋଇ ଯିବ। ହନୁମାନ ବି ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବୈରାଗ୍ୟର ଶିଖର ଉପରେ ଛିଡାହୋଇ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।

ଯେତବେଳେ ଏମିତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ବସ୍ତୁ ଦେଖିବା ତେବେ ପ୍ରଥମେ #ବୈରାଗ୍ୟର ଶିଖର ଉପରେ ଛିଡା ହେବାକୁ ପଡିବ।

ମହାବୀର ହନୁମାନ କେବଳ ଜ୍ଞାନୀ ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କଠାରେ କେବଳ ତତ୍ତ୍ବଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ସେ ଭକ୍ତି ଯୋଗୀ ମଧ୍ୟ।

ରାମାୟଣର ଏହା ମାନ୍ୟତା ଯେ, ଯିଏ ଯେତେବଡ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉ, ଯଦି ସେ ଭକ୍ତିର ନିନ୍ଦା କରିବ ତ ତାର ପତନ ହୋଇଯିବ।

ହନୁମାନ ବୈରାଗ୍ୟର ଶିଖର ଉପରେ ଅଛନ୍ତି। ଉପରକୁ ଉଠିବାତ ବହୁତ ବଢିଆ ପରନ୍ତୁ ଆପଣ ଯେତେ ଉପରକୁ ଉଠିବେ ସେତେ ତଳକୁ ପଡିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ। ହନୁମାନ ଭାବୁଛନ୍ତି ଉପରକୁ ଉଠିଗଲି କିନ୍ତୁ ସମ୍ଭାଳିବା ବାଲା ବି ଦରକାର।

ବାର ବାର ରଘୁବୀର ସଁଭାରୀ। ତରକେଉ ପବନ ତନୟ ବଲ ଭାରୀ।। (ତୁ.ରା)

ହନୁମାନ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହନୁମାନ ଭକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟ ବି ନେଉଛନ୍ତି। ଭକ୍ତିର ଆଶ୍ରୟରେ ହନୁମାନ ଆଗକୁ ବଢୁଛନ୍ତି।

ହନୁମାନ ଯାଉଛନ୍ତି କେମିତି,

ଜିମି ଅମୋଘ ରଘୁପତି କର ବାନା। ଏହୀ ଭାଁନ୍ତି ଚଲେଉ ହନୁମାନି।। (ତୁ.ରା)

ବାଣରେ ସ୍ବୟଂ ଚାଲିବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ବାଣ ଧନୁଷ ଦ୍ବାରା ଚଲା ଯାଏ ଆଉ ଧନୁଷ ଧନୁଷଧାରୀ ଦ୍ବାରା ଚାଲେ। ଚଲେଇଲା ବାଲାର ଭୁଜାରେ ଥିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ବାରା ଚାଲିବ।

ହନୁମାନ କହୁଛନ୍ତି ଚଲେୟା ଯାଇଛି ତ ମୁଁ (ହନୁମାନ) ଦେଖା ଯାଉଛି କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତ କେବଳ ବାଣ ଆଉ ଯାହାକୁ ଚଲେଇଲା ବାଲା ଧନୁଷଧାରୀ ହେଉଛନ୍ତି ମୋ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମ। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ବାରା ମୋ ଠାରୁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରଉ ଛନ୍ତି ମୁଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଲାଗିଯାଉଛି। ଏହି ପ୍ରକାର ହନୁମାନ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟରେ ସେହି ଦେହାଭିମାନର ସମୁଦ୍ରକୁ ପାର ହେଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ବାଧା ବିଘ୍ନ ଆସୁଛି।

ହନୁମାନଜୀ ଯାଉଛନ୍ତି ଲଙ୍କା, ଆଉ ବାଟରେ ମେନାକ ପର୍ବତ ଆସିଗଲା। ମେନାକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ(କାଞ୍ଚନ), ଆଉ ମେନାକ ହନୁମାନଙ୍କୁ ତା ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ କହୁଛି। ତୁରନ୍ତ ହନୁମାନ କହୁଛନ୍ତି,

ରାମ କଜୁ କୀହ୍ନେ ବିନୁ ମୋହି କହାଁ ବିଶ୍ରାମ। (ତୁ.ରା)

ଏହା ହନୁମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନଯୋଗ, ଆଉ ଏଥିରେ କର୍ମଯୋଗ ବି ଅଛି। ତା ପରେ ସୁରସା ଆସି ହନୁମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଛିଡା ହୋଇଗଲା। କହୁଛି ମୋତେ ଭୋକ ଲାଗୁଛି ମୁଁ ତୋତେ ଖାଇବି। ହନୁମାନ କହୁଛନ୍ତି ମୁଁ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାରିକି ଆସେ ତା ପରେ ମୋତେ ଖାଇବୁ। ଏବେ ମୋତେ ଯିବାକୁ ଦେ।

ରାମ କାଜୁ କରି ଫିରି ମେ ଆବୋଁ। ସୀତା କଇ ସୁଧି ପ୍ରଭୁହିଁ ସୁନାବୋଁ।। ତବ ତବ ବଦନ ପୈଠିହଉଁ ଆଇ। ସତ୍ୟ କହଉଁ ମୋହି ଜନ ଦେ ମାଇ।। (ତୁ.ରା)

ସୁରସା କହୁଛି ମୋତେ ଏବେ ଭୋକ ଲାଗୁଛି, ଆଉ ତୁ କହୁଛ କାମ ସାରି କେତବେଳେ ଆସିବୁ ଆଉ ତା ପରେ ମୁଁ ଖାଇବି ! ହନୁମାନ ସୁରସାକୁ ପ୍ରଥମେ ବିନମ୍ରତା ପୂର୍ବକ ବୁଝେଇଲେ, ସୁରସା ମାନିଲାନି ତ ହନୁମାନ ଚୁନୋତି ଦେଇ ଦେଲେ, ଆଉ କହିଲେ ଖାଇଯା ମୋତେ, ଡେରି କାହିଁ କରୁଛୁ।

ଦେହାଭିମାନର ସମୁଦ୍ର ପାରିହେଲେ ଓ ମେନାକ ରୂପରେ ଯେଉଁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣର ପର୍ବତ ଥିଲା, ତାର ଲୋଭ ବି ହନୁମାନଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ନାହିଁ।

ଏତେ ବଡ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମେ ସଫଳତା ପୂର୍ବକ କରିଦେଲେ ସବୁଠୁ ବଡ ବିଘ୍ନ ଆସିବ ହିଁ ଆସିବ। ସୁରସା ଯେମିତି ହେଲେ ଆସିବ। ଆଉ ହନୁମାନଙ୍କ ଆଗକୁ ଆସି ମଧ୍ୟ ଗଲା।

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ୨

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ୨