ତାରା ଚରିତ

=================================

ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ବାଣରେ ବାନରରାଜ ବାଳି ଧରାଶାୟୀ ହେବା ସମ୍ବାଦ ପାଇ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାର ବାନର ସେନା ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ଭୟରେ ଇତସ୍ତତ ପଳାୟନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଜବ ଖେଳିଗଲା ଯେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାମକ ଦୁଇଜଣ ମାନବ, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଖର ଦୁଷଣ ତ୍ରିଶିର'ଙ୍କ ରାକ୍ଷସସେନାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବାପରେ, କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାର ରାଜାଙ୍କୁ ବଧକରି ବାନରମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ମହାବଳୀ ବାଳିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଥିଲେ।ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ଔଜଲ୍ୟ ଆକାଶର ତାରା ସଦୃଶ ଥିଲା।ବାନର ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ରଖି କିସ୍କିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଅରାଜକତା ମୁହଁରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେ ବାନରମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରାଇ କହିଲେ.. ତୁମମାନଙ୍କର ଭୟ ବୃଥା।ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣ ବାନରମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିନାହାନ୍ତି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସହାୟତା ଦେଇ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାର ସିଂହାସନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବାପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତିବଦଳରେ ପତ୍ନୀ ସୀତାଙ୍କ ସନ୍ଧାନ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି। ଏକଥା ମୁଁ ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ଠାରୁ ଅବଗତ ହୋଇଛି।ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଳିଙ୍କର ସମର୍ଥକ ମାନେ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ଛାଡି ପଳାୟନ କଲେ ଅରାଜକତା ବ୍ୟାପିବ।ଦୁଇ ବାନର ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟରେ ତିକ୍ତତା ବଢି କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ଗୃହଯୁଦ୍ଧର ଶିକାର ହେବ।"

ବାନର ସେନାଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ କହିଲେ..ଠିକ୍ ଅଛି,ଆପଣ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ।ଆମେ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକରି କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବୁ।ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହାୟତାରେ ସୁଗ୍ରୀବ କଦାପି ସିଂହାସନରେ ବସି ପାରିବେ ନାହିଁ।ତାରା କହିଲେ..ଏହା ଆମପାଇଁ ମୁର୍ଖତା ହେବ।ଜାଣି ଜାଣି ଅଗ୍ନିକୁ କାହିଁକି ଡେଇଁବା ? ଶୁଣିଛି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରାକ୍ରମୀ।କଳ ହେଉ ବା ବଳ ସେ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦିତାରେ ଅଜେୟ। କାହାପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ?ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ବାମୀ ତ ଗଲେ।ବିଷମ ପରିସ୍ଥିତି ସମୟରେ ସ୍ରୋତର ଅନୁକୂଳ ଦିଗରେ ଗତି କରିବା ବୁଦ୍ଧିମାନର କାମ।ଏହା ଜ୍ଞାନୀଜନଙ୍କ ମୁଖ-ନିସ୍ରୁତ ଆପ୍ତ ବାଣୀ।"

ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ନିର୍ଭୟରେ ତାରା ପହଞ୍ଚିଲେ।ବାଳିଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ବିକଳରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ତାରା।ଗଣ୍ଡମଣ୍ଡଳରେ ବହି ଯାଉଥାଏ ଅବାରିତ ଅଶ୍ରୁ।ନିମିଳିତ ନେତ୍ର ଖୋଲି ତାରାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ବାଳି କହିଲେ..ତୁମର ଉପଦେଶ ନମାନି ବଡ଼ ଭୁଲ୍ କରିଛି ତାରା।ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ।ବାଳିଙ୍କ ଶରୀରକୁ କୋଳରେ ଧରି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାରା କହିଲେ..ବିଶ୍ବର ଅଜେୟ ବୀର ,ମୋ ଜୀବଜୀବନ ! କେତେ ମହାବଳୀଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିଥିବା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଯୋଦ୍ଧା,କାହିଁକି ଆଜି ତୁମେ ଧୂଳିରେ ପଡିଛ !"

ଏହି ସମୟରେ ଅଙ୍ଗଦ ଆସି ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପରିବେଶକୁ ଶୋକାକୁଳ କରିଦେଲେ। ଏହି ହୃଦୟ ବିଦାରକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ପାରିଲେ ନାହିଁ ସୁଗ୍ରୀବ।ବାଳିଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ବାଳକ ଭଳି କ୍ରନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ସୁଗ୍ରୀବ। କହୁଥାନ୍ତି..ମୋ ଭଳି କୁଳାଙ୍ଗାର ଆଉ କିଏ ଅଛି ଅଗ୍ରଜ !ମୋ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ତୁମର ଏ ଦଶା।କଣ ମିଳିବ ମୋତେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରୁ ? ସୀମିତ ଜୀବନ ଭିତରେ କିଏ ବା କ'ଣ ନେଇ ଯାଏ ? କାହିଁକି ମୋତେ ଏ ଲୋଭ ମୋହ ଓ ଅସୂୟା ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା ! କାହିଁକି ମୁଁ ତୁମ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲି ଅଗ୍ରଜ ? ପ୍ରତିଶୋଧ ପରାୟଣତା ଆମ ରାଜପରିବାରକୁ ନର୍କରେ ପରିଣତ କରିଦେଲା।"

ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଚାହିଁ କ୍ଷୀଣ କଣ୍ଠରେ ବାଳି କହିଲେ..ଅନୁଜ ! ପରସ୍ପର ଭିତରେ ସ୍ନେହ ଓ ବିଶ୍ବାସ ଆଧାରରେ ଆମେ ଦୁହେଁ ଗୋଟିଏ ପରିବାର ଭିତରେ ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନଯାପନ କରିପାରିଥାନ୍ତେ ଏବଂ ପିତୃଦତ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ପାଳନ କରିପାରିଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ନିଜର ଅଵିବେକିତା ଯୋଗୁଁ ତାହା ହେଲାନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଅଧିକ ଦୋଷୀ।କ୍ରୋଧ ମୋର ବିବେକ ଦଂଶନ କରିଥିଲା।ତାରାଙ୍କ କଥାମାନି ବଡ଼ ଭାଇ ଭାବରେ ତୁମର ସବୁ ଦୋଷାଦୋଷ କ୍ଷମାକରି ଦେଇଥିଲେ ଆମକୁ ଆଜି ଏ ଦିନ ଦେଖିବାକୁ ପଡି ନଥାନ୍ତା।

ଯା‌ହା ଘଟିଛି ତାହା ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ।ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଶାନ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କର।ପିତୃହୀନ ଅଙ୍ଗଦକୁ ତୁମ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରି ଯାଉଛି ,ନିଜ ପୁତ୍ରଭଳି ତାକୁ ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେବ।ମହାବୀର ବାଳିର ପୁତ୍ର ସେ।ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟଯୁକ୍ତ କରାଇବ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଶାସନରେ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଣା ପ୍ରଦାନ କରିବ।

ମୋର ପତ୍ନୀ ତାରାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବ ନାହିଁ ଅନୁଜ।ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟା।ରାଜ୍ୟ ଶାସନରେ ସେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ତୁମର ପ୍ରଶାସନିକ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ।ବୁଦ୍ଧିମତା ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ସବୁବେଳେ ସଠିକ ହୋଇଥାଏ। ତାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ନେହ ଦେବ ଅନୁଜ ! ଆଉ କିଛି ମୋର ତୁମ ପାଖରେ ଅନୁରୋଧ ନାହିଁ।ବିଦାୟ।

ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଚାହିଁ ବାଳି କହିଲେ..ପୁତ୍ର ! ସୁଗ୍ରୀବ ବର୍ତ୍ତମାନ କେବଳ ତୁମର ଖୁଡୁତା ନୁହଁନ୍ତି, ରାଜା ମଧ୍ୟ।ତାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ରାଜ୍ୟଶାସନରେ ସହାୟତା କରିବ।

ତାରାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଅସମ୍ଭାଳ ଥିଲା।କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଭୂଇଁରେ ଲୋଟି ଯାଉଥାନ୍ତି କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାର ମହାରଣୀ। ହନୁମାନ ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାକରି କହିଲେ..ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ ମାଇଁ, ସଂସାରର ବିଧାନ ଏହିଭଳି।ଜନ୍ମ ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ।ବିପଦ ଓ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଯେ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ ସେଇ ହିଁ ଜୀବନକୁ ସଫଳ ଭାବରେ ଜୀଇଁଥାଏ।ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ବୁଦ୍ଧିମତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ବା କ'ଣ ବୁଝାଇବି ମାଇଁ ?ଅଙ୍ଗଦ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ସବୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଯାଅଆନ୍ତୁ।"

ହନୁମାନଙ୍କ ଶାନ୍ତ୍ବନା ତାରାଙ୍କ ଉପରେ କିଛି ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା ନାହିଁ। କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାରା କହିଲେ..ମୋ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଅଙ୍ଗଦ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଭୁଲିବା ଭଳି ନୁହେଁ। ମୁଁ ମୋ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସହିତ ପରଲୋକ ଯାତ୍ରା କରିବି।

ଡରି ଡରି ରାମଚନ୍ଦ୍ର ତାରାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। କ୍ରନ୍ଦନରତା ତାରାଙ୍କୁ କିପରି ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ ରଘୁବଂଶୀ।ତାରାଙ୍କ ଆଖିରେ ନା ଥିଲା କ୍ରୋଧ ନା ଘୃଣା।ନିର୍ଲିପ୍ତ ସେ ଦୃଷ୍ଟି। ହାତଯୋଡି ତାରା କହିଲେ..ହେ ମହାବୀର ! ହେ ରଘୁବଂଶୀ ! ମୋ ଉପରେ ଦୟାକର ପ୍ରଭୁ। ଯେଉଁ ତୀରରେ ମୋ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ଜୀବନ ଲୀଳା ସାଙ୍ଗ କଲ, ସେହି ତୀରରେ ମୋତେ ତାଙ୍କ ମହାଯାତ୍ରାର ସାଥୀ କରିଦିଅ।ଏ ଅଲୋଡା ଜୀବନ କାହିଁକି ରଖିବି ? କାହାପାଇଁ ?

ଆଦିକବି ବାଲ୍ମୀକି ତାରାଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।ତାରାଙ୍କୁ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ମହିୟସୀ ମହିଳା ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି ବାଲ୍ମୀକି।କବିଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁଯାୟୀ ତାରା ଜାଣିପାରିଥିଲେ ଯେ ଶ୍ରୀରାମ ସ୍ବୟଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାନବ ଅବତାର। ଧରାରେ ଦୁଷ୍କୃତ ବିନାଶ କରି ଧର୍ମରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧରାବତରଣ।ବାଳିବିନାଶ ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ ଦିଗରେ ଏକ ପାହାଚ ମାତ୍ର। କିପରି ବା ସେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ପ୍ରତି ଅସୂୟା ଭାବ ରଖିଥାନ୍ତେ !

ରାମ ଅବତାରରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ କିଛି ଅନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାପାଇଁ ପଡ଼ିଛି।ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ବାଳିବଧ ଅନ୍ୟତମ।କିନ୍ତୁ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ଅବତାରରେ ଅଳ୍ପେ ବହୁତେ ଅବତାରଙ୍କୁ କରିବାକୁ ପଡିଛି। କୃଷ୍ଣ ଅବତାରରେ ଭୀଷ୍ମ /ଦ୍ରୋଣ ବଧ ହେଉ କିମ୍ବା ବାମନ ଅବତାରରେ ଛଳରେ ବଳିକୁ ପାତାଳ ପ୍ରେରଣ ହେଉ ସବୁଠାରେ କିଛି ନା କିଛି ଅନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ।ଭକ୍ତିମାର୍ଗୀ ମାନଙ୍କର ଏହା ଦୃଢ ବିଶ୍ବାସ ଏବଂ ଆମେମାନେ ତ ସେହି ପଦାରବିନ୍ଦ ଆଶ୍ରିତ ଭକ୍ତିମାର୍ଗୀ ନା !

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ଗଦ୍ୟ ରାମାୟଣ ୮୫ ତାରା ଚରିତ

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ଗଦ୍ୟ ରାମାୟଣ ୮୫ ତାରା ଚରିତ