ମାଡି ଆସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଅନଳ

==============================

କ୍ରମେ ବର୍ଷାଋତୁ ଶେଷ ହୋଇ ଆସିଲା।ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଦେଖାଗଲା ଏବଂ ଦିଗମାନେ ସମୁଜ୍ଜଳ।ପ୍ରସ୍ରବଣ ଗିରିରେ ଶ୍ରୀରାମ ବିରହ ବ୍ୟଥାରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥିବା ସମୟରେ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଆକଣ୍ଠ ପ୍ରେମମଦିରା ପାନକରି ରମଣୀ ମାନଙ୍କ ମେଳରେ ବିଳାସରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ; ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଭୁଲି ଯାଇଥିଲେ ବାନରରାଜ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମନେ ପକାଇଦେବା ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମନେକରି ହନୁମାନ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ବିନମ୍ରତା ସହିତ ହାତଯୋଡି କହିଲେ..ବାନରରାଜ ! ଆପଣ ହୃତରାଜ୍ୟ ଫେରିପାଇ,ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଲାଳସାର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ମହା ଉଲ୍ଲାସରେ କାଳାତିପାତ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମିତ୍ରଙ୍କପ୍ରତି ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଆପଣ ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି।ଆପଣଙ୍କର ଏହି ରାଜ୍ୟ,ବିପୁଳ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଦୁଇ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ପାଇବାରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରୀରାମ ଆପଣଙ୍କର ସହାୟତା କରିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଆପଣ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ପ୍ରଭୁ ବିରହ ବିଧୁର ହୋଇ ମହା ମନସ୍ତାପରେ ପ୍ରସ୍ରବଣ ଗିରିରେ କାଳାତିପାତ କରୁଛନ୍ତି। ବର୍ଷାକାଳ ପରେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ବାନର ସେନା ପ୍ରେରଣ କରି ସୀତାଙ୍କୁ ଠାବକରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆପଣ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ତାହା ପାଳନ କରିବା ସମୟ ଆସିଯାଇଛି।ନିଜେ ସାଂସାରିକ ସୁଖରେ ହଜି ନଯାଇ, ସ୍ୱାର୍ଥପରତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ସହାୟତା କଲେ ପାରସ୍ପରିକ ସହଯୋଗ ଯୋଗୁଁ ଦୁଇ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ମିତ୍ରତା ଦୃଢହେବ,ପ୍ରଜାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେବ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଯଶ ବୃଦ୍ଧି ହେବ।ନହେଲେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଶିକାର ହୋଇ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାର ଘୋର ଅନିଷ୍ଟ ଘଟିବ।

ମହାବଳୀ ହନୁମାନଙ୍କର ଏହି ପରାମର୍ଶ ଭିତରେ ସର୍ବକାଳୀନ ସାମାଜିକ ବାର୍ତ୍ତା ଲୁଚି ରହିଛି। ସମାଜରେ ଏପରି ଅନେକ ସ୍ବାର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି,ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ ହାସଲ ହେବାପରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି। ତା'ର ଅବଦାନକୁ ଅଣଦେଖା କରି ସମ୍ପର୍କକୁ ଅପମାନିତ କରନ୍ତି। ସ୍ୱାର୍ଥପରତା ବନ୍ଧୁତାର ସେତୁକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ।

ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ବଳବିକ୍ରମ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରା ନନ୍ଦନଙ୍କର କ୍ରୋଧ ହନୁମାନଙ୍କୁ ବେଶ୍ ଜଣାଥିଲା। କୃତଘ୍ନତାର ଶାସ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇପାରେ।ରାମ-ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଫଳସ୍ବରୂପ ସୁଗ୍ରୀବ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ପାରନ୍ତି,ଏହା ହନୁମାନ ଠିକ୍ ଜାଣିଥିଲେ।

ହନୁମାନଙ୍କ ଉପଦେଶର ପ୍ରଭାବ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉପରେ କିଛି କିଛି ପଡ଼ିଲା।ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ..ତୁମେ ଠିକ୍ କହିଛ ହନୁମାନ।ଦୂତ ପ୍ରେରଣ କରି ରାଜ୍ୟର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ବାନରସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାପାଇଁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଆଦେଶ ଅବଜ୍ଞା କରିବେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପାଇବେ।" ଏହା କହି ସୁଗ୍ରୀବ ପୁନର୍ବାର ରାଣୀ ହଂସପୁରକୁ ରମଣ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଘୋର ଘନକାଳ ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଶରତ ଋତୁ ଉପସ୍ଥିତ।କାଶତଣ୍ଡି ଫୁଲର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଶୋଭିତ ପୃଥିବୀ।ଜଳ ପ୍ରାବଲ୍ୟ ହ୍ରାସ ଯୋଗୁଁ ହ୍ରଦ,ପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ତଡାଗ ପଦ୍ମଫୁଲ ଓ ନୀଳ କଇଁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।ଭ୍ରମରମାନଙ୍କର ପୁଷ୍କରିଣୀରେ ଅଭିସାର ଏବଂ ହଂସ,ହଂସରାଳିଙ୍କ କ୍ରୀଡା ଓ କାକଳିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଭିନ୍ନ ଜଳଖଣ୍ଡ। ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ବିମଳ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଜ୍ୟୋସ୍ନାରେ ସ୍ନାତା ପୃଥିବୀ। ଜ୍ୟୋସ୍ନା ପାନ କରୁଥିବା ଚକୋର ଚକୋରୀ କରୁଣ ସ୍ବନରେ ରାତ୍ରିର ପରିବେଶକୁ ବିରହ-ବିଧୂର କରି ଦେଇଥାନ୍ତି। ସୀତାଙ୍କ ବିରହରେ ଶ୍ରୀରାମ ବ୍ୟଥିତ ହୃଦୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ.. ମୋ ଭଳି ହତଭାଗ୍ୟ ଆଉ କିଏ ଅଛି ଅନୁଜ ?ପ୍ରାଣସମା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ହରାଇ ଏ ନିର୍ଲଜ ଜୀବନ କାହିଁକି ପିଣ୍ଡରେ ରହିଛି?କେଉଁଠାରେ ମୋ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା କେତେ କଷ୍ଟରେ ଜୀବନ ବିତାଉଥିବେ ଅନୁଜ ! କେବେ ତାଙ୍କର ସନ୍ଧାନ ମୋତେ ମିଳିବ ? ସୁଗ୍ରୀବ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ବର୍ଷାକାଳ ପରେ ସୀତାଙ୍କ ଅନ୍ବେଷଣରେ ବାନର ସେନାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ପ୍ରେରଣ କରିବେ। ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଫେରିପାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି।"

ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜାତ ହେଲା ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ..ମର୍କଟମାନେ ବଡ଼ ଚଞ୍ଚଳମତି।ନିଜର ସ୍ବାର୍ଥ ସାଧନ ପରେ ଆମକୁ ଭୁଲିଗଲେ ସୁଗ୍ରୀବ।ତାଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି। ତୁମେ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଅବିଳମ୍ବେ ଯାତ୍ରାକର ଅନୁଜ। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଜଣାଅ ସୀତାଙ୍କ ଅନ୍ବେଷଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଗ୍ରୀବ ଆମର ସହାୟତା କରନ୍ତୁ ଅଥବା ନିଜ ଅଗ୍ରଜ ବାଳିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅନ୍ତୁ।"

ଅଗ୍ରଜଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ-ହୃଦୟ ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଗଲେ ସୌମିତ୍ରି। ଧନୁର୍ବାଣ ଧରି ଉଭାହେଲେ,କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେବାପାଇଁ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦେଖି ବିଚଳିତ ହେଲେ ଶ୍ରୀରାମ।ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯେବେ କ୍ରୋଧର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି ତାହେଲେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ।ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ..କ୍ରୋଧ ପ୍ରଶମିତ କର ସୌମିତ୍ରି! ତୁମେ କେବଳ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଚେତାବନୀ ଦେବ;ଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ।ଯାହାହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆମର ମିତ୍ର।ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ଦେବା ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନୁହେଁ ।"

ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ କୋମଳ ବଚନରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ କିଛି ପରିମାଣରେ ପ୍ରଶମିତ ହେଲା। ତଥାପି ଯେପରି କାର୍ମୁକ ଟଙ୍କାର କରି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ନଗ୍ରର ଦ୍ବାର ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଦ୍ବାରରକ୍ଷୀମାନେ ଭୟରେ ଦ୍ବାର ବନ୍ଦ୍ କରିଦେଇ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ସମ୍ବାଦ ପଠାଇଲେ।

ନଗରର ଦ୍ବାରରକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କର ଏପରି ବ୍ୟବହାର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆହୁରି କ୍ରୋଧିତ କଲା। ଗୋଟିଏ ଧକ୍କାରେ ନଗ୍ରଦ୍ବାରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ ବୀରବିକ୍ରମରେ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ନଗରୀ।ମହା ଉଲ୍ଲାସରେ ରାସ୍ତାଘାଟ ଗଳିକନ୍ଦିରେ ବାନରମାନେ ମଉଜ ମଜଲିସରେ ନିମଜ୍ଜିତ ଥିବା ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଠିକ୍ ବୁଝି ପାରିଲେ ଯେ ବାନରମାନେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ କଥା ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି।

ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦେଖି କିଛି ବାନର ପରିସ୍ଥିତିର ଗୁରୁତ୍ଵ ଅନୁଭବକରି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।ସୁଗ୍ରୀବ ସେ ସମୟରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଇ କହିଲେ.. କାହିଁକି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ! ମୋର ଭୁଲ୍ କ'ଣ? ବୋଧହୁଏ କେହି ତାଙ୍କୁ କିଛି ମୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ କହିଛନ୍ତି।"

ବିନମ୍ରତା ସହିତ ହନୁମାନ କହିଲେ.. ସେପରି କାହିଁକି ଭାବୁଛନ୍ତି ବାନରରାଜ ? ବାସ୍ତବରେ ଆପଣ ଅବହେଳା କରିଛନ୍ତି।ଏବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କୋମଳ ବଚନରେ ଶାନ୍ତକରି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଆୟତ୍ତ କରନ୍ତୁ,ନହେଲେ ମହାକ୍ରୋଧୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କଣ ଯେ କରି ବସିବେ ଠିକଣା ନାହିଁ।"

ରାଜପ୍ରାସାଦ ଭିତରେ ଏଭଳି କଥୋପକଥନ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରାସାଦର ଦ୍ବାର ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦ୍ବାରରକ୍ଷୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରାସାଦ ଭିତରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭିତରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ ....ବତ୍ସ,ଯାଅ,ତୁମ ଅବିବେକୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଅ,ପ୍ରସ୍ରବଣ ଗିରିରେ ପତ୍ନୀ ବିରହରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଅନୁଜ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବାନରରାଜଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମନେ ପକାଇ ଦେବାପାଇଁ ସିଂହଦ୍ବାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।ଆଉ ତିଳେମାତ୍ର ବିଳମ୍ବ କଲେ ରାଜପ୍ରାସାଦ ସହିତ କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ନଗରୀ ଧ୍ବଂସ ସ୍ତୁପରେ ପରିଣତ ହେବ। "ଏହା କହି ଧନୁରେ ଟଙ୍କାର ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ସୁମିତ୍ରାନନ୍ଦନ।ମେଘ ଘଡଘଡିରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ କମ୍ପିଗଲା ସମଗ୍ର କିଷ୍କିନ୍ଧ୍ୟା ନଗରୀ।ରାଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶୟନ କରିଥିବା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ କାନରେ ସେ ଶବ୍ଦ ପଡିବା ମାତ୍ରେ ପଲ୍ୟଙ୍କରୁ ତଳକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲେ ବାନରରାଜ।ନିକଟରେ ବସିଥିବା ତାରାଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ.. ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଅନଳ ମାଡି ଆସୁଛି ତାରା।ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଭସ୍ମୀଭୂତ କରିଦେବ। ପରିସ୍ଥିତିକୁ ତୁମେ ସମ୍ଭାଳ ।ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ।ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କୋମଳ ବଚନ କହି ଶାନ୍ତକର। ମୋଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। କ୍ରୋଧର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କଣ ଯେ କରି ବସିବେ ଠିକଣା ନାହିଁ।

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ଗଦ୍ୟ ରାମାୟଣ ୮୭

ରାମାୟଣର ଅମର କଥା ଗଦ୍ୟ ରାମାୟଣ ୮୭