ଏ ଶୁଣୁଛ ଆଜି ରାନୀର ଶାଶୁ ଶଶୁର ଆସିବେ ।

ଫୋନ୍ କରି କହିଛି ମା' ଶାଶୁଙ୍କ ହାତରେ ଆମ ବାଡିର ଆମ୍ବ କିଛି ଦେବୁ। ତମେତ ଜାଣିଛ ତାର ବାଡିଆମ୍ବରେ କେତେ ସରାଗ ।

ଯାଓତ ପାଚିଲା ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ଦେଖି କିଛି ତୋଳି ଆଣିବ।

ତୁଳସୀ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପେପରଟିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥୋଇଦେଇ ବାଡିପଟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଛିଡାହେଲେ ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁ।

ନାନାଜାତିର ଫୁଲରେ ବଗିଚାଟି କେଡେସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସୁନେଲୀ କିରଣରେ ଫୁଲଗୁଡିକ ଚିକଚିକ୍ କରୁଥାଏ।

ଆମ୍ବଗଛ ଆଡକୁ ଯିବା ସମୟରେ ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁଙ୍କ ପାଦ ଅଟକିଗଲା ଏକ ବଡ ଡାଲିଆ ଫୁଲ ଉପରେ ବସିଥିବା ରଙ୍ଗୀନପ୍ରଜାପତି ପାଖରେ । କେଡେ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଜାପତିଟି ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶରୀର ତାର ରଙ୍ଗୀତ ହୋଇଥାଏ, ଏ ଫୁଲରୁ ସେ ଫୁଲ ଉଡିବୁଲୁଥାଏ। ପ୍ରଜା ପତିଟିକୁ ଦେଖି ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁଙ୍କ ମନଖୁସି ହୋଇଗଲା । ଆଖି ଆଗକୁ ଚାଲି ଆସିଲା ବିତି ଯାଇଥିବା ଦିନମାନଙ୍କର କିଛି ସ୍ମୃତି।

ଏଇ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିକରି ଥକି ପଡୁଥିଲା ରାନୀ । ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କୁ ଧରି ନପାରି ଗୋଡକୁ ବାଡେଇ କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହୁଥିଲା ବାପା ଏ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତିଗୁଡା କ'ଣ ପାଇଁ ମତେ ଧରା ଦେଉ ନାହାଁନ୍ତିଯେ । ତାକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଯାଇ ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁ କହୁଥିଲେ , ମା'ରେ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଅତି ସୁକ୍ଷ୍ମ ପତଙ୍ଗ ସେମାନଙ୍କୁ ହାତରେ ଚାପିଧରିଲେ ସେମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ବାଧିନତାର ସହିତ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ।

ଆଚ୍ଛା ...କହିଲୁ ମା ତତେ କିଏ ତୋ ବିନା ଇଚ୍ଛାରେ ଆବଦ୍ଧ କଲେ ତତେ କ'ଣ ଭଲ ଲାଗିବ କି?

ରାନୀ ମୁହଁକୁ ଫୁଲାଇ କୁହେ , ନା ...ମତେ ଭଲ ଲାଗିବନି।

ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ତତେ ଯେମିତି ଭଲ ଲାଗିବନି ସେମାନଙ୍କୁବି ଭଲ ଲାଗିବନି ତାଙ୍କୁ କିଏ ଆବଦ୍ଧ କଲେ । ରବିନ୍ଦ୍ର ବାବୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାନୀ ହସି ହସି କହେ ବାପା ସେମାନେ ମୋ ପରିକି, ହେଲେ ସେମାନେ ତ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି ମୁଁ କ'ଣ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି।

ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁ ରାନୀକୁ କୋଳେଇ ନେଇ କୁହନ୍ତି ହଁ ତୁ ମୋ ପାଇଁ ମୋ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି। ଖିଲିଖିଲି ହୋଇ ହସି ଉଠେ ରାନୀ ।

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକ କୁଆଡେ ବିତିଯାଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି ରାନୀ ଉଡିବାର ସମୟ ଆସିଯାଇଥିଲା । ଇଚ୍ଛା ନଥାଇ ମଧ୍ଯ ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁ ନିଜ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି ରାନୀକୁ ନିଜ ଠାରୁ ଦୂରକୁ ଉଡାଇ ଦେଇଥିଲେ ଶାଶୁଘର ନାମକ ବଗିଚାକୁ।

ଡାମରା କାଉର କା' କା ' ଶବ୍ଦରେ ବାସ୍ତବିକ ହେଲେ ରବିନ୍ଦ୍ରବାବୁ । ଆଖିରୁ ଚଷମାଟିକୁ କାଡି ଜକେଇ ଆସିଥିବା ଲୁହକୁ ଗାମୁଛାରେ

ପୋଛି, ଉଡିଯାଉଥିବା ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତିକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ କେଡେ ନିଷ୍ଠୁର ଏ ସଂସାର ସମସ୍ତ ବାପ ମାନଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ଯ । ୨୫ବର୍ଷ ଯାଏ ଜ୍ଞାନ, ଗୁଣ, ଆଦର୍ଶ, ସଂସ୍କାର ସଦୃଶ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଦେଇ ଗଢିଥିବା ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତିଟିକୁ ନିଜଠୁ ଦୂରକୁ ଉଡାଇଦିଅନ୍ତି ଏ ସଂସାରର ବାପା ମାନେ ।

ଉଡ଼ାଇଦିଅନ୍ତିନି ,ବୋଧହୁଏ ନିଜ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତିର ଡେଣା ଦୁଇଟିକୁ କା ଟି ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ଆବଦ୍ଧ ଜୀବନ ଦେଇ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି ଆଉ ଏକ ବଗିଚାରେ ।

**ସମାପ୍ତ*

~ପ୍ରଜ୍ଞା ପ୍ରତିଭା ସେଠୀ

ଆଗପଡା, ରାଜକନିକା, କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରଜାପତି

ପ୍ରବନ୍ଧ