କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ହକି ଖେଳାଳୀ ସ୍ୱର୍ଗତ ମେଜର ଧ୍ୟାନଚାନ୍ଦଙ୍କ ଜନ୍ମଦିବସ ଅଗଷ୍ଟ ୨୯କୁ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ କ୍ରୀଡ଼ା ଓ ଯୁବସେବା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଜାତୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ଦିବସ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି। ୧୯୯୫ ମସିହାଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ଅଗଷ୍ଟ ୨୯କୁ ଜାତୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ଦିବସ ରୂପେ ପାଳିତ ହେଉଛି। ଏହି ଦିନ ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍କର୍ଷତା ନିମନ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୀଡ଼ାବିତଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରିଥାନ୍ତି।

ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରୁ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହାନ୍ୱିତ ନୁହଁ। ତଥାପି ଶିଶୁ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ଯୋଗ-ପ୍ରାଣାୟମ ନିତି ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲି। ସ୍କୁଲ୍-କଲେଜ କ୍ୟାରିୟରରେ କେବଳ ଅଖା ଡ଼ିଆଁ, ଟେବୁଲ୍ ଚାମଚ, ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚେୟାର୍ ଏମିତି ଛୋଟମୋଟ ଖେଳ ହିଁ ଖେଳୁଥିଲି। ଖାସ୍ କରି ଆଉଟ୍ ଡୋର୍ ଗେମ୍ ପ୍ରତି ମୋର ଆଗ୍ରହ ହିଁ ନଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଇନ୍ ଡୋର୍ ଗେମ୍ ରେ ଲୁଡ଼ୋ, ଚେସ୍ ଓ କ୍ୟାରମ୍ ଖେଳ ହିଁ ଥିଲା ମୋର ପ୍ରିୟ। ସେଥି ମଧ୍ୟରୁ ଚେସ୍ ଖେଳ ପ୍ରତି ମୋର ପିଲାଦିନରୁ କେମିତି କେଜାଣି ଗୋଟିଏ ନିଶା ହୋଇଗଲା। ଆଉ ରୁଚିରେ ଅଗ୍ରଣୀ ସ୍ଥାନଟା ଅଧିକାର କରିନେଲା।

ସେତେବେଳକୁ ମୁଁ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢୁଥାଏ। ଆମର କିରାଣୀ ଦୋକାନଟିଏ ଥାଏ। ଆଉ ଆମ ଦୋକାନ ଆଗରେ ଗୋଟିଏ ପିଣ୍ଢା ଥାଏ। ଆଉ ସେଇଠି ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ଯୁବକ ଖେଳନ୍ତି ଚେସ୍। ଦୋକାନ ଗହଳି ନଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଚାହୁଁଥାଏ ସେ ଖେଳ ଆଡ଼କୁ। ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ସିନା , ସେମାନଙ୍କ ଖେଳକୁ ପ୍ରଥମେ କିଛି ବୁଝିପାରୁ ନଥାଏ। କିଛି ଦିନ ଚେସ୍ ପାଲିର ଖେଳ ପାଖରେ ବସି ରହି ଦେଖିଲି। କେମିତି କ'ଣ ଘୁଞ୍ଚା ଯାଉଛି, କେମିତି ମାରା ଯାଉଛି ଗୋଟିଏ ଗୋଟିକୁ ଅନ୍ୟ ଦ୍ବାରା। କିଛି ଦିନ ପରେ କିଛି କିଛି ଜାଣିପାରିଲି। ଆଗଧାଡିରେ ଆଠଟି ସୈନ୍ୟ(Soldiers/Pawns) ରୁହନ୍ତି। ତା ପଛକୁ ସବୁ ମୁଖ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଶକ୍ତି ସବୁ। ଦୁଇଟି ଡ଼ଙ୍ଗା(Boats/ Rooks), ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ବା ଯୋଦ୍ଧା(Horses/Knights), ଦୁଇଟି ହାତୀ ବା ପାଦ୍ରୀ(Elephants/Bishops), ଗୋଟିଏ ରାଜା(King), ଆଉ ଗୋଟିଏ ମନ୍ତ୍ରୀ ବା ରାଣୀ (Minister/Queen) ସଜାଇ ରଖାଯାଏ। ଗୋଟିଏ ପଟରେ ଧଳା ରଙ୍ଗର ସଜାଯାଇଥାଏ। ଅନ୍ୟ ପଟେ କଳାରଙ୍ଗର ସଜାଯାଇଥାଏ। ମଝିରେ ଚାରିଧାଡ଼ି ଖାଲି ରହିଥାଏ। ଆଉ କିଛି ଦିନ ଦେଖିଲା ପରେ ଟିକେ ଟିକେ ଜାଣିଲି କେମିତି ସୈନ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ, କେମିତି ଘୋଡ଼ା ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ, କେମିତି ବୋଟ୍ ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ, କେମିତି ହାତୀ ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ, କେମିତି ରାଜା ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ ଓ କେମିତି ରାଣୀ ଘୁଞ୍ଚାଯାଏ। ତା'ପରେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଗଉଡ଼ ପିଲାଟିଏ ଏସବୁ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବରେ ବୁଝାଇଦେଲା, ଧିରେଧିରେ କେମିତି ମାରା ଯାଏ ଗୋଟିଏ କୁ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବି ଜାଣିଗଲି। କିଛି ଦିନପରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଚେସ୍ ଖେଳିଲି। ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଶହେରୁ ଦୁଇଶହ ଥର ଖଣ୍ଡେ ହାରିଲି। ନାନା ଲୋକମାନେ ମୋତେ କମେଣ୍ଟ୍ ପାସ୍ କଲେ। ମୋ ମନ ଦୁଃଖ ହୋଇଯାଉଥାଏ। ସେ ଗଉଡ଼ ପିଲା ବହୁତ ଥର ଏମିତି ହରାଇ ଚାଲିଲା। ଯଦିଓ ସେ ମାତ୍ର ଷଷ୍ଠ ଶ୍ରେଣୀ ଫେଲ୍ ତଥାପି ଚେସ୍ ଖେଳରେ ବେଶ୍ ଅଗ୍ରଣୀ। ଚମତ୍କାର ଖେଳୁଥିଲା, ପ୍ରତି ଥର ମୁଁ ହାରିଯାଉଥିଲି। ସେତେବେଳକୁ ଆମେ ଚେସ୍ ନ୍ୟାସନାଲ୍ ଗେମ୍ ଖେଳୁଥାଏ। ମୁଁ କିଛି ତା'ର ଚାଲ୍ ବୁଝିପାରୁ ନ ଥାଏ। ନାନା ଲୋକଙ୍କଠୁ ଅପମାନ ଶୁଣୁଥାଏ। ବେଳେବେଳେ ମୁଁ କାନ୍ଦି ପକାଉଥାଏ। କାହାଠାରୁ ଗୋବା, କାହାଠାରୁ ଠଣା, କାହାଠାରୁ ଚିମୁଟା ଓ କାହା କାହା ଠାରୁ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଖାଉଥାଏ। ଶେଷରେ ମୋ ବାବା ବି ମୋତେ ଗାଳିଗୁଲଜ କଲେ। ସାମାନ୍ୟ ଗଉଡ଼ ପିଲାଠୁ ହାରୁଛୁ, ଲଜ୍ଜା ଲାଗୁନି ତୋତେ ପୁଣି ଷଷ୍ଠ ଶ୍ରେଣୀ ଫେଲ୍ ପିଲା। ଏମିତି ଅନେକ ମାନସିକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ମୋର ଉପରେ ବଢ଼ିଲା। ଦିନକୁ ଦିନ କିଛି କିଛି ଭଲ ଖେଳିଲି। ତାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ଏମିତି ହରାଇ ହରାଇ ଶେଷରେ ତା'ର ସବୁ ଗେମ୍ ସୁଝାଇଦେଲି।

ତା'ପରେ ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ିଲା ସମୟରେ ଚେସ୍ ଇଣ୍ଟର୍ ନ୍ୟାସ୍ନାଲ୍ ଖେଳ ଶିଖିଲି। ଧିରେଧିରେ ଟିକେ ଉନ୍ନତି ହେଲା। ତା'ପରେ ମୋତେ ମୋର ପିଉସୀ ପୁଅ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନ ଚେସ୍ ଇଣ୍ଟର୍ ନ୍ୟାସ୍ନାଲ୍ ଶିଖାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ବି ବହୁତ ଗେମ୍ ମୁଁ ହାରିଯାଉଥାଏ। କମେଣ୍ଟ୍ ପାସ୍ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ। ଅପମାନ ଓ କମେଣ୍ଟ୍ ପାସ୍ ରେ ମୁଁ ପୂରାପୂରି ଭିଜି ସାରିଥାଏ। ବହୁତ କଷ୍ଟ ପଡ଼ି ଧିରେ ଧିରେ ଜିତିବା ଶିଖିଲି। ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ିଲା ସମୟରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଖେଳାଳିଟିଏ ହୋଇଗଲି। ଏଇ ଚେସ୍ ଖେଳ ପାଇଁ ମୋ ପାଠପଢ଼ାରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ କିଛି ଅବହେଳା କରିଦେଲି। ଦଶମରେ ଫାଷ୍ଟ୍ ଡିଭିଜନରୁ ୭ ମାର୍କ ଊଣା ରଖି ପାସ୍ ହେଲି। ତା'ପରେ ଆସ୍କା ବିଜ୍ଞାନ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ବିଜ୍ଞାନ ଛାତ୍ର ହିସାବରେ ନାମ ଲେଖାଇଲି। +୨ ଓ +୩ ବିଜ୍ଞାନ ରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରେ ଲଗାତାର ୫ବର୍ଷ ଯାକ କଲେଜ୍ ଚେସ୍ ଚାମ୍ପିଅନ ହେଲି। ଏବେବି ଚେସ୍ ଖେଳୁଛି, ଆଗକୁ ବି ଖେଳିବି। ଜୀବନ ଥିବା ଯାଏଁ। କିନ୍ତୁ, ଜୀବନରେ ଚେସ୍ ରେ ଗୋଟିଏ କ୍ୟାରିୟର କରିବାପାଇଁ ଯୋଜନା ରଖିଥିଲି, ତାହା ବିଭିନ୍ନ ଝଡ଼-ଝଞ୍ଜାରେ ଚୁରମାର୍ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେବି ପାଉଁଶ ତଳର ନିଆଁ ଭଳି ଆଶାଟିକକ ଅଛି, ତାହା ସାକାର ହେବ ନା ସ୍ବପ୍ନରେ ହିଁ ରହିଯିବ; ତାହା କେବଳ ସମୟ କହିବ....!!!!!

💐🙏💐

ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ଦିବସରେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଖେଳର ଯାତ୍ରା

ଚେସ୍ ର ମାୟାଜାଲ