"ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ଵାମୀ ନୟନ ପଥ ଗାମି ଭବ ତୁମେ" ॥🙌

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ପୁରା ପରିବାର ବାହାରିଛନ୍ତି ପୁରୀ ଅଭିମୁଖେ ରଥଯାତ୍ରା ଦେଖିବାକୁ । ପରିବାର କହିଲେ ବାପା, ମା' ଆଉ ଛୋଟ ଝିଅ । ରଥରେ କାଳିଆର ଦର୍ଶନ ମନଲୋଭା । କାହାକୁ ବି ସହଜରେ ଆକୃଷ୍ଟ କରିନେବ । ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାର୍ ରେ ବାହାରି ପଡ଼ିଲେ ସଭିଏଁ । ବାଟ ସାରା ଗାଡ଼ି ରେ ବାଜୁଥାଏ ଜଗନ୍ନାଥ ଭଜନ । ଝିଅଟି ସେ ଗୀତକୁ ମନେ ମନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥାଏ । ହଠାତ୍ ବାଟରେ ଗାଡ଼ି ଅଟକିଲା । ଗାଡିଟି ଅଟକେଇବାର ସେମିତି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାରଣ ନଥିଲା । ଗାଡ଼ିଟି ଆପେ ଆପେ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା । ବାପା ଗାଡ଼ିରୁ ବାହାରି କ'ଣ ଗୋଟେ ଚେକ୍ କହିଲେ ଗାଡ଼ି ଟି ଖରାପ୍ ହେଇଗଲା । ମେକାନିକ୍ ଆଵଶ୍ୟକ । ହେଲେ ପାଖା ପାଖି ଦୋକାନ ବଜାର ତ କିଛି ବି ନାହିଁ ଗାଡ଼ିଟି ସଜଡ଼ା ହେବ କେମିତି ?

ବିଳମ୍ବ ହେଲାଣି ରଥ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଇଯାଇଥିବ ନିଶ୍ଚିତ । ଝିଅଟି ମା' କୁ ପଚାରୁଛି, ମା' ଆମେ କଣ କାଳିଆ କୁ ରଥରେ ଦେଖି ପାରିବାନି ?

ମା,: - ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖିବା । ସେ କାଳିଆ ହିଁ ଏହାର ଉପାୟ ବାହାର କରିବ ।

ବାପ ତା'ର ବାଟେ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗୁଥାଏ । ହେଲେ କେହିବି କିଛି ସାହାଯ୍ୟ କରୁ ନଥିଲେ । ହଠାତ୍‌ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଆସି ପଚାରିଲା, କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଇଛି ? ମୁଁ କିଛି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବି ?

ଧୋବ ଫରଫର ବାଳ, ଚମଡ଼ା ଗୁଡ଼ିକ କୁଚା ହୋଇଗଲାଣି, ଦାନ୍ତ ମାତ୍ର ଯୋଡ଼େ ଅଛି । ବୟସ ପାଖା ପାଖି ଅଶି କି ନବେ ହେବ ସେ ବୃଦ୍ଧ ଙ୍କର ।

ବାପା : - ଅସୁବିଧା ତ' ହେଇଛି ହେଲେ ଆପଣ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।

ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି : - କେହିବି ତ' ଆପଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁନାହାଁନ୍ତି । ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ କାଳେ ମୁଁ କିଛି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରେ ।

ବାପା ଦେଖିଲେ ସେ ଉପାୟ ହୀନ । ଦେଖିବା କହିକି କ'ଣ ହେଉଛି ଭାବି ଅସୁବିଧା ଜଣେଇଲେ ।

ବୃଦ୍ଧ ଜଣଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗାଡିରେ ବସିବାକୁ କହି ଯାଇ ସେ ଗାଡ଼ିକୁ ସଜାଡିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ବୟସ ଦେଖିଲେ ଲାଗୁନଥିଲା ସେ କିଛି କରିପାରିବେ ବୋଲି । କିଛି ସମୟପରେ ଆସି ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ କହିଲେ ଗାଡ଼ି ଠିକ୍ ହେଇଗଲା । ଆପଣ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରନ୍ତୁ । ସତ କୁ ସତ ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଇଗଲା । ବାପା ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଙ୍କୁ କିଛି ଟଙ୍କା ଦେଲେ ହେଲେ ସେ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ । ପରନ୍ତୁ କହିଲେ ମତେ ସେ ଜଗା ପଠେଇଛି ସବୁ ତ' ତା'ର ମାୟା । ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ କହି ଚାଲିଗଲେ ସେଠାରୁ । ଏସବୁ କିଛି ଅଜବ ଲାଗୁଥାଏ । ସେଦିନ ରଥଯାତ୍ରା ନୀତିରେ ମଧ୍ୟ ବିଳମ୍ବ ଘଟିଥାଏ । ପୁରୀର ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ରଥରେ କାଳିଆ ସେମିତି ବସିଥାଏ ଆଉ ହସୁଥାଏ ।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ ରେ ପହଞ୍ଚି ରଥରେ ଯେବେ କାଳିଆ କୁ ଦେଖିଦେଇଛି ସେଇ ଝିଅଟି, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମା' କୁ ପଚାରିଛି, ମା' ଆମ କାଳିଆ କେତେ ସୁନ୍ଦର ଦିସୁଛି ନା ?

ମା': - ହଁ ଲୋ ମା' !

ଝିଅ: - ହେଲେ ମା' ସେ ତ' କଳା । ହେଲେ ବି ଏତେ ସୁନ୍ଦର କେମିତି ?

ମା': - କାହାକୁ ବା ଜ୍ଞାତ ତା'ର ମାୟା ! ତା' କଳା ମୂଖକୁ ଚାହିଁ ଦେଲେ ଲାଗେ ଯେପରି ଜୀବନର ସବୁ କଷ୍ଟ ଲିଭି ଗଲା । ହେଲେ ତୁ ସେ କାଳିଆ ର ମାୟା ରେ ଜମା ବି ବିମୋହିତ ହେବୁନି । କେତେବେଳେ ନିଜ ଭିତରୁ ନିଜକୁ ଚୋରେଇ ନେବ ଜାଣି ହିଁ ପାରିବୁନି ।

ଝିଅ: - ମୁଁ ତ' ବିମୋହିତ ହେଇ ସାରିଛି ତା' ପ୍ରେମରେ । ତା' ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣ ମୋତେ ଆକୃଷ୍ଟ କରିନେଇଛି । ଏବେ ମୁଁ ତା' ପ୍ରେମରେ ପାଗଳ ।

କ୍ଷଣକୁ କ୍ଷଣ କ୍ଷୀପ୍ର ହେଉଥାଏ ଘଣ୍ଟ ଘଣ୍ଟା ହୁଳହୁଳି ହରିବୋଲ ର ଧ୍ବନି ସେତକୁ ସେତେ ବଢି ଚାଲିଥାଏ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ । ହଜି ଚାଲିଥାଏ ନିଜର ଆତ୍ମା କାଳିଆର ବକ୍ଷ ରେ ।

ରଥେ ଜଗନ୍ନାଥ -ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ

ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ।