ତୁମୋ ସହରିଆ ଚକ୍ ମକି୍ଆ ଝିଅଙ୍କ ଠାରୁ ହୁଏତ ମୁଁ ଭାରି ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ରେ । ତୁମ ସହରର ଝିଅମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ଭଳି ହୁଏତ ଏତେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ନୁହେଁ ମୋ ପୋଷାକ,ମାତ୍ର ମୁଁ ତାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରେ କାରଣ ଶରୀରର ଚତୁପାର୍ଶ୍ଵ କୁ ଘୋଡାଇ ରଖେ ମୋ ପୋଷାକ।

ଶରୀର ତ ବିଧାତାଙ୍କ ଦାନ, ଲକ୍ଷାଧିକ ଟଙ୍କା ଲଗାଇ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାର ତୁମେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ।ଆମେ ଜଙ୍ଗଲ ର ପଦାର୍ଥ ରେ ସଜାଉ ଏ ଶରୀର।ଲାଜ ତ ନାରୀର ଗହଣା,ତୁମେ ସହରିଆ ଝିଅ ମାନେ ଯେବେ ଛୋଟ ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧ । ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧ ସେତେବେଳେ ଲାଜର ଗହଣା ଟିକୁ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଭୂଲିଯାଓ ଆମେ କେବଳ ଲାଜର ଗହଣା ଟିକୁ ପିନ୍ଧୁ ।

ମତେ ଭଲଲାଗେ ମୋ ଗାଁ ର ଏ ନୁଆଁଣିଆ ଚାଳଘର
ନାକି ଭଲଲାଗେ ତୁମର ସେ ସହରର ବଡ଼ ବଡ଼ କୋଠାଘର ଆଉ ମାର୍ବଲ ଚଟାଣ । ମତେ ଭଲଲାଗେ ମୋ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶ ନା କି ଭଲଲାଗେ ତୁମ ନାଳ ନର୍ଦ୍ଦମାର ଗ୍ୟାସ୍ ।
ମୋ ଗାଁ ରେ ଶୁଭେ କୋଇଲିର ସୁମଧୁର ସ୍ବନ ତୁମ ସହରରେ କେବଳ ଶବ୍ଦ କରୁଥାଏ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯାନ ।

ସହର ସଭ୍ଯତାକୁ ଗୁଡାଇ ରଖିଚି ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଟ୍ଟାଳିକା ଓ କାରଖାନା କିନ୍ତୁ ଦେଖିଯାଓ ଏ ଆଦିବାସୀ ଜନଜାତିର ସଭ୍ଯତାକୁ ସବୁଜମୟ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼,କଳ କଳ ଶବ୍ଦ କରି ଗୀତ ଗାଉଥିବା ଏ ଝରଣା ଏବଂ ସବୁଜ କ୍ଷେତ। ଯୋଉଠି ପ୍ରକୃତି ତାର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଗଢିଥାଏ।
ସହରିଆ ଲୋକ ମାନେ ପ୍ରେମକର ଆମେ କିନ୍ତୁ ଭଲ ପାଇଥାଉ। ତୁମେ ପ୍ରେମକୁ ସୌଦାକର ଆମେ ପୂଜାକରୁ ।
ପ୍ରତାରଣା କୁ ତୁମେ ଦୁଇଦିନରେ ଭୂଲିଯାଓ ଆମେ ପ୍ରତାରଣା କଣ ଜାଣୁନା। ବୁଲି ଆସିଲି ସହର ହେଲେ ଦେଖିଲି ନାହିଁ ସେ ସଭ୍ଯତାରେ ସ୍ନେହ,ଭଲପାଇବା,ଆଉ ଭାଇଚାରାର ଗୋଟିଏ ବି ସମ୍ପର୍କ ଆମେ ଏ ସବୁର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ସଦା ଜାରିରଖୁ ।
ତୁମେ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଘର ଥଣ୍ଡା ରଖ ଏବଂ ଜଳ ପିଓ ଆମେ ଜଗତକୁ ଥଣ୍ଡା କରୁଥିବା ଯନ୍ତ୍ର 'ଗଛ' ଆଉ ଝରଣାର ର ସ୍ବଛ ଜଳ ପାନକରୁ।
ଯଦି ମୁଁ ପାର୍ଥକ୍ଯ ଦର୍ଶାଇବି ନା ହୁଏତ ଗୋଟେ ବହିର ଶେଷ ଫର୍ଦ ଯାଏଁ ଦର୍ଶେଇ ପାରିବି। ଥରେ ଆସ ତୁମ ଜୀବନ ର କୋଳାହଳରୁ ଦୂରେଇ ବୁଲିଯାଓ ମୋର ଏ ଆଦିବାସୀ ଗାଁ ।
ପରଖିଦେଖ ନୀରିହ,ନିସ୍କପଟ ଆଉ ଉଦାର ଚାହାଣୀର ମଣିଷ ମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ପରଖ ତୁମ ଆଉ ଆମ ଭିତରେ ଫରକ୍ କ'ଣ ?

ନାମ- ସୁଶ୍ରୀ ରୁପାଲି ପଲେଇ
ଠିକଣା-ତିଛିଣି ,ପାରିକୁଦ, ପୁରୀ

Read this blog:ସମାଜ ଓ ବାସ୍ତବତା

✨ମୁଁ ଆଦିବାସୀ ଝିଅ ଆଉ ମୋ ଗାଁ ✨