ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣିପାତ । ଏ ଭିତରେ ପଚିଶ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି । ଆପଣଙ୍କ ସ୍ଵର୍ଗବାସର ସ୍ମୃତିର ଦୀପ୍ତିଟି କିନ୍ତୁ ଚିର ଜାଜୁଲ୍ଯମାନ । କିଛି ଦିନ ତଳେ ରୋଜି ଫୋନ୍‌ କରି ତାଙ୍କର ସ୍ନେହଭରା ଶବ୍ଦରେ ଜଣେଇଲେ, ବାପାଙ୍କ ପଚିଶତମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀ ଉପଲକ୍ଷେ 'ସ୍ମରଣିକା' ପାଇଁ ଲେଖାଟିଏ ଦେବା ପାଇଁ । ମୋର ଛାତ୍ରୀ ଜୀବନରେ ଚିର ସ୍ମରଣୀୟ ପୂଜ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ । ଗୁରୁ ଭଗିନୀଙ୍କର ଏ ଫୋନ୍‌ କଲଟି ମତେ ମୁଗ୍ଧ କଲା । କାରଣ ଏଭଳି ଏକ ମହତ୍‌ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟର ସୂଚନା ମୁଁ ପାଇଲି, ସେଥିରେ ଥିଲା ମୋ' ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବିଶ୍ୱାସ । ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ଲେଖିବି, ମନେ ମନେ ସଂକଳ୍ପ କଲି । ଦୋଷ ତ୍ରୁଟି ଶୂନ୍ୟ ଲେଖାଟିଏ ବାଢ଼ି ଦେବା ପାଇଁ କେତେ ଦୂର ସଫଳ ହେବି ସମୟ ହିଁ ତା'ର ଉତ୍ତର ଦେବ । ୨୭ ଜାନୁଆରୀ ୨୦୨୪କୁ ସ୍ଵର୍ଗତ ବୃନ୍ଦାବନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କର ପଚିଶତମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ ।

୧୯୯୫ରେ ମୋର ପି.ଏଚ୍.ଡ଼ି.ର ରେଜିଷ୍ଟ୍ରେସନ୍‌ ପାଇଁ ମୋର ଦିଗ ଦର୍ଶକ ଡ.ପ୍ରମୋଦ ପାଢ଼ୀ ଦାଦାଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଜ୍ୟୋତିବିହାର, ସମ୍ବଲପୁର ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯାଇଥିଲି । ସେ ଦିନ ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟର ଓଡ଼ିଆ ବିଭାଗକୁ ସୌଜନ୍ୟ ମୂଳକ ସାକ୍ଷାତ୍ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲୁଁ ପ୍ରମୋଦ ଦାଦାଙ୍କ ସହିତ । ସେଦିନ ଏ ଜୀବନରେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କୁ ମୁଁ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲି । ଜଣେ ଶାନ୍ତଶିଷ୍ଟ ସାଧୁ ଆଦର୍ଶ ଛାତ୍ରବତ୍ସଳ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେ ଥିଲା ମୋର ଭେଟିବାର ଅନ୍ତିମ ସୌଭାଗ୍ୟ । ଜଣେ ମହାନ୍‌ ଗୁରୁଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ଡ. ପ୍ରମୋଦ ପାଢ଼ୀ ଦାଦାଙ୍କୁ ସେଦିନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଭୂରି ଭୂରି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ମତେ ବାତ୍ସଲ୍ୟ ଭରା କଣ୍ଠରେ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, *ଯୁଗପୋଯୋଗୀ ବିଷୟବସ୍ତୁଟିଏ ଚୟନ କରିଛ ଗବେଷଣା ପାଇଁ, ତେବେ ଯଥାଶୀଘ୍ର ଗବେଷଣା କାର୍ଯ୍ୟ ସାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ ସଙ୍ଗୀତା! ।* ସେ ଆଦେଶରେ ସ୍ନେହ ବୋଳା ପିତୃଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦର ସ୍ପର୍ଶ ଥିଲା । ଏ ଉକ୍ତି ବେଶ୍ ପ୍ରେରଣାପ୍ରଦ ଥିଲା । ମୁଁ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ପଢ଼ିବା ବେଳକୁ ସାର୍ ଯେମିତି ଦେଖା ଯାଉଥିଲେ ଅବିକଳ ସେମିତି ଦିଶୁ ଥିଲେ, ଗୋଟିଏ ଦଶନ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପରେ ମଧ୍ୟ । ବୟସର ଛାପ ଆଦୌ ଦିଶୁ ନଥିଲା ସାର୍ ଙ୍କ ଚେହେରାରେ ।

ମଧ୍ଯବିତ୍ତ ଚାଷୀ ପରିବାରରେ ମୋର ଜନ୍ମ । ମୁଁ ବାପା ମା'ଙ୍କର ସବା ସାନ ଝିଅ । ମୋ' ଉପରେ ଦୁଇ ଭାଇ ଦୁଇ ଭଉଣୀ । ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭଉଣୀ(ବଡ଼ନାନୀ) ବାପା ମା'ଙ୍କ ଭାରି ଗେହ୍ଲା, ପାଠ ପଢ଼ିବାକୁ ତାଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ନଥିଲା । ହାଇସ୍କୁଲ ଭିତରେ ସେ ପଢ଼ା ଛାଡ଼ିଲେ । ତାଙ୍କର ବାହା ଘର ହୋଇଗଲା । ବଡ଼ ନାନୀଙ୍କ ପରେ ମୋର ବଡ଼ ଦାଦା(ବଡ଼ ଭାଇ) ଯିଏ ମୋ'ଠୁ ପାଖାପାଖି ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ବଡ଼ । ସେ ସମୟର ଅର୍ଥନୀତି ଏମ୍.ଏ.ରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ଅନେକ ମନ ମୁତାବକ ଚାକିରୀ ମଧ୍ୟ ପାଇଲେ , ହେଲେ ମା'-ବାପା ତାଙ୍କୁ ପାଖରୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ରାଜି ହେଲେ ନାହିଁ । ସେଥି ପାଇଁ ଓକିଲାତି ପଢ଼ି ସେ ଏହାକୁ ନିଜର ବୃତ୍ତି ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ତାଙ୍କର ବାଇଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ବାହାଘର ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ତାଙ୍କ ତଳକୁ ସାନ ଦାଦା(ସାନ ଭାଇ) ସେ ସମୟର ଦୁଷ୍ଟ ପିଲାଟିଏ । ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର କଲେଜରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ । ହେଲେ ବିଚକ୍ଷଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମେଧାବୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟାମି ଯୋଗୁଁ ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍‌ ଭିତରେ ତାଙ୍କର ପାଠପଢ଼ା ସରିଗଲା। ତାଙ୍କ ତଳକୁ ମୋ' ସାନ ଭଉଣୀ(ସାନ ନାନୀ) ମାଟ୍ରିକ ପରୀକ୍ଷା ଦେବା ପରେ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ବାହା ଘର କରି ଦିଆଗଲା । ନାନୀଙ୍କ ବାହାଘର ପରେ ସାନ ଦାଦାଙ୍କର ବାହା ଘର ମଧ୍ୟ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ମୋ' ବହୁ(ଭାଉଜ)ମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ମାଟ୍ରିକ୍ ଭିତରେ ସୀମିତ ଥିଲା । କଲେଜକୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇନାହାନ୍ତି । ମୁଁ ବାପା ମା'ଙ୍କର ସବା ସାନଝିଅ ହୋଇଥିବାରୁ ଆମର ପରିବାରର ଚିରାଚରିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୁଁ ମାଟ୍ରିକ୍ ପରୀକ୍ଷା ନ ଦେଉଣୁ ମୋ' ପାଇଁ ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା । ହେଲେ ବାକ୍ ଦେବୀଙ୍କର ଅନୁକମ୍ପା ଓ ମୋର ସୌଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ତତ୍‌କାଳୀନ ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର କଲେଜ୍‌ ଇନଟରମିଡିଏଡ ଆର୍ଟସ୍‌ରେ ମୋର ନାମ ଲେଖା ହେଲା । ମା' ବାପାଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ଵେ ମୋର ପାଠ ପଢ଼ା ଅବ୍ୟାହତ ରହିଲା । ମୁଁ ଆମ ପିଢ଼ୀର ଆମ ପରିବାରର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ସୋପାନରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ପ୍ରଥମ ଝିଅ । ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମତେ ସତର୍କ, ସଚେତନ, ସଂଯମ ଓ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ହେବାର ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ଵଟିଏ ବହନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା । ନଚେତ୍‌ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ୀର ଆମ ଘର ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଫକୀର ମୋହନଙ୍କ 'ରେବତୀ' ଗଳ୍ପର ଜେଜେମା' ଚରିତ୍ରର ଚିନ୍ତାଧାରାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବାର ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ଭାବନା ଥିଲା । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ସଦାସର୍ବଦା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ରୀ ଭାବେ ଏକ ସଙ୍କୁଚିତ ଖୋଲ ଭିତରେ ହିଁ ରହୁଥିଲି । ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍ ପରେ ସେ ବେଳକୁ ଏଠି ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଓଡ଼ିଆ ନ ଥିବାରୁ ଜ୍ୟୋତିବିହାର, ସମ୍ବଲପୁର ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟର ଓଡ଼ିଆ ବିଭାଗରେ ଏମ୍.ଏ.ରେ ନାମ ଲେଖା ହେଲା । ସେଇଠି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲି। ବାହାଘର ପରେ ମଧ୍ଯ ମୋ' ଚରିତ୍ରର ସେ ସଙ୍କୋଚ ଭାବଟା ରହି ଯାଇଥିଲା ପୂର୍ବବତ୍‌ । ମୋ' ସହପାଠୀମାନେ ସାର୍ ମାନଙ୍କ ସହ ଖୁବ୍ ବେଶୀ ମିଳାମିଶା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସଙ୍କୋଚ ଭାବ ଯୋଗୁଁ ସେତେଟା ମିଶି ପାରୁ ନଥିଲି। ମୋ' ଗୁରୁ ଭକ୍ତି ଥିଲା ଭୟ ମିଶା, ତାହା ମଧ୍ୟ ମତେ ବାଧା ଦେଇଥିଲା ସାର୍ ମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେବାରେ । ଆମେ ପଢ଼ିଲା ବେଳକୁ ସମୟ ଓ ସମାଜ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାର ଥିଲା । ସେଥିଯୋଗୁଁ ମୋର ସହପାଠୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ଯମରେ ହିଁ ସାର୍ ମାନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ପାରିବାରିକ ଜୀବନ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛିଟା ଜାଣିବାକୁ ପାଇଥିଲି । ସାର୍ ମାନଙ୍କ କକ୍ଷକୁ ମୁଁ କେବେ ଯାଏନି, ମୋର ସେହି ଚିରାଚରିତ ଅଭ୍ୟାସ ଯୋଗୁଁ । ପାଠ ପଢ଼ଉଥିବା ବେଳକୁ କିନ୍ତୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲି, ଶୁଣୁଥିଲି ସେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ମାନଙ୍କୁ । ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ ଥାଆନ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗତ ଗୋପାଳ ମିଶ୍ର ସାର୍, ତାଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ସ୍ଵର୍ଗତ ବୃନ୍ଦାବନ ସାର୍, ବୈରାଗୀ ଜେନା ସାର୍, ଆଦିକନ୍ଦ ସାହୁ ସାର୍, କୁମୁଦ ରଞ୍ଜନ ପାଣିଗ୍ରାହୀ ସାର୍ ଓ ଗବେଷଣା ସହାୟକ ପଣ୍ଡା ସାର୍ । ସଭିଏଁ ଏକୁ ଆରେକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ଓ ପ୍ରାଜ୍ଞର ଅଧିକାରୀ । ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଠ ପଢ଼ାଇବା ଶୈଳୀ ଥିଲା ଉନ୍ନତମାନର ଓ ନିଆରା ।

୨୭ ଜାନୁଆରୀ ୨୦୨୪କୁ ସ୍ଵର୍ଗତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କର ପଚିଶତମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ ସମୟର ଅଖଣ୍ଡ ଓ ନିରନ୍ତର ଗତି ଦେଇ ଜୀବନ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଚାଲିଛି । ୧୯୯୯ ଜାନୁଆରୀ ମାସ ୨୭ ତାରିଖରେ କାଳର କରାଳ ଗ୍ରାସରେ ଅବସାନ ହେଲା ଏକ ପ୍ରାଜ୍ଞ ବ୍ଯକ୍ତିତ୍ଵର । ଦେହାନ୍ତ ହେଲା ଅନେକ ମଣିଷ ଜୀବନ ଗଢ଼ିଥିବା ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କର । ଦିବ୍ୟାତ୍ମା ଅଳିକ ପାର୍ଥିବ ଶରୀରରୁ ଇହଲୀଳା ସମ୍ବରଣ କରି ଅଫେରା ରାଇଜରେ ନିମଜ୍ଜି ଯାଇଥିଲେ ବି କୃତି ଓ କୃତିତ୍ଵର ଚିର ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଦୀପଶିଖାଟିଏ ଏବେବି ଅଗଣିତ ହୃଦୟକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି। ଛାତ୍ର-ଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଚେତନାର ଜ୍ଞାନ ମନ୍ଦିରରେ ସେ ଜାଜୁଲ୍ଯମାନ ସ୍ମୃତିଶିଖାଟି ଏ ଯାବତ୍‌ ନିରନ୍ଧ୍ର ଅନ୍ଧକାରରେ ବାଟବଣା ପଥିକକୁ ପଥଟିଏ ଆବିଷ୍କାର କରିବାରେ ସହାୟକ । ବୃନ୍ଦାବନ ସାର୍ ଏକ ବିରଳ ପିତୃତୁଲ୍ଯ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵର ଅଧିକାରୀ । ବେଶୀ ଉଚ୍ଚତା ନଥିଲେ ବି ବେଶ୍ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହସ ହସ ମୁହଁ କିନ୍ତୁ ଅପୂର୍ବ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାଦୀପ୍ତ ମଣିଷଟିଏ । ପାଠ ପଢ଼ାଇଲା ବେଳକୁ ତାଙ୍କର ଧୀର ଅଥଚ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପିପାସା ଚରିତାର୍ଥ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ଥିଲା । ଅମାପ ଜ୍ଞାନର ଗଭୀରତାରୁ ଜଟିଳ ବିଷୟର ସମାଧାନର ସୂତ୍ର ସାଉଁଟି ଆଣି ସରଳ ଭାଷାରେ ବୁଝେଇ ଦେବାର ବିଚକ୍ଷଣ ମେଧା ଶକ୍ତି ସାର୍ ଙ୍କର ରହିଥିଲା । ସାର୍ ଙ୍କ ଲିଖିତ ବହି ପଢ଼ିଲେ ଯେ କେହି ମୋ' ସହିତ ଏକମତ ହେବେ ନିଶ୍ଚୟ । ଅବଶ୍ୟ ସହମତ ହେବେ ବୋଲି ମୋର ବିଶ୍ଵାସ ।

୧୯୮୩-୮୪ ରୁ ୨୦୨୩ ଦୀର୍ଘ ଚାରି ଦଶନ୍ଧିର ବ୍ୟବଧାନ ଜୀବନର ଏ ଚାଲିଶ ବର୍ଷ ପୁଣି ଜଞ୍ଜାଳମୟ, ବିବାହ, ନୂଆ ଘରକରଣା, ଅଭିଜ୍ଞତା ଶୂନ୍ୟ ଜୀବନରେ ମଧୁର ସ୍ମୃତି ସାଉଁଟିବାର ସମୟ ତା' ସାଙ୍ଗକୁ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଲାଳନ ପାଳନ , ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ୁଥିବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଭାର ଭିତରେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ନ ହେଲେ ବି ଅବଶ୍ୟ ଟିକେ ଫିକା ପଡ଼େ । ଉତ୍‌ଥାନ ପତନ ଦେଇ ସମୟର ଚକ ଗଡ଼ି ଚାଲେ । ଏ ଭିତରେ ଜଞ୍ଜାଳମୟ ଜୀବନର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୋଝରୁ ଟିକିଏ ଆଶ୍ୱସ୍ତି ପରେ ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଆମ ବ୍ଯାଚ୍ ର ବନ୍ଧୁମିଳନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଆୟୋଜନ କରନ୍ତି କେତେଜଣ ସକ୍ରିୟ ଓ ତତ୍‌ପର ବନ୍ଧୁ ମିଳିତ ଭାବେ । ପୁରାତନ ପୃଷ୍ଠାକୁ ପଢ଼ିବାର ବେଳ ଆସେ । ହେଲେ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ଵର ନେଇ । ଏ ଭିତରେ ବୟସର ପରିପକ୍ଵତା ମଧ୍ୟରେ ମୋର ସେହି ସଙ୍କୋଚ ଭାବଟା ଉଭେଇ ଯାଇଥିଲା । ଅତୀତ ହୋଇ ସାରିଥିଲା ମୋର ସେହି ସଙ୍କୋଚ ଭାବ । ବନ୍ଧୁ ଗହଣରେ ଏ ମିଳନ ଉତ୍ସବ ଏକ ନୂତନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସୂତ୍ରରେ ମୋ' ହୃଦୟକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲା । ଏ ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୁଦାମା ସମ୍ପର୍କ ସହିତ ତୁଳନୀୟ । ଏ ବନ୍ଧୁ ମିଳନ ପରେ ମିଳିଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ରୂପୀ ସଂପଦ ମାନେ ଥିଲେ ଆମ ସହପାଠୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀନି, ଆମ ବନ୍ଧୁପତ୍ନୀମାନେ । ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ ଙ୍କ କନ୍ୟା ରତ୍ନ ରୋଜି, ଶ୍ରୀମତୀ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣମଞ୍ଜରୀ ଦାଶ ତନ୍ମଧ୍ଯରୁ ଅନନ୍ୟା, ଅନ୍ୟତମା । ସୌଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ଆମ ବ୍ଯାଚର ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ ତଥା ଆମ ବନ୍ଧୁମିଳନର ସକ୍ରିୟ ସଦସ୍ଯ ଇଂ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ସୁବାଷ ଦାଶଙ୍କର ସେ ସହଧର୍ମିଣୀ । ବନ୍ଧୁମିଳନ ଜରିଆରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋ' ପରିଚୟ ଅନେକ ଦିନ ତଳର ସ୍ମୃତିକୁ ପୁଣି ଥରେ ପଲ୍ଲବିତ କଲା, ଋତୁରାଜ ବସନ୍ତର ସ୍ପର୍ଶରେ ପତ୍ରଝଡ଼ାର ତରୁଟିଏ ପରି । ଜୀବନର ଅନୁଭୂତିରୁ ମୁଁ ଜାଣି ସାରିଥିଲି ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତ୍ଵ ସମସ୍ତ ସ୍ଵାର୍ଥର ଉପରେ । ଏ ସମ୍ପର୍କ ବିଶ୍ଵାସର ଆଧାର ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ । ଯାହା ଜୀବନର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କରୁ ମିଳେ ନାହିଁ । ଏହା ଏଭଳି ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଯେଉଁଥିରେ ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦର ପରମ ଉପଲବ୍ଧି ସାଙ୍ଗକୁ ବିପଦ କାଳରେ ଅନାବିଳ ସ୍ନେହମୟ ସହଭାଗିତାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପର ପ୍ରତିଶୃତି ରହିଛି । ସେଥି ପାଇଁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସ୍ଵରୂପରେ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି _*"ତ୍ୱମେଵ ଵନ୍ଧୁ ସଖା ତ୍ଵମେଵ"*_ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ବନ୍ଧୁ ମିଳନ ପର୍ବରେ ଏହାର ଯଥାର୍ଥତା ଆମେ ଅବଶ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଛୁ । ମୁଁ ଛାତ୍ରୀଜୀବନରେ ସାର୍ ମାନଙ୍କ ସହ ପାରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ି ନ ପାରିବାର ଯେଉଁ ଗ୍ଲାନିଟି ଥିଲା ଗୁରୁଭଗ୍ନି ରୋଜି ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍‌ ପରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିବା ସମ୍ପର୍କ ତାକୁ ଅନେକ ମାତ୍ରାରେ ଉପଶମ କରିଛି। ଏ ସମ୍ପର୍କ ହିଁ ସ୍ୱର୍ଗତ ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ପୂଣ୍ୟ ପଚିଶତମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମୃତି ଅର୍ଘ୍ୟଟିଏ ବାଢ଼ି ଦେବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଛି । ଓଁ ଶାନ୍ତି! ତ୍ରିଦେବଙ୍କ ଚଳନ୍ତି ସ୍ଵରୂପ ଗୁରୁଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ସର୍ବତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ପାଦ ପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିପୂତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳୀ । ଗୁରୁଜୀବନ ଓ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରବାହ ଅନାଦି ଅନନ୍ତ ତାଙ୍କ ଅସଂଖ୍ଯ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ହୃଦୟାସନରେ ବିିରାଜମାନ ପରମପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ପରମାତ୍ମା ତଲ୍ଲୀନ ଦିବ୍ୟାତ୍ମାକୁ ମୋର ଭକ୍ତିପୂତ ସହସ୍ରକୋଟି ପ୍ରଣାମ୍ ।

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

{ରୌପ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିବସରେ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ସ୍ମୃତି ଅର୍ଘ୍ୟ}

ଡ.ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ Dr Sangita Naik Purohit