ଏତେ ଦେହଟା ସାରା ଗମ୍ ଗମ୍ ଝାଳରେ ଭର୍ତ୍ତି।ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ ବଢ଼ୁ କେହି ଜଣେ ଉମା ବାବୁଙ୍କୁ କାନ୍ଧରେ ହାତ ପକେଇ ଦେଲେ, ହଠାତ୍ ଶୂନଶାନ ରାତିରେ ଏ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭଗ୍ନ ଘରେ କିଏ ବା କାନ୍ଧ ଉପରେ ହାତ ରଖି ଦେଲା। ନିଜ ମୁହଁ ବୁଲାଇ ଚାହିଁଲେ ଏତ ଚିହ୍ନା ମୁହଁ ପରି ଲାଗୁଛି, ହଁ ଇଏ ପଚିଶି ବର୍ଷ ତଳୁ କଥାକଥିତ ଡାହାଣୀ ସାର ମାଉସୀର ଶୀକାର ହୋଇ ଥିବା ମଧୁଆ ଦାଦା । ହଁ ପଚିଶି ବର୍ଷ ତଳର ଚେହେରା ମାନେ ନାହିଁ ଯଦି ତଥାପି ସେଇ ଚେହେରା। ଉମା ବାବୁଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସି ଗଲାଣି। ଏଇ କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଯେମିତି ଭୟର କୋଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଗଲାଣି ଉମା ବାବୁ। ସମଗ୍ର ଶରୀର ଭୟରେ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲାଣି ଜୋତା ଭିତରଟା ଯେମିତି ନିଆଁରେ ଜଳୁଛି। ପାଟି ଖନୀ ମାରିଗଲାଣି। ତଥାପି ସାହାସ ଜୁଟାଇ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ହଠାତ୍ ସେ ମଧୁଆ ଦାଦାର ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତୀ ଯାହା କି ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯିବାରୁ ଅବରୋଧ କରିଥିଲା କାନ୍ଧରେ ହାତ ପକାଇ ସେ କୁଆଡେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇ ଗଲାଣି।

କଣ ଥିଲା ଏହା ଭ୍ରମ ନା ସତ ସତିକା କିଛି ଦେଖିଛି ଏପରି ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନର ପୋଟଳି ନେଇ ଆଗକୁ ବଢିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ ଉମା ବାବୁ।

କିନ୍ତୁ କାହାର ପାଉଁଜି ରୁଣୁ ଝୁଣ ଶବ୍ଦ ପୁଣି ଥରେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ କରିଦେଲା ଉମା ବାବୁଙ୍କୁ। ଆଉ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ଭୟରେ ସମଗ୍ର ଶରୀରଟା ଯେମିତି ବରଡ଼ା ଥରିଲା ପରି ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲାଣି। କୌଣସି ମତେ ସେ ସାର ମାଉସୀ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ହେଲେ ପିଲା ଦିନର ସେ ସାର ମାଉସୀ କଣ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚି ଥିବ?

ଉମା ବାବୁ ଜୀବନରେ ଏମିତି ଏକେଲା କେତେ କେତେ ଜାଗା ଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ ରାତ୍ରିର ନିଶ୍ଚଳ ପ୍ରହରେ ଏକା ଫେରିଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେଲେ ଆଜିର ଏ ନିଶ୍ଚଳ ରାତ୍ରୀ ଯେମିତି ଉମା ବାବୁଙ୍କୁ ଖୋଲାଖୋଲି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଦଉଛି ନିଜ ମନରୁ ଭୟ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ହେଲେ ପାରୁ ନାହାନ୍ତି ଉମା ବାବୁ। ତଥାପି ମନର ସାହାସ ଯେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମରିଯାଇଛି ତା ନୁହେଁ, ବାକି ଥିବା ମନର ସାହସକୁ ନେଇ ସେ ପୁଣି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ ସେହି ଆଲୋକ ଆସୁଥିବା ଦିଗକୁ। ଯେତେ ଆଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥାନ୍ତି ଉମା ବାବୁ ପାଉଁଜିର ରୁଣୁ ଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ ସେତେ ତୀବ୍ରତର ହେବାରେ ଲାଗିଛି। କଣ ଏ ଶବ୍ଦ ଯେମିତି ଏ ପାଉଁଜିର ଶବ୍ଦ ଉମା ବାବୁଙ୍କୁ ବଧିର କରି ଦଉଛି। ନା ଆଉ ସହି ହେଉ ନାହିଁ ଏ ଶବ୍ଦ ନିଜ ଦୁଇ ହାତକୁ କାନ ଦୁଇଟିରେ ଚାପି ଧରିଲେ ଉମା ବାବୁ। ହେଲେ ଶବ୍ଦର ଗତିକୁ ରୁଦ୍ଧିମନ୍ତ କରି ପାରୁନି ଉମା ବାବୁଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ , କାନର ଗଭୀର ଶୀରା ପ୍ରଶିରା ମଧ୍ୟରେ ଯେମିତି ପାଉଁଜିର ରୁଣୁ ଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ମିଶି ଯାଇଛନ୍ତି। ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଉମାବାବୁଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କରି ଦେଉଛି। ଆଉ ସହି ହେଉ ନାହିଁ ଆଉ ସେ ସାର ମାଉସୀ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଉଚିତ୍ ମନେ କଲେ ନାହିଁ। ଫେରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା ବେଳେ ହଠାତ୍ ସେହି ପ୍ରତିଛବି ଯାହାକି ତାଙ୍କୁ ମଧୁଆ ଦାଦାର ଚେହେରା ପରି ଲାଗୁଥିଲା ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି। ଆଗ ପଛ ବିଚାର ନ କରି ଉମା ବାବୁ ଦଉଡ଼ି ଗଲେ ସେହି ଆଲୋକ ଆସୁଥିବା ଦିଗକୁ ଏବଂ ଦଉଡ଼ି ପହଞ୍ଚି ଗଲେ ସେଇ ଲଣ୍ଠନ ପାଖରେ ।ପଛକୁ ବୁଲି ଚାହିଁଲେ ନା ସେ ମଧୁଆ ଦାଦାର ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତୀ ଅଛି ନା ଆଉ ଶୁଭୁଚି ପାଉଁଜିର ରୁଣୁ ଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ। ସବୁ ଯେମିତି ସେ କାଳ ରାତ୍ରିର ଗର୍ଭରେ ଲୀନ ହେଇ ଯାଇଛନ୍ତି। ଲଣ୍ଠନ ପାଖରେ ଏକ ପ୍ରତିଛବିଟେ ଦେଖି ଚମକି ପଡ଼ିଲେ ଉମା ବାବୁ। ନିଜ ମନେ ମନେ ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରୁଥାନ୍ତି କି କଣ ପାଇଁ ସେ ଏଇ ଭଙ୍ଗା ଘର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ବୋଲି। ଟିକେ ମନରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଲଣ୍ଠନ ପାଖକୁ ଯାଇ କିଏ କିଏ ତୁମେ?

କଣ ଜାଣି ପାରୁନୁ,ମତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ ହେଲେ ମତେ ପଚାରୁଛୁ କିଏ ବୋଲି?

ସାର ମାଉସୀ କି? ଖନି ମାରୁଥିବା ପାଟିରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା ଉମା ବାବୁଙ୍କର ।

ଲଣ୍ଠନ ଆଲୁଅରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହେଇ ପାରୁ ନ ଥିବା ଶରୀର ଦେଖି ଉମା ବାବୁ ବେଶ୍ ଅନୁମାନ କରି ପାରୁଥିଲେ ପୁରା ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର।

କଣ ସିଏ ସାର ମାଉସୀ ନା ଉମା ବାବୁଙ୍କର ଭ୍ରମ?

ସାର ମାଉସୀ ଭାଗ -୨

ଏକ ଅନନ୍ୟ ଭୟ