ଲଣ୍ଠନ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିବା ପ୍ରତିଛବି ଯେ ଜଣେ ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଧାରୀ ବୃଦ୍ଧା ଥିଲେ ସେଥିରେ ତିଳେ ମାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ହେଲେ ଏ ଲଣ୍ଠନ ଆଲୋକରେ ଯେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହେଉନାହିଁ ମୁହଁଟି।
ତା ଛଡ଼ା ଯଦି ବି ସେ ସାର ମାଉସୀ ହୋଇ ଥିବ ତେବେ ତାକୁ ଚିହ୍ନିବା ବା ବି ଉମା ବାବୁଙ୍କ ପାଖେ କଷ୍ଟ ସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା କାରଣ ସେ ସାର ମାଉସୀକୁ ଶେଷ ଥର ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ତଳେ ଦେଖିଥିଲେ।

ସାହସ ଯୁଟାଇ ଉମା ବାବୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ ପ୍ରତିଛବି ଆଡକୁ, ହେଲେ ଏ ଅଜବ ଅଜବ ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ ଅସହ୍ୟ କରିଦେଉଛି। ଶୂନଶାନ ରାତିର ନିର୍ଜ୍ଜନ ପ୍ରହରେ ଉମା ବାବୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ଏକ ଅଲୌକିକ ସ୍ଥାନରେ ତଥାପି ମନକୁ ଦମ୍ଭ କରି ପ୍ରତିଛବି ନିକଟରେ ପହଂଚି ଅତି ନିକଟରୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ କରୁ ହଠାତ ସେଇ ପୂର୍ବ ଚେହେରା ଅର୍ଥାତ ମଧୁଆ ଦାଦାର ଚେହେରା ପୁଣି ସମ୍ମୁଖ ଭାଗରେ ଆସି ଉମା ବାବୁଙ୍କ ତଣ୍ଟିକୁ ଚିପି ଧରି କହୁଛି -

'କାହିଁକି କାହିଁକି ଏଠିକି ଆସିଛୁ? କଣ ଜାଣିନୁ ଏଠିକି ଯିଏ ଆସେ ସେ ଆଉ ଫେରେ ନାହିଁ। ତୁରନ୍ତ ଏ ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯା ନ ହେଲେ ତୁ ବି ମରିବୁ।'

ନିଜ ହାତକୁ ଜୋର ସେ ଛାଟିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଉମା ବାବୁ ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ ହେଇ ଯାଉଛନ୍ତି ସେ ହଠାତ କୁଆଡେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇ ଗଲା ସେ ବିକିଟାଳ ତଥାକଥିତ ମଧୁଆ ଦାଦା।

ନା ଆଉ ସେ ସାହାସ ନାହିଁ ଆଉ ଏଠି ରହି ହେବନି ଜୀବନକୁ କାହାର ବା ଲୋଭ ନାହିଁ ପଡି ଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଉଠିପଡ଼ି ଦଉଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଉମା ବାବୁ।ହେଲେ ନା କଣ ହେଲା ତାଙ୍କର ସେ ସେଠାରୁ ଦୋହଲି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ହେଲେ ସଫଳତା କାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ସତେକି ଯେମିତି ତାଙ୍କୁ କିଏ ଭିଡି ଧରିଛି।

ପଛକୁ ଚାହିଁବାର ସାହାସ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ହାତ କେଉଁଠାରେ ଲାଗି ରହିଛି ଭାବି ଦେଖିଲେ କି ତାଙ୍କ ପଛରେ ବୃଦ୍ଧା ଜଣଙ୍କ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି ଆଉ ଭିଡି ଧରିଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ବାମ ହାତକୁ।

ହେଲେ ଉମା ବାବୁଙ୍କର କଣ ହୋଇଛି କାଇଁ ସେ ହଲି ପାରୁନାହାନ୍ତି ସେଇ ସ୍ଥାନରୁ ସମାନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧା ଜଣେ ତ ହାତଟେ ଧରିଛି।

ନା ଏ ସମାନ୍ୟ ବୃଦ୍ଧା ନୁହନ୍ତି। ସର୍ବାଙ୍ଗ ଶରୀର ଯେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲାଣି, କଣ ବା କରିବେ ଥରି ଥରି ଉମା ବାବୁଙ୍କ ପାଟିରୁ ଦୁଇ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା-

' କି କି କି କିଏ ତ ତ ତମେ?'

' କଣ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନୁ ମୁ ପରା ସାର ମାଉସୀ, ମତେ ବା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲୁ, କଣ ନ ଦେଖି ଚାଲି ଯିବୁ?'

'ମା ମା ମା ମାଉସୀ ତୁ ତୁ ଏମିତି କଣ ଦିଶୁଛୁ ତୋ ତୋ ମୁହଁ ଯାକ ରକ୍ତ କ କ କଣ ଲାଗିଛି? ମ ମ ମ ମତେ ଛା ଛା ଛାଡି ଦେ? ମୁଁ ଯାତ୍ରା ଦେଖି ଯିବି ଆ ଆ ଆ ଆଉ ଆସିବିନି। ଦ ଦ ଦୟାକରି ମତେ ଛାଡ଼ି ଦେ ମୋର ଭୁଲ ହେଇ ଗଲା ଆଉ ଆସିବିନି ଏଠିକି?' ଉମା ବାବୁ ନିଜ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହୁଛନ୍ତି।

'ଚୁପ ମଧୁଆ କଣ କହିଲା ଶୁଣି ପାରିଲୁନି ଏଠିକି ଯିଏ ଆସେ ସେ ଆଉ ଫେରେ ନାହିଁ, ତୁ କେମିତି ଫେରିବୁ, ଆଜି ଠାରୁ ବନ୍ଦୀ ରହିଲୁ ଏ ସାର ମାଉସୀ ପାଖରେ।'

ଅତି ବିକିଟଳ ତାର ମୁହଁ ଏବଂ ଅତି ଭୟଙ୍କର ତାର ସ୍ୱର କି ଭୟଙ୍କର ଅଟେ ଏ ସବୁ, ପ୍ରାଣର ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବାକୁ ହିଁ ପଡିବ। ମନ ସଦା ଚଞ୍ଚଳ କାହିଁକି ଏ ମନ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ କଥା ମାନିଲା ନାହିଁ କାହିଁକି ଏଠିକି ଚାଲି ଆସିଲା।

ସାର ମାଉସୀ ଭିଡି ନେଇ ଉମା ବାବୁଙ୍କର ହାତ ଆଉ ଏକ ଭଗ୍ନ ଘରକୁ ତା ପରେ ଆଉ କିଛି ବି ଜାଣି ନାହାନ୍ତି ଉମା ବାବୁ ଭୟର କରାଳ ଚିତ୍କାରରେ ସେହୋଇ ପଡି ଛନ୍ତି ବେହୋସ.।

ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ପରେ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଉମା ବାବୁ ହେଲେ ଇଏ କଣ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ସେ ନା ସେ ଭଙ୍ଗା ଘର ନା ସାର ମାଉସୀ ନା ମଧୁଆ ଦାଦା ନା ସେ ବିଚିତ୍ର ଶବ୍ଦ। ଉଠି ଦେଖନ୍ତି ସେ ଶୋଇଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ପାଖ ପୋଖରୀ ପାଖରେ।

ପୂର୍ବ କଥା ଭାବି ଦେହ ଶୀତଇ ଯାଉଛି। ହେଲେ ତା ଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଛି ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଏଠିକି କେମିତି ଆସିଲେ।

ଏହି କଥା ଭାବୁ ଭାବୁ କେହି ଜଣେ ତାଙ୍କ ପାଖେ ଆସି ବସି ପଡିଲା ଏବଂ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା 'କଣ ଉମା ଭାଇ ହୋଶ ଆସିଗଲା ତୁମର?'

'ହଁ ହେଲେ କିଏ ତୁମେ? ମୁଁ ଏଠାକୁ କେମିତି ଆସିଲି?' ଉମା ବାବୁ

'କଣ ମ ଭାଇ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନ ଛୋଟ ଦିନ ଠାରୁ ତମେ ସହରକୁ ଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତମ ଠାରୁ କେବେ ମୁଁ କଣ ଅଲଗା ହୋଇଛି? ଆଉ ଆଜି ଠିକ ବେଳରେ ମତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନ ମୁଁ ବା କାହ୍ନୁ!' ଅଚିହ୍ନା ବ୍ୟକ୍ତି

କାହ୍ନୁ କିଏ ଇଏ?

କାହ୍ନୁ ସହିତ ଉମା ବାବୁଙ୍କର କଣ ସମ୍ପର୍କ?

ସେ ଭଙ୍ଗା ଘରୁ କେମିତି ବାହାରିଲେ ଉମା ବାବୁ?

କୁଆଡେ ଗଲେ ସାର ମାଉସୀ ଆଉ ମଧୁଆ ଦାଦା?

ଭାଗ-୪ ଖୁବଶୀଘ୍ର

ସାର ମାଉସୀ ଭାଗ-୩

ଏକ ଅନନ୍ୟ ଭୟ