ଯମୁନା ଯାଇଛି ପାଣି ଆଣିବାକୁ ବହୁତ ଦୂର ଗାଡ଼ିଆକୁ। ପାହାଡ଼ି ଝରଣାର ପାଖରେ ଥିବା ଗାଡ଼ିଆକୁ। ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶରେ ରବି ରକ୍ତିମ ଆଭା ପ୍ରଦାନ କରି ଅସ୍ତ ହେବାକୁ ଉପକ୍ରମ କରୁଛନ୍ତି। ଗାଡ଼ିଆରେ ତ କମ୍ ପାଣି ରହୁଥିବ କିନ୍ତୁ ଏଇଟାକୁ ଗାଡ଼ିଆ ବୋଲି କହିହେବ?!... କିଛି ନାହିଁ କହିଲେ ତିନି ମଣିଷ ପାଣି!!... ଏଇ ତିନି ବର୍ଷ ହେଲା ଖରାଦିନେ ସରପଞ୍ଚ ପାଣିର ମୋଡ଼କୁ ବଦଳାଇ କୃଷି ଉପଯୋଗୀ କରିବା ପାଇଁ କେନାଲ ସିଷ୍ଟମ୍ ଟିଏ କରିବା ପାଇଁ ମନସ୍ତ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ତଳିଆ ଭୂମିକୁ ଜେସିବି ଲଗାଇ ଖୋଳା କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ଦୁଇ-ତିନି ମଣିଷ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ଖାଲି ପାଣି ହିଁ ପାଣି। ଖୋଳା କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। କେନାଲ ହୁଡ଼ା ବି ପାଣିର ଅତଡ଼ାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୁଶୁଡ଼ି ଗଲା। ଜଳମଗ୍ନ ହୋଇଗଲା ଚାରିଆଡ଼େ। ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପୋଖରୀ ହୋଇଗଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ଆୟତଘନାକାର ପଥର ପକାଇ ପାହାଚ କରାଗଲା। ତିନୋଟି ତୁଠ କରାଗଲା। ଗୋଟିଏ ହେଲା ପାଣିଅଣା ତୁଠ (ଯେଉଁଠାରୁ ପିଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଅଣାଯାଏ) ଠିକ୍ ଝରଣା ପାଖକୁ ଲାଗି। ଆଉ ଦୁଇଟି ଗାଧୁଆ ତୁଠ। ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ଵଟି ସ୍ତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟଟି ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ମାଛ ଛଡ଼ା ଗଲା। ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ିଆ ଦଳ ଛଡାଗଲା। ଜଳ ଜୀବଜନ୍ତୁ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତମ ପରିସଂସ୍ଥାନଟିଏ ହୋଇଗଲା। ପାହାଡ଼ର ଫାଟରୁ ଜଳ ଧୀର ଗତିରେ ବହି ଚାଲୁଥିଲା, କିଛି ଦୂରରେ ଥିବା ଗାଡ଼ିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ବସନ୍ତ ମଳୟ ପବନ ପରି ବହୁଥିଲା ପବନ ସେଇ ପରିବେଶରେ। ଚାରିଆଡ଼େ ଗଛଲତାର ଛାଇ। ପାହାଡ଼ର ଶୀର୍ଷ ଦେଶରେ ପ୍ରାୟ ମୟୂର ମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କର କୂଜନ। ପ୍ରାୟ ଅପରାହ୍ନ ସମୟ ହୋଇ ଆସିଲେ ଜଙ୍ଗଲି ହରିଣମାନଙ୍କର ପାଣି ପିଆ ଦୃଶ୍ୟ ଖୁବ୍ ମୁଗ୍ଧ କରୁଥିଲା।

ସେମିତି କୁଳୁ କୁଳୁ କରି ବହି ଚାଲେ ଝରଣାର ପାଣି ଆଉ ଗାଡ଼ିଆର ମୁହଁ ଭାଗ ପ୍ରବେଶ କଲାପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶାନ୍ତ ପଡ଼ିଯାଏ ତା'ର ଶବ୍ଦ ଓ ଗତିଶୀଳତା। ଏଇ କିଛି ଦିନ ହେଲା ପାଣି ଅଣାତୁଠର କୋଣ ଭାଗକୁ ଭଉଁରୀଟିଏ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ବେଶୀ ବଡ଼ ନୁହଁ ମ ଦେଢ଼ ହାତ ଲମ୍ବା ବ୍ୟାସ ବିଶିଷ୍ଟ। କେଜାଣି ଭୂଇଁ ତଳେ କେଉଁଠି ଛୋଟ ଗର୍ତ୍ତଟିଏ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଇଥିବ ଆଉ ତଳ ଭାଗଟା ଫମ୍ପା ଥିବ। ଯମୁନାର ମୁହଁ ଶୁଖିଯାଇଛି। ଓଠରୁ ହଜିଯାଇଛି ଚୁନା ଚୁନା ମିଠା ହସ। ଖାଲି ପାଣି ମାଠିଆଟାକୁ ଧରି ତୁଠ ପାଖରେ ଥିବା ବାଦାମ୍ ଗଛ ପାଖରେ ବସି ପଡ଼ିଲା। ସୁଲୁସୁଲିଆ ଥଣ୍ଡା ପବନ ଦେହ ଓ ମନରେ ଶୀହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି। ସେ ଚାହିଁ ରହିଲା ଭଉଁରୀକୁ ଏକ ସ୍ଥିର ଅପଲକ ନୟନରେ। କେତେ କାଠି-କୁଟା, ଜରି, କନା, ଆବର୍ଜନା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜୀବ, ପତଙ୍ଗ କିପରି ମନ୍ଦ ଗତିରେ ଜଳରେ ଭାସି ଭାସି ଧୀରସ୍ଥିର ଭାବେ ସେ ଭଉଁରୀ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଆଉ କେତେ ଶୀଘ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣୟମାନ ଗତିରେ କେଉଁ ଆଡ଼େ ଉଭାନ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ମନରେ ବ୍ୟାକୁଳତା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଇ ମନ୍ଦ ଗତିଶୀଳ ଜଳରେ କୀଟଟିଏ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି କି?!... ସେ ଭଉଁରୀ ଗର୍ଭରେ ବୁଲି ବୁଲି ହଜାଇ ଦିଅନ୍ତି ମୋର ଅସ୍ତିତ୍ବ। କ'ଣ ବା ଲାଭ ଜୀବନ ରଖି?!... ସବୁକିଛି ନିରସ, ମରୁଭୂମିର ଶୁଷ୍କ ପ୍ରାୟ ବାଲୁକା ପରି ମୋ ଜୀବନଟା...। ଆଉ ସହି ହେଉନି ବିରହ ବେଦନା। ଏଇ ଜଳ ଭଉଁରୀଟା କ୍ଷଣକ ସମୟ ପାଇଁ ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତା କି ସେଇ ମହାକାଶର ବ୍ଲାକ୍ ହୋଲ୍ ଟିଏ। ଆଉ ମୁଁ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ମୃତ ତାରକା ପିଣ୍ଡ। ତା'ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ବଳ ଦ୍ଵାରା ଟାଣି ନିଅନ୍ତା କି ମୋତେ ତା' ଗର୍ଭକୁ। ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ଏ ଧରା ବକ୍ଷରୁ।

ମୁଣ୍ଡର ଜୂଡାକୁ କିଛି ସମୟ ହାତରେ ଖୋଲି ବାଳକୁ ମୁକୁଳା କରିଦେଲା, ଯମୁନା। ଲାଲ୍ ଗୋଲାପଟା ଜୂଡ଼ାରୁ ଉଡିଆସି ତା' ପାଦ ତଳେ ପଡ଼ିଲା। କୋମଳ ହାତରେ ଉଠାଇ ନେଇ ପାପୁଲିରେ ରଖିଲା ଫୁଲଟିକୁ। ଧୂ ଧୂ ଖରାରେ ଝାଉଁଳି ପଡ଼ିଥିଲା ତା'ର କୋମଳ ଅବୟବ। ଯେମିତି ଯମୁନାର ପ୍ରେମ ମୃତ ପ୍ରାୟ। ଆଖିରୁ ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ବର୍ଣ୍ଣହୀନ ରୁଧିର ଝରିଗଲା। ତଥାପି ଉକୁଟି ଆସୁଥିଲା ପ୍ରେମର ମଧୁ ଗନ୍ଧ ସେ ଭିତରୁ। ଆଉ ଲୁହ ଛଳଛଳ ଆଖିରେ ଗୋଲାପକୁ ଦେଖି କହିଲା - ଯା'... ତୁ କାହିଁକି କଷ୍ଟ ପାଇବୁ ମୋ ପରି। ଦେଖ୍... ତୋର ପ୍ରିୟତମ ଶୁଷ୍କ ଚେହେରାକୁ ସିକ୍ତ କରିଦେବ ତା'ର ମୃଦୁ ଚୁମ୍ବନରେ। ଆଉ ନେଇଯିବ ତୋତେ ତା'ର ବିଶାଳ ହୃଦୟ ଭିତରକୁ ଏଇ ଘୂର୍ଣ୍ଣୟମାନ ଭଉଁରୀରେ, କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ରାଇଜକୁ। ଯେଉଁଠି ତା' ତୋ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ନଥିବ। ମୋ ପାଖରେ ବା ତୋର ଆଉ କି ପ୍ରୟୋଜନ। ଯିଏ ତ ଥିଲା ସେ ବି ତ ଚାଲିଗଲା ଏକ ଅଜଣା ରାଇଜକୁ ମୋତେ ଏକା କରି ଦେଇ।
ଏହା କହି ଫୁଲଟିକୁ ପାଣି ଭିତରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲା। ପବନର ଧକ୍କା ଖାଇ ଛିନ୍ନବିଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା ତା'ର ପାଖୁଡ଼ା ସବୁ। ଆଉ ସେଇ ପାଖୁଡ଼ା ଉପରେ ଜଳର ବିନ୍ଦୁର ପ୍ରେମ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ହୀରା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା ସେ। ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପାଖୁଡ଼ା ଘୂର୍ଣ୍ଣୟମାନ ହୋଇ ତା'ର ବକ୍ଷରେ ଲିନ ହୋଇଗଲେ। ସତେ ଯେମିତି କେଉଁ ଅନାଦି କାଳରୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ତୃଷାର୍ତ୍ତ ଚାତକଟେ ପ୍ରେମର ପୟଟୋପେ ପାଇବାକୁ। ସେ ଦେଖୁଥିଲା ପ୍ରତିଟି ଗୋଲାପ ପାଖୁଡାରେ ତା'ର ପ୍ରିୟତମର ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି। ଗୋଟି ଗୋଟି କରି କିପରି ଉଭାନ ହୋଇଯାଉଛି। ଆଉ ସହି ପାରୁ ନଥିଲା ଯମୁନା ନିଜକୁ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ପରି ମନେ କରୁଥିଲା। ମନରେ ଭାବୁଥିଲା - କିଛି କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା ଭୂକମ୍ପ। ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତା ଏ ଗାଡ଼ିଆ ବିଶାଳ ନଦୀ ଆଉ ଏ ଭଉଁରୀ ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତା ବିରାଟ ଗଣ୍ଡ। ଅକାତ ଗଭୀର। ଆଉ ମୋ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ଚାଲିଆସନ୍ତେ ସେ ଭିତରୁ ଦୁଇ ହାତ ବଢ଼ାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ନେଇଯିବା ପାଇଁ ସେଇ ଅଜଣା ରାଇଜକୁ।

ଆଜିବି ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଛି ସେଇ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଯେଉଁ ଦିନ ତା'ର ପ୍ରେମିକ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ନଦୀ ବକ୍ଷରେ। ଆଉ ଶତ ଚେଷ୍ଟା କରି ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା ପାଇବାରେ।
ଆଜି ସମୟର ଚୋରାବାଲିରେ ସେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଯାଇଛି ଏକ ଅପରିଚିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସାଥେ। ଯିଏ କି ଦେଇ ପାରୁଚି ବିଳାସ ବ୍ୟସନ ସାମଗ୍ରୀ, ଟଙ୍କା, ଷ୍ଟାଟସ୍, ରାଜସିକ ଖାଦ୍ୟ, ଶାରୀରିକ ସୁଖ ସବୁ କିଛି କିନ୍ତୁ ଦେଇପାରୁନି ଅଭୟ(ଯମୁନାର ପ୍ରେମିକ) ଭଳି ପ୍ରେମଭରା ହୃଦୟ ଟେ, ଦେଇପାରୁନି ପ୍ରେମର ଆଳାପ, ଦେଇପାରୁନି ସୁଖର ସ୍ବପ୍ନ ଏମିତି ଅନେକ କିଛି। ସବୁ ସମୟର ଚକା ଭଉଁରୀରେ ଛିନ୍ନବିଛିନ୍ନ... ହଁ.. ହଁ... ଛିନ୍ନବିଛିନ୍ନ।
=×=×=×=

ସାଧ୍ୟାତୀତ ଆବର୍ତ୍ତ

ପ୍ରେମମୟ, ଭାବନାତ୍ମକ-ଦୁଃଖଦ କାହାଣୀ