କନକପୁର ରାଜ୍ୟରେ ପୁଷ୍ପମିତ୍ର ନାମରେ ଜଣେ ମହାନ୍ କବି ରହୁଥିଲେ ।ଥରେ ପଣ୍ଡିତ ଶ୍ରୀଧର

ପୁଷ୍ପମିତ୍ରଙ୍କର କିଛି କବିତା ପଢିଲେ । ସେ ତଦ୍ୱାରା ଖୁବ୍‌ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ ବଂଧୂ, ତୁମର

କବିତା ଅଦ୍ଵିତୀୟ,ଯଦି ରାଜା ଏହାକୁ ଶୁଣିବେ ତ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ହେବେ । ତୁମର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ

ଦୂର ହେବ । ତେଣୁ ତୁମେ ଶିଘ୍ର ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାକରି ସାହିତ୍ୟ ଜଗତର ଏପର ରତ୍ନ ଗୁଡିକ

କାହିଁକ ଅବହେଳିିତ ହୋଇ ରହିବ ? ଆମ ରାଜା ବଡ଼ ସାହିତ୍ଯପ୍ରିୟ ସେହି ଏହାର ପ୍ରକୃତ

ମୂଲ୍ୟ ଦେବେ ।”

ପୁଷ୍ପମିତ୍ର ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାକଲେ ଓ କବିତା ଶୁଣାଇଲେ ରଜା ଖୁବ୍ ଖୁସି ହେଲେ; ସେ

ତାଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ଦେଲେ ଓ ଦରବାରରେ ମଧ୍ୟ ରଖାଇଲେ ।

କିଛିଦିନ ପରେ ଦିନେ ପୁଷ୍ପମିତ୍ର ଶ୍ରୀଧରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ ମହାଶୟ,

ଏବେ ମୁଁ ଉପଲବ୍ଧ କରୁଛି ସେ ମୋ କବିତା ଗୁଡ଼ିକ ଆଗପରି ସୁନ୍ଦର ହେଉନାହିଁ । ଆପଣ

କହିପାରିବେ କି ଏପରି କାହିଁକି ହେଲା ? "

ପୁଷ୍ପମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପଣ୍ଡିତ ଅଳ୍ପ ହସି କହିଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ କବିତା ସୁନ୍ଦର

ଥିଲା ବୋଲ୍ ପୁରସ୍କାର ପାଇଲ । ଏବେ ତ ପୁରସ୍କାର ଆପେ ଆପେ ଅସୁଛି ତେଣୁ କବିତା ସୁନ୍ଦର

ହେଉ ବା ଅସୁନ୍ଦର ହେଉ କିଏ ବୁଝୁଛି ? ଅର୍ଥାତ୍ ତୁମେ ଏବେ କବିତା ପ୍ରତି ଅଧିକ ଧାନ

ଦେଉନାହଁ ।” ପଣ୍ଡିତଙ୍କ କଥାର ଅର୍ଥ ପୁଷ୍ପମିତ୍ର ଉପଲବ୍ଧ କଲେ ଓ ସେହି ଦିନଠାରୁ ସୁରସ୍କାର

କଥା ନ ଭାବି ସେ କବିତା ରଚନା ଦିଗରେ ଅଧିକ ମନ ଦେଲେ । ଏଣିକ ତାଙ୍କ କବିତା ଗୁଡିକ

ସୁନ୍ଦର ହୋଇ ଲେଖା ହେଲା ।

ସଦୁପୋଦେଶ