ସାହିତ୍ୟ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା ଅବନର୍ଣୀୟ, ଯାହାର ଭୂମିକା ଜୀବନ ମୂଲ୍ୟବୋଧ କୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ମାନବ ସମାଜ କୁ ଗଢି ତୋଳେ, ସତରେ ସାହିତ୍ୟ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କୁପ ଭଳି ଯେତେ ଜୀବନ ରେ ସାହିତ୍ୟ ଭରୁଥିଲେ ବି ସେତେ ଲାଗେ ଅଧା ଆଧୁରା... ସାହିତ୍ୟ ଆଉ ଜୀବନ ପରଷ୍ପର ସତେ ଯେପରି ଆଇନା ଆଉ ତା ପ୍ରତିଛବି ଭଳି । ସେଥିପାଇଁ କବି କହିଛନ୍ତି,

ଉଚ୍ଚ ହେବାକୁ କର ଯେବେ ଆଶା ଉଚ୍ଚ କର ଆଗେ ନିଜ ମାତୃଭଷା

ନିଜ ଜୀବନ ର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଆମେ ସାହିତ୍ୟ ରେ ପରିଷ୍ପୁରିତ ହୁଏ.... ଆମ ମାତୃଭାଷା କେତେ ଦମ୍ଭ ତାହା ଜଣାପଡେ ଆମେ ଜୀବନ ଶୈଳୀ । ଆମେ ସିନା ଓଡ଼ିଆ ବୋଲି କହିବାକୁ ଲଜ୍ୟ ବୋଧେ କରୁଛି , କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଓଡ଼ିଆ ବୋଲି କହିବାକୁ ତିଳେ କୁଣ୍ଠାବୋଧ ନାହିଁ କାହିଁକି ମୁଁ ଜାଣିଚି ମୋ ଭାଷା ସବୁଠୁ ମଧୁର, ମୋ ସାହିତ୍ୟ ସବୁଠୁ ଗଭୀର... ମମି ଡାକ ଠୁ ମୋ ବୋଉ ଡାକ ଭାରି ମଧୁର...ମୋ ଜୀବନ ର ମୂଲ୍ୟ ମତେ ବୁଝେଇ ଦିଏ ମୋ ଭାଷା ମୋ ସାହିତ୍ୟ....ସବୁ ପ୍ରେମ ର ଅନ୍ତ ଥାଏ ହେଲା ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରେମ ର ଅନ୍ତ ନଥାଏ... ଜଣେ ବାସ୍ତବାଦୀ କବି ବୁଝିପାରେ ସାହିତ୍ୟ କଣ, ସାହିତ୍ୟ ର ଘନତ୍ୱ କେତେ।

ଯେଉଁମାନେ ଓଡ଼ିଆ ହେଇକି ବି ଓଡ଼ିଆ କହିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପଦେ ସ୍ଵଭାବ କବି ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ତାଙ୍କ କବିତା ରେ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଛନ୍ତି ଯେ ,

ମାତୃଭୂମି ମାତୃଭାଷା ର ମମତା

ଯା ହୃଦେ ଜନ୍ମି ନାହିଁ, ତାକୁ ଯଦି

ଜ୍ଞାନୀ ଗଣ ରେ ଗଣିବା ଅଜ୍ଞାନ ରହିବେ କାହିଁ

ସତେ କେମିତି ଭୂଳିଯାଉଛନ୍ତି ଯେତେବେଳ କଥା କହି ଧୀରେ ଧିରେ ଶିଖୁଥିଲେ ଖନେଇ ସେଇ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କିଛି ନ ଜାଣି ବି କହୁଥିଲେ ହେଲେ ଆଜି ଆମେ ଏତେ ଶିକ୍ଷତ ଯେ ସାହିତ୍ୟ ଶିଖୁଚୁ ଜାଣିଛୁ କହିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁଛ.. ସତ କଥା ହେଲା ଆମେ ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗର ଛୁଆ ... ଆମେ ପାଇଁ ଅମେ ବଡ଼ ଆମ ଘର ଲୋକ ବଡ଼ ଆମେ ଚାକିରୀ ବଡ଼ ବାସ ସେତିକି ରେ ଆମେ କଥା ସରେ...ଥରେ କେବେ ଭାବିଛ ଯେବେ ଖନେଇ ଖନେଇ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ଵର ରେ କହୁଥିଲୁ ସେ ଭାଷା କଣ କେବେ କହିଛି କାହିଁ ମତେ ଏପରି ଅପମାନିତ କରିଛି।

ଆଜି ସମାଜ ରେ ଯିଏ ସାହିତ୍ୟ ଜାଣିଛି ସେ ଜ୍ଞାନୀ ନୁହଁ, ଯିଏ ୨ ପଦ ଇଂରାଜୀ ରେ କହିଦେଲେ ସେ କୁଆଡେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯଦି ଗୋଟେ ପିଲା ଓଡ଼ିଆ ସିଖିନି ସେ ଚଳିବ କିନ୍ତୁ ଇଂରିଜୀ ରେ ପଦେ ଭୁଲ କହିଲେ ସେ କୁଆଡେ ମୂର୍ଖ 😆.... ସତରେ କଣ ଆମେ ଜୀବନ ରେ ସାହିତ୍ୟ ଏତେ ମୂଲ୍ୟହୀନ... ପିଲା ଟି ଜନ୍ମ ହେଲେ ତାକୁ ଘର ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ହଉଚି ଡାକେ ମମି ଆଉ ଦାଡି ସତରେ କଣ ସେଥିରେ ସେ ସ୍ନେହ ଥାଏ ଯାହା ଅଛି ମୋ ବୋଉ ଆଉ ବାପା ଡ଼ାକରେ?

ସବୁ ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ହୋଇ ଉଠୁଛି, ସେଥିପାଇଁ ପଦେ ମୋ କବିତ ରୁ,

ମୋ ସାହିତ୍ୟ ର ମାଦକତା ଥରେ ପିଏକି ଦେଖ,

କେତେ ଭାବନା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜାଣିପାରିବ,

ଥରେ ଭାବିଦେଖେ କଥା କହି କଣ ମୁଁ ଶିଖିଥିଲି, କଣ ସେ ଫିରିଙ୍ଗି ଭାସ ରୁ,

କାହିଁ ଆଜି ଏତେ ଗରବ ରେ କହି ବୁଲୁଚ,

ମୋ ଭାଷା ମୁଁ ଜାଣିନି

ବାଃ ରେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ବାଃ ତୁମ ଗର୍ବ ରେ ,

କାରଣ ସତେ ଭାରି ହାସ୍ୟ ସ୍ପଦ,

ବେଳ ବେଳ ଥାଉ ଥାଉ ଚେତିଯାଏ,

ନିଜ ସାହିତ୍ୟ ର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ,

ଗଢ଼ିତୋଳ ନିଜ ଜୀବନ ଚାର୍ଯ୍ୟ ରେ ସବୁ, ପରେ ତୁମ ବା ଓଡ଼ିଆ

ମୋ ସାହିତ୍ୟ ରେ ବର୍ଣ୍ଣାନ ମୋ କାଲିଆ ଶାନ୍ତ କଥା, କି ବର୍ଣ୍ଣନା ତୁମେ କରିବ ମୋ କାଳିଆ ଶାନ୍ତ କୁ ତୁମ ଫିରଙ୍ଗ ଭାଷାରେ...ସତେ ନାହିଁ ତୁଳନା ସାହିତ୍ୟ ରେ , ନାହିଁ ତୁଳନା ମୋ ଭାଷା ରେ , ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଭାଷା ବଡ଼ ମୋ ସାହିତ୍ୟ ବଡ଼।

ସାହିତ୍ୟ ର ଜ୍ଞାନ ସେତେ ଗଭୀର ଯେତେ ତୁମ ଜ୍ଞାନ ଗଭୀରତା ... ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରେମୀ ବୋଲି ଉଚ୍ଚ କର ଆଗେ ନିଜ ମଥା ଆମେ ପରା ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରେମୀ.... ବିଜ୍ଞାନ ସହ ସମୁନୟ କରି ଗଢ଼ିତୋଳ ସାହିତ୍ୟ ଭାଷା କୁ। ଆମ ଭାଷା ରେ ଆମ ଭଲପାଇବା ଲୁଚିଛି ପରା।

ସୁଦୂର ଅତୀତରେ ଲିପିର ଅଭାବ ହେତୁ ମୁଖସ୍ଥ କରିବା ଥିଲା ସାହିତ୍ୟକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାର ଏକ ମାତ୍ର ଉପାୟ । ତେଣୁ ମନେ ରଖିବାର ସୁବିଧା ନିମନ୍ତେସବୁ କଥାକୁ ପଦ୍ୟର ରୂପ ଦେବା ଦରକାର ଥିଲା । ଗଣିତ ବିଦ୍ୟା, ଆକାଶ ବିଦ୍ୟା, ଏପରିକି ମାଛ ମାରିବା, ପାଗ ଜାଣିବା ଆଦିକୁ ନେଇ ପଦ୍ୟସବୁ ରଚା ଯାଇଥିଲା । ଓଡ଼ିଆରେ ଅନେକ ପୁରାତନ ରଚନା ଯେମିତିକି ଲୀଳାବତୀ ସୂତ୍ର, ଡାକଋଷି ବଚନ, ଖନା ବଚନ ଓ ଗଣିତର ବିଭିନ୍ନ ସୂତ୍ର ଲୋକଗୀତରେ ଅଛି । ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଇତିହାସ ଚର୍ଯା ଗୀତିରୁ ଆରମ୍ଭ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ ମିଳିଅଛି । ଏହା ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା । ସେହି କାଳରୁ ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ଜନ୍ମଜାତକ (ବୁଦ୍ଧଜାତକ), ବାଣୀ ତ୍ରିପିଟକ ଭାବରେ ଓ ବୌଦ୍ଧ ସାଧୁ ସନ୍ଥମାନଙ୍କ ଲେଖା ଚର୍ଯ୍ୟଗୀତିକା ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଆରମ୍ଭ । ଏହା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଭକ୍ତିଯୁଗ ସମୟରେ ଏହା ଖୁବ ଉନ୍ନତ ହୋଇଥିଲା । ପରେ ରୀତିଯୁଗ ଓ ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । କେତେକ ସ୍ଥଳରେ ଉତ୍ତର ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟର ଉକ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।

ବିଭାଗୀକରଣ

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ସମୟକାଳକୁ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଗ ଅନୁସାରେ ବଣ୍ଟାଯାଇଥାଏ, ସେସବୁ ହେଲା: ଚର୍ଯା ଯୁଗ, ସାରଳା ଯୁଗ, ପଞ୍ଚସଖା ଯୁଗ, ରୀତି ଯୁଗ, ରାଧାନାଥ ଯୁଗ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଯୁଗ, ପ୍ରଗତି ଯୁଗ, ସବୁଜ ଯୁଗ ଓ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରର ଯୁଗ । କିନ୍ତୁ ଭାଷାବିତମାନଙ୍କର ଏହି ସମୟକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଆମେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ଭାଗ କଲେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ବିକାଶର ସଠିକ ଚିତ୍ର ପାଇ ପାରିବା ନାହିଁ |

ବୁଝିବାର ସୁବିଧା ନିମନ୍ତେ ଆମ ସାହିତ୍ୟକୁ ଦୁଇଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରା ଯାଇଛି । କଥିତ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଲିଖିତ ସାହିତ୍ୟ । କଥିତ ସାହିତ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲୋକ ମୁଖରେ ପ୍ରଚଳିତ କଥା, କବିତା ଆଦିକୁ ବୁଝାଏ ।

ସାଧାରଣ ଲୋକେ ନିଜର ଆନନ୍ଦ, ବିଷାଦ, ଆଶା, ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଗୀତ ଓ ଗପ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତି । ଗାଁ ଗହଳରେ ଅନେକ ଭାବପ୍ରବଣ ଲୋକ ମୁହେଁ ମୁହେଁ ଗୀତ ବାନ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି । ସେ ଗୀତ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ମନେ ରଖିଥାନ୍ତି । ଏମିତି ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ସେହି ଗୀତ, ଢଗ ଢମାଳି, ପ୍ରବଚନ ଆଦି କାନରୁ କାନକୁ ଯାଏ ଓ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ଯାଏଁ ସେସବୁ ଲୋକକୁ ଗାଇ ବୁଲୁଥାନ୍ତି । ଏହି କଥିତ ସାହିତ୍ୟର ଲେଖକ କିଏ, ତାହା ଆକଳନ କରିବା ଅସମ୍ଭବ । ହେଲେ ସେଥିରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ଜୀବନ ଛବି ଅଙ୍କାଯାଇଥାଏ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥାଏ । ଏସବୁର ମୂଲ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଭାଷା ପାଇଁ ଖୁବ ବେଶୀ । ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ କାନ୍ଦଣା, ଓଷାଗୀତ, ଦୋଳିଗୀତ, ଶଗଡ଼ିଆ ଗୀତ, ଚଷା ଗୀତ, ନାଉରିଆ ଗୀତ ଆଦି ରହିଛି ।

ରାମ ହେ ଲଇଖଣ* ହେ ଗଲେ ମିରିଗ ମାରି...ହୁ...ଡ଼...ରରର....

— ଚଷା ଗୀତ

*ଲଇଖଣ: ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ପୁରାତନ ଓଡ଼ିଆ

ଓଷାବ୍ରତ ଆଦିରେ ଗାନ କରାହେବା ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଗୀତ ରହିଛି । ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ କରମା ଗୀତ, ପାଲା ଓ ଦାସକାଠିଆ ସଙ୍ଗୀତ, ବାଲେଶ୍ୱରର ଚଢ଼େଇଆ ସଙ୍ଗୀତ ଆଦିସବୁ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର । ଗୀତ ପରି କଥା ଓ କାହାଣୀ ବି ଲୋକମୁଖରେ ଚଳୁଅଛି । ସେସବୁକୁ ଲୋକ କଥା କୁହାଯାଏ । ଭୁତ, ପ୍ରେତ, ଦେବତା, ଅସୁର, ଅସୁରୁଣୀ, ରଜାପୁଅ, ସାଧବପୁଅ, ପଶୁପକ୍ଷୀ, ଗାଈଆଳ, ଚଷା, ବିଧବା ଏ ସଭିଙ୍କୁ ନେଇ ଅନେକ ପଲ୍ଲୀ ଗୀତ ଓ କଥା ତିଆରି ହୋଇଛି ।

ସେହିପରି ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ସମ୍ବଲପୁରୀ, କଳାହାଣ୍ଡିର ଦେଶିଆ ଓଡ଼ିଆ, ବାଲେଶ୍ୱର, ଭଦ୍ରକ, ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଆଦି ଉତ୍ତର ଓଡ଼ିଶାର ଜିଲାରେ କଥିତ ବାଲେଶ୍ୱରୀ ଓଡ଼ିଆ ତଥା ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର ଗଞ୍ଜାମ, ଗଜପତି ଆଦିରେ କଥିତ ଭାଷା ଗଞ୍ଜାମି ଓଡ଼ିଆରେ ଅନେକ ଲୋକ କଥା ଓ ଲୋକଗୀତ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟକୁ ପରିପୁଷ୍ଟ କରିଅଛି ।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ସାହିତ୍ୟ

ଓଡ଼ିଆ ଭାରତର ଆଞ୍ଚଳିକ ଭାଷାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ । ଏହା ମୁଖ୍ୟତଃ ଓଡ଼ିଶାର ଅଧିବାସୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହୃତ । ଓଡ଼ିଶା ଭାରତର ପୂର୍ବାଭାଗରେ ଅଛି । ହେଲେ ତା ବାଦେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ବେଢ଼ିରହିଥିବା ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶ, ଛତିଶଗଡ଼, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ଆଉ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଏହି ଚାରୋଟି ସୀମାନ୍ତରାଜ୍ୟର ଭାଷାରେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାସୀ ଲୋକେ ଓଡ଼ିଆରେ କଥା କହନ୍ତି ଆଉ ଏସବୁ ଭାଷାରେ ଓଡ଼ିଆରେ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଭାରତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କରେ, ଏବଂ ବିଦେଶରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା, କାନାଡ଼ା, ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଏବଂ ଇଉରୋପ ପ୍ରଭୃତି ପାଶ୍ଚତ୍ୟ ଦେଶମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ବେଶ କିଛି ଓଡ଼ିଆ ଅଧିବାସୀ ଓଡ଼ିଆକୁ ବିଦେଶରେ ବି ଖ୍ୟାତ କରାଇଛନ୍ତି ।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ୧୨୦୦ରୁ ଏହାର ଆଧୁନିକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି । ଏହି ସମୟରୁ ବିଭିନ୍ନ ପଦ୍ୟ ଯଥା କୋଇଲି, ଚଉତିଶା ଇତ୍ୟାଦିର ରଚନା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ସାରଳା ଦାସ ଓଡ଼ିଆରେ ମହାଭାରତ ରଚନା କରିଥିଲେ । ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶରୁ ଷୋଡଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କବିମାନେ ସଂସ୍କୃତରୁ ବିଭିନ୍ନ ପୁରାଣର ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ । ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରୁ କାବ୍ୟ କବିତାର ଲୋକପ୍ରିୟତା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା । ସପ୍ତଦଶରୁ ଉନ୍ନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଯାଏଁ ଓଡ଼ିଶାର କବିବୃନ୍ଦ ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ, ରାଗ ଓ ତାଳରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାବ୍ୟ, କବିତା, ଭଜନ, ଜଣାଣ, ଛାନ୍ଦ, ଚଉପଦୀ ଇତ୍ୟାଦି ରଚନା କରି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଉନ୍ନତିର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା । ଉନ୍ନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପରଠାରୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର କ୍ରମନ୍ୱୟ ପ୍ରଗତି ଘଟିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଭାରତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଞ୍ଚଳିକ ଭାଷାର ପ୍ରଗତି ତୁଳନାରେ ଗୌଣ ।

ହାସ୍ୟରସ

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ଆଦିକାଳରୁ ପଦ୍ୟ ଓ ଗଦ୍ୟରେ ହାସରସ ରହିଥିଲେ ହେଁ କେବଳ ହାସରସକୁ ନେଇ ଲେଖା ସାହିତ୍ୟ ବିଶେଷ କରି ଫତୁରାନନ୍ଦଙ୍କ କାଳରେ ବିକାଶ ଲାଭ କରିଛି । ସେହିପରି ଫକିର ମୋହନ ସେନାପତିଙ୍କ ପେଟେଣ୍ଟ ମେଡିସିନ ଭଳି ଗପ ଓ ମାମୁଁ, ଲଛମା, ଛ ମାଣ ଆଠଗୁଣ୍ଠ ପରି ଉପନ୍ୟାସରେ ହାସ୍ୟରସର ବହୁଳତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ । ଗୋଦାବରୀଶଙ୍କ ସମ୍ପାଦିତ ନିଆଁଖୁଣ୍ଟା ପତ୍ରିକା ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଶାରେ ରମ୍ୟରଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ଇଂରେଜ ସରକାରର ଦୋଷ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ପଦରେ ପକାଇବାରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ମଧ୍ୟ ତେଜିଥିଲା । ଗୋପାଳ ଛୋଟରାୟଙ୍କ ଅନେକ ନାଟକ, ଚୌଧୁରୀ ହେମକାନ୍ତ ମିଶ୍ରଙ୍କ ରମ୍ୟ ରଚନା ବ୍ୟଙ୍ଗ ସାହିତ୍ୟରେ ଅନେକ ନୂଆ ଫରଦ ଯୋଡ଼ିଛନ୍ତି । ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ବ୍ୟଙ୍ଗ ଲେଖକ ଗନ୍ତାୟତ ଶିବ ପ୍ରସାଦ, ରାଧୁ ମିଶ୍ର, ଜ୍ଞାନ ହୋତା, ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟାନାଶ, ଡ. କୁଳାଙ୍ଗାର ପ୍ରମୁଖଙ୍କ ବ୍ୟଙ୍ଗ ରଚନା ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ।

ବିଜ୍ଞାନ କାହାଣୀ :-

ଓଡିଆ ବିଜ୍ଞାନ କାହାଣୀ

ବିଜ୍ଞାନ କାହାଣୀ ବିଜ୍ଞାନଭିତ୍ତିକ ଓ କଳ୍ପିତ କାହାଣୀ, ଗପ ବା ଉପନ୍ୟାସକୁ ବୁଝାଇଥାଏ । ଏଥିରେ ବିଜ୍ଞାନ ଓ କାରିଗରୀ ବିଜ୍ଞାନର ବିଷୟ, ଭବିଷ୍ୟତର ଆଧାରରେ କଳ୍ପନା ପ୍ରସୂତ ଆଦିଭୌତିକ ଘଟଣା, ପୃଥିବୀ ବାହାରେ ଜୀବନ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଆଦି ସ୍ଥାନ ପାଇଥାଏ । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଅନେକ ଜଣାଶୁଣା ବିଜ୍ଞାନ କାହାଣୀ ଲେଖାଯାଇଅଛି । କେତେଜଣ ଜଣାଶୁଣା ବିଜ୍ଞାନ କାହାଣୀ ଲେଖକଙ୍କ ଭିତରେ ଗୋକୁଳାନନ୍ଦ ମହାପାତ୍ର, ଜଗନ୍ନାଥ ମହାନ୍ତି, ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ପରିଡା, ମାୟାଧାର ସ୍ୱାଇଁ, ହିମାଂଶୁ ଶେଖର ଫତେସିଂହ, ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ସ୍ୱାଇଁ, ଦେବକାନ୍ତ ମିଶ୍ର, ବସନ୍ତ କୁମାର ଦାସ ଆଦି ଅନ୍ୟତମ ।

ଅଭିଧାନ

ଗୋପାଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରହରାଜଙ୍କ ରଚିତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୋଷ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ବୃହତ୍ତମ ଅଭିଧାନ । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନେକ ଅଭିଧାନ ପୋଥିର ରଚନା ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।

ବ୍ୟାକରଣ

ଓଡ଼ିଆ ବ୍ୟାକରଣ ବହିଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ସର୍ବସାର ବ୍ୟାକରଣ ପ୍ରଧାନ । ଏଯାଏଁ ଅନେକ ବ୍ୟାକରଣ ପୁସ୍ତକ ରଚାଯାଇଥିଲେ ବି ଅଧିକାଂଶ ସଂସ୍କୃତ ବ୍ୟାକରଣ ଛାୟାରେ ଲେଖାଯାଇଅଛି ଯାହା ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଓଡ଼ିଆର ପରିପ୍ରକାଶ ନିମନ୍ତେ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ । ସଂସ୍କୃତର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ଭୌଗଳିକ ଅବସ୍ଥାନରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ବିକାଶ ଘଟିଥିବାରୁ ପୁରାତନ ଓଡ଼ିଆ ଶବ୍ଦ ବିଭବ, ଭାଷା ସଂଯୋଜନା ତଥା ବ୍ୟାକରଣର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଓଡ଼ିଆ ବ୍ୟାକରଣ ରଚନା ଏଯାବତ କରାଯାଇନାହିଁ ।

✍️ ଅନନ୍ୟା ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ମିତା ତ୍ରିପାଠୀ

(ଯଦି କିଛି ଭୁଲ ରହିଥାଏ କ୍ଷମା କରିଦେବେ 🙏)

ସାହିତ୍ୟ ଓ ଜୀବନ ର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ✍️

ସାହିତ୍ୟ ଓ ଜୀଵନ ପରଷ୍ପର ପରିପୂରକ...✍️