ସାହିତ୍ୟ ହେଉଛି ଏକ ସମାଜ ର ସେହି ଅଟ୍ଟାଳିକା ଯାହାକୁ ସ୍ରଷ୍ଟା ନିଜ ସର୍ଜନା ରେ ଯେମିତି ଚାହେଁ ତାକୁ ସେମିତି ସଜେଇ ଦେଇ ଦେଖାଇଥାଏ। କେତେବେଳେ ସାହିତ୍ୟ ଗୋପୀନାଥ ଙ୍କ "ମାଟି ମଟାଳ" ରେ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ରେ ଶୋଭା ପାଏ ତ କେତେବେଳେ ହରେକୃଷ୍ଣ ମହତାବ ଙ୍କ "ସ୍ବର୍ଗ ରେ ଇମାର୍ଜେନ୍ସି" ରେ ଖୁସି ହୁଏ, କେତେବେଳେ ପ୍ରତିଭା ରାୟ ଙ୍କ "ଶିଳା ପଦ୍ମ" ରେ ପ୍ରେମୀ ର କାହାଣୀ ରେ ମୋହି ନିଏ ତ କେତେବଳେ ଫକୀର ମୋହନ ଙ୍କ "ରେବତୀ" ରେ ସମାଜ ର ନିଛକ ଚିତ୍ରଣ କରିଥାଏ। ଆଉ ଏଥିରୁ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି ଏହି ଭଳି ଅନେକ ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା କାଳଜୟୀ କଣ ପାଇଁ କାହିଁକି ନା ତାଙ୍କର ମୌଳିକତା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସ୍ରଷ୍ଟା ର ସର୍ଜନା ରେ ମୌଳିକତା (originality) ଯେତେ ତାହା ର ସ୍ଥାୟୀତ୍ବ ସେତେ ଅଧିକ।

ପ୍ରଥମେ ଜାଣିବା ମୌଳିକତା କଣ ଓ ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା ରେ ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ। ମୌଳିକତା ହେଉଛି ତାହା ଯାହା ତୁମ ଲେଖାକୁ ଭିଡ଼ ଭିତରୁ ଅଲଗା କରେ , ଯାହା ତୁମ ସାହିତ୍ୟ କୁ ତୁମ ନାମ ବିନା ବି ଏହା ତୁମର ସର୍ଜନା ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରେ , ଯାହା ତୁମ ସାହିତ୍ୟ ଦ୍ଵାରା କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଯୋଗାଇଥାଏ ।

ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା ରେ ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା ଜାଣିବା। ଯଦି ମୌଳିକତା ଆପଣଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ରେ ନାହିଁ ତେବେ ଏହା ଜନାଦୃତ ହୋଇପାରେ ଯଦି ଭଲ ଲାଗିଥିବ ଓ ଭଲ ହୋଇଥିବ କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଙ୍କ ନାମ ଏହା ସହ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ ହୋଇ ରହିବ ଏଥିରେ କୌଣସି ଭରଷା ନାହିଁ। କାହିଁକି ନା ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆଉ କେଉଁ ସାରସ୍ଵତ ସାଧକ ଙ୍କ ଶୈଳୀ କୁ ନକଲ କରି ଲେଖୁ ବା ପାଠକ ଟି ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ରୁ ଆଉ କେଉଁ ଲେଖକ ବା କବି ଙ୍କ ଲେଖାର ଭାବନା ଆସେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଏହା ବହୁତ ଭଲ ଲାଗେ ଓ ପ୍ରଶଂସା ବି ମିଳେ କାହିଁକି ନା ଜୀବନ ର ପ୍ରଥମ ରେ ସମସ୍ତେ କେଉଁ ଶୈଳୀ ରୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି ଆଉ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ଆଣିଦେଲା ଏହା ଠୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା କଣ ହୋଇ ପାରେ। କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟତ କୁ ଦେଖିଲେ ଏହା ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରେ ନାହିଁ କାହିଁକି ନା ବଡ଼ ବରଗଛ ତଳେ ଛୋଟ ଗଛ ଉଧେଇବା ବହୁତ କଷ୍ଟ କର। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେହି ବଡ଼ ବରଗଛ ଠୁ ପୌଷ୍ଟିକ ଆଣି ଆପଣ ତାର ଛାୟା ରୁ ବାହାରି ଆସିବେ ତେବେ ଆପଣ ବି ଦିନେ କାହାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ପାରିବେ।

ଖାଲି ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା ରେ ନୁହେଁ ଶୈଳୀ ର ମୌଳିକତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସର୍ଜନାତ୍ମକ କ୍ଷେତ୍ର ରେ ଆବଶ୍ୟକ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ସୁମନ କଲ୍ୟାଣପୁର ଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ଆପଣ ଶୁଣିଥିବେ ଜଣେ ଉଚ୍ଚ କୋଟୀର ଗାୟିକା ହେଲେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣିଥିଲେ ବି ତାଙ୍କ ନାମ ସହ ଅଜଣା ଥିବେ। ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି ସ୍ୱର କୋକିଲା ଭାରତ ରତ୍ନ ଲତା ମଙ୍ଗେସକର ଙ୍କ ସ୍ୱର ଓ ଶୈଳୀ ସହ ତାଙ୍କ ମିଶିଯିବା। ଏକ ସମୟରେ ସେ ବଲିଉଡ୍ ରେ ଅନେକ ଗୀତ ଗାଇଛନ୍ତି ହେଲେ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଲତା ଜି ଙ୍କ ନାମ ଭିତରେ ହଜି ଯାଇଛି। ହେଲେ ଅପରପକ୍ଷେ ସୋନୁ ନିଗମ ଜି ମହମ୍ମଦ ରଫି ଙ୍କ ଶୈଳୀ କୁ ପ୍ରେରଣା ଗ୍ରହଣ କରି ଏକ ନିଜସ୍ୱ ଶୈଳୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ନିଜର ଏକ ଭିନ୍ନ ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ଭାରତ ର ସର୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ହୋଇ ପାରିଲେ। ଏଥିରୁ ମୌଳିକତା ର ଆବଶ୍ୟକତା ବୁଝି ପାରୁଥିବେ।

ଆମ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କୁ ଆସିବା। ଫକୀରମୋହନ ସେନାପତିଙ୍କ ହୁଅନ୍ତୁ ବା ମନୋଜ ଦାସ , ପ୍ରତିଭା ରାୟ ହୁଅନ୍ତୁ ବା ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ , ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ହୁଅନ୍ତୁ ବା ରାଧାନାଥ ରାୟ ଅବା ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ ହୁଅନ୍ତୁ ବା ରମାକାନ୍ତ ରଥ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜର ନିଜସ୍ୱତା କୁ ନିଜ ସର୍ଜନା ରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି। ବ୍ୟାସକବି ଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ିଲା ପରେ କଣ ସତରେ ଏହାକୁ କିଏ ଲେଖିଛନ୍ତି ନାଁ ପଢ଼ିବା ଆବଶ୍ୟକ ? ଏହାର ଅର୍ଥ କଣ ପ୍ରେରଣା ନେବା ଭୁଲ ? ନାଁ ବିଲକୁଲ ଭୁଲ ନୁହେଁ। ଓଡ଼ିଶାର ଅନ୍ୟତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ମଧ୍ୟ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ ରେ ଭଞ୍ଜ ସାହିତ୍ୟ ଭଳି ପୁରାତନ ଲେଖା ରୁ ପ୍ରେରଣା ନେଇଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଆଧୁନିକ କବି ରାଧାନାଥ ରାୟ ଙ୍କ ଶୈଳୀ ଠୁ ବି ପ୍ରେରଣା ନେଇଥିଲେ ହେଲେ ଏହି ଶୈଳୀ କୁ ସେ ନିଜର ମୌଳିକତା ରେ ସଜେଇ କାଳଜୟୀ ରଚନା ମାନ କରିଯାଇଛନ୍ତି। କୌଣସି ବି ତାଙ୍କ ରଚନା ପଢ଼ିଲେ ଆପଣ ଜାଣିଯିବେ ଏହାର ସ୍ରଷ୍ଟା ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ବଭାବ କବି ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର।

ତେବେ ମୌଳିକତା ର ଅର୍ଥ କଣ ସେହି ଗୋଟିଏ ଶୈଳୀ ରେ ଲେଖିବା ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଲେଖା ଶୈଳୀ ରେ ପରୀକ୍ଷା ନକରିବା। ଏହାର ଅର୍ଥ ବିଲୁକୁଲ ସମାନ ନୁହେଁ । ଆପଣ ଯଦି ଏକ ପ୍ରକାର ଲେଖା ସବୁବେଳେ ଲେଖିବେ ତେବେ ଏବେକାର ସମୟରେ ପାଠକୀୟ ଆଦୃତି ହରାଇ ବସିବେ ଓ ଆପଣ monotonus ଲେଖକ ବା କବି ବୋଲି ଗଣା ହେବେ। ତେଣୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶୈଳୀ ର ଲେଖା ଆବଶ୍ୟକ , ଆପଣ ଏଵେକା ସମୟରେ ଯଦି ପାଠକ କୁ ଚକିତ କରି ପାରୁଛନ୍ତି କିଛି ନୂଆ ଆଣି ତାଠୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ବି ଆପଣଙ୍କ ଛୁଙ୍କ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଲେଖା ରେ ସିଦ୍ଧ ହସ୍ତ ହୋଇଗଲେ କଷ୍ଟ କରି ମୌଳିକତା ଆଣିବାକୁ ପ୍ରତିଥର ପଡ଼ିବନି ଏହା ଆପେ ଆପେ ଲେଖା ରେ ୱାଟର ମାର୍କ ଭଳି ଲାଗିଯିବ।

ଆଶା କରୁଛି ଏହି କିଛି ଲେଖା ଆପଣଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ଆସିଥିବ। ଦିନ ରାତି କପି ପେଷ୍ଟ କରି ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ ରେ ସାହିତ୍ୟିକ ଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ବ୍ଲଗ୍ ନୁହେଁ ବରଂ ଯେଉଁ ନିଜସ୍ୱ ଲେଖକ ବା କବି ନିଜ ଆଦର୍ଶ ଙ୍କ ଲେଖାରୁ ଏତେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି ଯେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଲେଖା ଲେଖି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଦର୍ଶ ଙ୍କ ଛାଇ ରେ ଲୁଚି ଯାଆନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ମୋର ଏହି ଲେଖା ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ।

ଧନ୍ୟବାଦ ପଢ଼ିଥିବା ପାଇଁ।

କୈବଲ୍ୟ ନାୟକ

KAIBALYA NAYAK

ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା ରେ ମୌଳିକତା ର ଆବଶ୍ୟକତା

ମୌଳିକତା