‘ଡାକମୁନସୀ’ ଗଳ୍ପ ପଢ଼ି ସେ ବି ଭାବବିହ୍ଵଳ ହେଉଥିଲା । ‘ବାଗବାନ୍’ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦେଖି ସେ ବି ଭାବୁଥିଲା ପୁଅ-ଝିଅ କ’ଣ ମା’-ବାପାଙ୍କର ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଅନ୍ତି ? ସତରେ କେତେ କଷ୍ଟ କରି, କେତେ ସପନ ଦେଖି ବାପା-ମା’ ଆଦରରେ ବଢ଼ାନ୍ତି ତାଙ୍କ ଛୁଆକୁ ହେଲେ …..I

ବସନ୍ତ ଫେରିଥିଲା ତା’ ଭିଟାମାଟିକୁ ପାଖାପାଖି ସାତ ବରଷ ପରେ ।ଏଇ ଦୁଇ ଦିନ ତଳେ ସେ ମା’ ସାଙ୍ଗରେ ଭିଡିଓ କଲ୍ ରେ କଥା ହେଇଥିଲା ଖୁବ୍ ସତେଜ ଥିଲା । ବାପା ବରଂ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ କିଛି କାମ କରି, ମା’ ଭାରି ଯୋଗାଡ଼ କରି ଶିଖିଥିଲା । ନ ହେଲେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଭୂଷୁଡ଼ି ପଡ଼ିଥାନ୍ତା । ବାପା ତ କିଛି ଜାଣିବେ ନି, ଖାଲି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଟାଇମ୍ ରେ ସବୁ ମିଳିିଗଲେ ହେଲା କେଜାଣି କେମିତି ତଆପି ସବୁବେଳେ ମା’ କହେ ତୋ’ ବାପା ପରି ଜୀବନସାଥୀ ଭାଗ୍ୟରେ ମିଳେ । ମୁଁ ଜାଣିନି ସେଟା ମା’ର ଆଦର୍ଶ କି ଆଉ କିଛି…..ହେଲେ କେବେ ଦୋଷ ଦେଇନି ବାପାଙ୍କ ଉପରେ ମା’ l ବାପା ପ୍ରାଇମେରୀ ସ୍କୁଲ ମାଷ୍ଟର ଚାକିରୀରୁ ଅବସର ପରେ ବି ତାଙ୍କର ରୁଟିଂରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନାହିଁ l ଏଇ କିଛି ଦିନ ତଳେ ପାରାଲିସିସରେ ସେ ଆକ୍ରାନ୍ତ । ତଥାପି ମା’ର ଟିକିଏ ବି ଫରକ୍ ପଡ଼େନି , ସେ କହେ - ତୋ’ ବାପା ପରା ମୋର ଶଙ୍ଖା-ସିନ୍ଦୂର, ତାଙ୍କୁ କେହି ସେବା କରିବା ଦରକାର ନାଇଁ କି କିଛି କହିବାର ବି ଦରକାର ନାଇଁ । ବାପାଙ୍କ ଅବସର କାଳରେ ତାଙ୍କ ଆଲବେଷ୍ଟର ଘରକୁ ପକ୍କା ଘର କଲେ । ମା’ ର ଘରକରଣାକୁ କିଏ ପାରିବ ? ଛାତର ଆଲବେଷ୍ଟରତକ କାହିଁ ବେଳାର ହେବ ବୋଲି ସେଇଥିରେ କାନ୍ଥ, ସେଇଥିରେ ଛାତ କରି ବାଡ଼ିପଟକୁ ଛୋଟିଆ ଘରଟିଏ ତିଆରି କରେଇଲା ।

ମୁଁ ସେଇବେଳକୁ ଗାଁକୁ ଆସିଥିଲି । ମା’ କୁ ପଚାରିଲି ଏ ଘର କାହିଁ ତିଆରିଲୁ ? ମା’ କହିଲା ଶୁଖିଲା କାଠ ରଖି ହେବ ଧନ ଏଠି I କିନ୍ତୁ ଆମର ତ ଗ୍ଯାସ୍ ଚୁଲି ଅଛି କାଠ କରିବୁ କ’ଣ ? ମା’ କହିଲା- ଆରେ ତୁ ବୁଝୁନୁ । ତୋ’ ବାପା ଆଉ ମୁଁ ପରା ବୁଢ଼ା-ବୁଢ଼ି ହେଲୁଣି । କେତେବେଳେ କ’ଣ ହେଲେ, ତୁ ଏଠି କାଠ ଖୋଜିବୁ କୋଉଠି ? ଆଉ ଘରେ ସିନା ଗ୍ଯାସ୍ ଚୁଲି ଅଛି ମଶାଣିରେ ତ ଆଉ ଇଲେକ୍ଟ୍ରି କି ଗ୍ୟାସ ଚୁଲି ନାହିଁ ନା । ସେଇଠି କାମରେ ଲାଗିବ ଏ ଶୁଖିଲା କାଠ । ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏ ଅପାଠୋଇ ମଣିଷଟାର ଦୂରଦର୍ଶିତା । ଅବାକ୍ ହୋଇ ବସନ୍ତ ଚାହିଁଥିଲା ତା’ ମା’ର ମୁହଁକୁ । ମା’ ସେମିତି ତା’ର ନିଆରା ଢଙ୍ଗରେ ଶୁଖିଲା କାଠକୁ ସଜାଡ଼ି ବସିଲା ସେଠି ଆଉ ମନକୁ ମନ କହୁଥାଏ - ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ ସେ ତ ରହିଲା ବାଙ୍ଗାଲୋରରେ, ଖବର ପାଇଲେ ଆସିବ ମୁଖାଗ୍ନି ଟିକେ ଦେଲେ ହେଲା ଏତେ ଯୋଗାଡ଼ ସେ କରିବ କୋଉଠୁ ? ସବୁ ସଜାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ ଯିଏ ପଛକୁ ରହିବ ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଯିବ ସିନା ଏଠି କାହାକୁ ସେ ଚିହ୍ନେ ଯେ….?

କାନକୁ ଏବେ ବି ଶୁଭୁଛି ମା’ର କଥା ହେଇଠି ସମୟ ହେଲାଣି ଚାଲ୍ ଗାଧେଇ ଦେବି । ପୁଣି ଦାନ୍ତକାଠିଠୁ ପିଇବା ପାଣି ଯାଏ କେବେ କିଛିରେ ଅସୁବିଧା ହେବାକୁ ଦେଇ ନି ମା’, ବାପାଙ୍କର । ହେଲେ ଏବେ କ’ଣ କରିବ ? ବସନ୍ତର ମୁଣ୍ଡଟା ଝାଇଁଝାଇଁ କଲା ।

ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା ବସନ୍ତ । ବାପା ସେଇ ବାରଣ୍ଡାରେ ତାଙ୍କ ହୁଇଲ ଚେୟାରରେ ଦାରୁଭୂତ ମୁରାରୀ ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି । ମା’ ଶୋଇଛି ତଳେ ବାଲିଶେଯ ଉପରେ ଧଳା ଚାଦର ତା’ ଉପରେ ମା’ ଆଉ ତା’ ଉପରେ ନୂଆ ନାଲି ଶାଢ଼ୀ ଖଣ୍ଡେ ଘୋଡ଼ା ହୋଇଥାଏ । ସ୍ତମ୍ଭୀଭୂତ ହୋଇଗଲା ବସନ୍ତ ବାପାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସେହି ସମାନ ପ୍ରକାର ଉଦାସୀନତା, କିଛି ବି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାଇଁ । କୌଣସି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନାଇଁ । କ’ଣ ସତରେ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଚେତନା ବି ଅପୁଙ୍ଗ ହୋଇଗଲାଣି ତାଙ୍କ ଅକାମୀ ଦେହଟା ପରି ?

ବସନ୍ତକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା ମୃତ୍ଯୁଟାକୁ ଯଦି ବଦଳେଇ ହୁଅନ୍ତା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସେ ମା’ ଯାଗାରେ ବାପାଙ୍କୁ ପଠେଇ ଦିଅନ୍ତା ଆରପାରିକୁ । ହେଲେ ସେମିତି କିଛି ହବାର ନାଇଁ । ଯାହା ହେବାର ହେଇ ଯାଇଛି । ନଖରୁ ଶିଖ ଯାଏ ଯୋଗାଡ଼ କରି ରଖିୁଥିବା ମା’ ବୋଧେ ଥକି ଯାଇଥିଲା ଜୀବନ ଯାକ ଏଇ ବୁଢ଼ାଟାର ସେବା କରି । ଶାନ୍ତିରେ ଟିକିଏ ଢୁଳେଇ ପଡ଼ିଲା ହେଲେ ଆଉ ଉଠିବନି…ମା’ର ସେଇ ନୀରବ ଶରୀରଟା ଯେମିତି କହୁଥିଲା ଧନରେ ପାଇଲୁ ତୋ’ ଅସହାୟ ବାପାର ଦାୟିତ୍ଵ । ମୁଣ୍ଡେଇ ନେବୁ ବାପା….ଜମ୍ମାରୁ ହତାଦର କରିବୁନି l ସେ ପରା ତୋ’ ବାପା । ତତେ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ସେ ଆଣିଛନ୍ତି । ହେଳା କରିବୁନି ତାଙ୍କର ସେବାରେ । ବାପା ହୁଇଲ୍ ଚେୟାର ପାଖରେ ବସନ୍ତକୁ ପାଇ ତାକୁ କୁଣ୍ଡେଇ ଧରିବାର ଚେଷ୍ଟା କରୁ କରୁ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ତଳକୁ । ବିରକ୍ତିରେ ପାଟି କଲା ବସନ୍ତ ଆଉ ଏ ଡ୍ରାମା କାହିଁକି ? ଜୀଇଁ ଥିବା ଯାଏ ତ ତା’ କିଛି ବି ବୁଝିଲନି ଏବେ ମରିଗଲା ପରେ ତା’ ପାଇଁ ତୁମର କାହିଁ ଏତେ ଦରଜ । ମରି ହେଲେ ଯାଇଥା’ନ୍ତ ମା’ ଜାଗାରେ ତୁମେ । ତୁମକୁ ହେଲେ ମରଣ ହୋଇଥାନ୍ତା । ମା’ ଥିଲା ମୋର ଡାହାଣ ହାତ । ଆଉ ତୁମେ ମୋର ଡାହାଣ ହାତକୁ ଆଜି ମୋ’ଠାରୁ ଅଲଗା କରିଦେଇଛ । ଶତଧିକ୍ ତୁମର ଅଲାଜୁକ ଲୁହକୁ…..ଛି….l

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

‘

ସମୟ ସୁଅ (Samaya Sua)

ଡ.ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ