ହାଃ.......... ହାଃ.......... ହାଃ......... ଏକ ଖୋଲା ହସ ଶୁଭୁଥାଏ ଦାଣ୍ତ ପଟରୁ । ଜୟନ୍ତୀ ବାଡି ପଟରେ ଜାଳ ତକ ସଜାଡି ରଖୁ ରଖୁ ଦୌଡି ଆସିଲା ଦାଣ୍ତ ଦୁଆର କୁ, ଆଲୋ ଅଲକ୍ଷଣୀ କ'ଣ ପାଇଁ ଏତେ ଜୋରରେ ହସୁଛୁ ? ଝିଅ ପିଲାଟେ ଏତେ ଜୋର୍ ରେ ହସିବା କଥା ନୁହେଁ କେତେ ଥର କହିବି ତତେ । ଜୟନ୍ତୀ ର କଥା ଶୁଣି ପିଣ୍ଢା ତଳକୁ ଡେଇଁ ପଡି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା ତନୁ । ବଉଲୋ ଦେଖିଲୁ ଏଇ ମାନେ ସବୁେବେଳ ହସାଉଛନ୍ତି , ଆଉ ତୁ ଆସି ମତେ ଗାଳି ଦେଉଛୁ ହାତ ବଢ଼ାଇ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଆଡକୁ କହିଲା ତନୁ ।
ଜୟନ୍ତୀ ତନୁର ହାତ କୁ ଧରି ଭିଡି ନେଲା ଘର ଭିତରକୁ । ବେଳ ବୁଡି ବାକୁ ବସିଲାଣି ତୁ ଗୋଟେ ଝିଅ ଛୁଆଟା ଦାଣ୍ତ ରେ ଅଣ୍ତିରା ଚଣ୍ଡୀ ପରିକା
ହେଉଛୁ, କକେଇଙ୍କୁ ତୋର ଏସବୁ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ ତୁ କ'ଣ ଜାଣିନୁ , କହି ଜୟନ୍ତୀ ତାର ପୁର୍ବ କାମରେ ଲାଗି ପଡିଲା । ତନୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ପଛପଟୁ ଜୟନ୍ତୀକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇ କହିଲା ବୋଉଲୋ ସବୁ ବାରଣ ଝିଅଙ୍କ ପାଇଁ କାହିଁକି ?
ଝିଅ ଛୁଆ ଜୋର୍ ପାଟିରେ ହସି ପାରିବେ ନାହିଁ, ଜୋର୍ ପାଟିରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏଇଟା କରିବେନି ସେଇଟା କରିବେନି କ'ଣ ପାଇଁ ଏମିତି ଯେ, ଭାଇକୁ ତ ଏମିତି କିଛି ବାରଣ ନାହିଁ ।
ଜୟନ୍ତୀ ତନୁର କଥା ଶୁଣି କିଛି ନ କହି ନିଜ କାମରେ ଚାଲିଗଲା ।

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଦିନ ଗୁଡା ବିତି ଚାଲିଥାଏ । ତନୁକୁ ୧୭ ପୁରି ୧୮ ଚାଲିଲା । ତନୁ ଏବେ କଲେଜ ରେ ପଢୁ ଥାଏ । ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ତନୁର ବି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ଥାଏ । ଆଉ ସେ ବଡପାଟି ନାହିଁ, ମନ ଖୋଲା ହସ ନାହିଁ। ଦରିଦ୍ରତା ର ଭାର ଯେମିତି ତା' ଉପରେ ଲଦି ହୋଇ ଯାଇଛି।
ଘରେ ତାର କ୍ୟାନସର ପିଡୀତା ମା'। ଭାଇ ତାର ୨ ବର୍ଷ ହେବ କୁଆଡେ ଯାଇଛି ତାହାବି ଜଣା ନାହିଁ। ବହୁତ ଖୋଜାଖୋଜି କଲା ପରେବି ମିଳି ନାହିଁ।ଛୋଟ ବେଳୁ ବାପା ତାର ସେପାରିକୁ ଚାଲିଯାଇ ଥିଲେ । ଯାହା ସାହାରା କହିଲେ କକେଇ ତାର ଥିଲେ । ସେ ବି ୫ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ନେଇ ସହର ଚାଲିଗଲାପରେ ଆଉ କିଛି ଖବର ବି ତାଙ୍କର ନାହିଁ । ତନୁ କିଛି ପିଲାଙ୍କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ ପଢାଇ କିଛି ରୋଜଗାର କରେ ସେଇଥିରେ ମା' ଝିଅ ଦୁହେଁ ସମୁଦ୍ର କୁ ଶଙ୍ଖେ ପରି ଚଳନ୍ତି। କ୍ୟାନସର ରୋଗ ଭଲ କରିବାକୁ ଟଙ୍କା ଆସିବ କେଉଁଠୁ । କାଲି ଡାକ୍ତର କହି ଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ ସମୟ ନାହିଁ, ଅତି ବେଶିରେ ଦୁଇ ତିନି ଦିନ ।
କଲେଜ ରୁ ଫେରିଲା ବାଟରେ ଘରକୁ ନ ଯାଇ ଏକ ମୁହାଁ ହୋଇ ଚାଲିଲା ବଜାରକୁ ତନୁ। ଆଜି ତାକୁ ଟ୍ୟୁସନର ମାସିକିଆ ଟଙ୍କା ମିଳିଥାଏ ।
ସଂନ୍ଧ୍ଯା ସମୟ ଗାଁ ମନ୍ଦିରରୁ ଘଣ୍ଟର ଡଂ ଡଂ ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଥାଏ, ଲୋକଙ୍କ କୋଳାହଳ ଧିରେଧିରେ ଥମିବାକୁ ଲାଗିଲାଣି । ତନୁ ସଂନ୍ଧ୍ଯା ଦେଇ ସାରି, ସବୁ କାମ ସାରି ଘରର କବାଟ ଟିକୁ ଭିତର ପଟୁ କିଳି ଦେଇ , ବସି ପଡିଲା ଜୟନ୍ତୀ ପାଖରେ ,
କହିଲା ବୋଉଲୋ ଆଜି ମୁଁ କ'ଣ ଆଣିଛି ବଜାରରୁ ଦେଖିଲୁ କହି ବ୍ୟାଗ୍ ରୁ କାଢିଲା କିଛି ଖାଇବା
ଦ୍ରବ୍ଯ । ଦେଖେତ ତୋର ଏଇଟା ଖାଇବାର ବହୁତ ଇଛ୍ଛା ଥିଲା ନେ ଖାଇଦେ କହି ଜୟନ୍ତୀ ଆଡକୁ ବଢାଇ ଦେଲା ଏକ ପାଉଁ ରୁଟି। କାହିଁକି ଆଣୁଥିଲୁ ଏସବୁ, ପଇସାଗୁଡା ଏମିତି ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ ହେବ ଧିରେ ସେ ଉଠି ବସି କହିଲା ଜୟନ୍ତୀ । ତୁ ଏତେ କଥା ଭାବିବା ଦରକାର ନାହିଁ । ତୁ ଖାଇଲୁ କହି ପାଉଁ ରୁଟି ଟିଏ ଧରି ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା ତନୁ। ଜୟନ୍ତୀ ବି ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ଖାଉ ଖାଉ କହିଲା ତନୁ- ବୋଉଲୋ ମୋର ଆଜି କାହିଁକି ଖୋଲା ହସଟିଏ ହସିବାକୁ ଇଛା ହେଉଛି । ଆଜି ତୋର କ'ଣ ହୋଇଛି କିଲୋ ତନୁ ? ତୁ ଏମିତି କ'ଣ ପାଇଁ କହୁଛିକହୁଛି ?
ନାଇଁମ ବୋଉ କିଛି ନାହିଁ । ତୁ ମୋ ଛୋଟ ବେଳର କିଛି କଥା କହତ କହିଲା ତନୁ । ମା' ଝି ଝିଅ ଦୁହେଁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତନୁ ତାର ଛୋଟ ବେଳର କଥା ଶୁଣି ହସୁ ଥାଏ କେତେବେଳେ ହସର ଶବ୍ଦ ଜୋର୍ ହେଉ ଥାଏ ତ କେତେବେଳେ ଧିମା।
ଏମିତି କେତେ ସମୟ ବିତି ଯାଇଥାଏ । ଶେଷରେ ତନୁର ଏକ ବିଚିତ୍ର ହସରେ ଜୟନ୍ତୀ ସ୍ତବ୍ଦ ହୋଇ ଗଲା, ତନୁ କୁ ହଲାଇ କହୁଥାଏ କିଲୋ କ'ଣ ଏମିତି ହସୁଛୁ ଏ ତନୁ.... ତନୁ.... ତନୁଲୋ....
ହେଲେ ତନୁର ଖୋଲା ହସ ବନ୍ଦ ହେଉ ନଥାଏ । ହସି ହସି ତନୁ କହୁଥାଏ ବୋଉଲୋ ବଜାରକୁ ଯାଇଥିଲି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଶୋଇବା ଲାଗି ଔଷଧ ଟିଏ ଆଣିଥିଲି ଖାଇ ଦେଇଛି ଲୋ, ମତେ କ୍ଷମା କରି ଦେବୁ ।
ଜୟନ୍ତୀର ଆଖିରେ ଲୁହ । ବାହୁନି ବାହୁନି ତନୁକୁ ଡାକୁଥାଏ। କିଛି ମିନିଟ୍ ପରେ ହଠାତ୍ ତନୁର ହସ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା , ଦୁମ୍ କରି ଟଳି ପଡିଲା ତନୁ ମାଟି ଉପରେ । ଚାରିଆଡ ନିଶବ୍ଦ । ବିକଟାଳ ରାତିଟେ ଯେମିତି ରଚିଗଲା ତା ଇତିହାସ । କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପରେ ଜୟନ୍ତୀ ର ହ୍ରୁଦୟ ଫଟା କାନ୍ଦରେ ଥରି ଉଠିଲା ସେ ଭଙ୍ଗା ଝାଟିମାଟି ଘରଟା । ସବୁ କିଛି ସ୍ଥିର ହୋଇ ଗଲା କିଛି ସମୟ ପରେ ।
ଜୟନ୍ତୀ ର ପ୍ରାଣ ବାୟୁ ବି ଉଡିଗଲା ତନୁ ସହିତ ।

ଆଜିବି ସେ ଝାଟିମାଟି ଘରଟା ତାର ୧ ଫୁଟ୍ ର ଭଙ୍ଗା କାନ୍ଥ ନେଇ ଛିଡା ହୋଇଛି ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ । ଗାଁ ଲୋକମାନେ କୁହନ୍ତି ଏବେବି କାଳେ ସେ ଘରୁ ରାତିରେ ଜୋର୍ ଜୋର୍ ରେ ସେହି ଖୋଲା ହସ ଶୁଭେ ।

********ସମାପ୍ତ**********

ସମ୍ପର୍କ ଏ ନିଆରା

ମା' ଝିଅଙ୍କ ଦୁଃଖଦ କାହାଣୀ