ଦିନ ଥିଲା "ରେଳଗାଡ଼ିରେ ଯାତ୍ରା" ଶୁଣିଲା କ୍ଷଣି ମନଟି ଅଫୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଯାଉଥିଲା। ବହୁ ଅଜଣା ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ତାସ୍ ଖେଳ, ଲୁଡୋ ଖେଳ, ସେ ପିଆଜ ମିଶା ମୁଢ଼ିର ଆନନ୍ଦ।କେତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ସେ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ। ମନେ ପଡି ଯାଉଥିଲା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନର କିଛି ଖଟାମିଠା କାହାଣୀ, ଟ୍ରେନ ବାହାରର ସେ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସେ ବୃକ୍ଷରାଜି, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଇତ୍ୟାଦି। ସ୍ଵଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ବି Co-Passengers ମାନେ ନିଜ ପରିବାର ପରି ମନେ ହୁଅନ୍ତି ।

ସମୟ କିନ୍ତୁ ବଦଳି ଯାଇଛି। ନାହିଁ ଟ୍ରେନ travelling ରେ ଆଉ ସେ ମଜା।ନାହିଁ Co-Passenger ସହିତ ସେ ନାନାବାୟା ଗପ, ନା ଅଛି ସେ ତାସ ଖେଳ। ଯୁଆଡ଼େ ଆଖି ଯିବ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟସ୍ତ ନିଜ ନିଜର ଲାପଟପ୍ ସହିତ, ନିଜର ମୋବାଇଲ ସହିତ।କିଏ ୟୁ - tube ରେ ତ କିଏ WhatsApp ରେ ତ ଆଉ କିଏ Facebook ତ ଆଉ କିଏ ପୁଣି ଟୁଇଟର (ଆଜିର X) ରେ।କଣ ଦରକାର ପାଖ ସିଟ୍ ରେ କିଏ ବସିଛି, କୁଆଡେ ଯାଉଛି, କଣ ପାଇଁ ଯାଉଛି ଜାଣିବା।ଟାଇମ କାହିଁ ସେ ଟ୍ରେନ ବାହାରର ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ।

ଦିନ ଥିଲା ଖାଲି ସମୟରେ ପିଲାମାନେ ଜିଦ୍ ଧରୁଥିଲେ ଆଈମା, ଜେଜେମା ଙ୍କ ଠାରୁ କାହାଣୀ ଶୁଣିବେ ବୋଲି।କାହାଣୀ ର ସେ ଅସରନ୍ତି ବାକ୍ସ। କି ରାଜା, କି ରାଣୀ, ପୁଣି ସେ ରାଜକୁମାର, ଆଉ ସେ ସାତ ସମୁଦ୍ର ପାରିର ରାଜକୁମାରୀ। ସେ କୁହୁକ ମୁଦି, ସେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ କବଳରୁ ବନ୍ଦୀ ରାଜକୁମାରୀର ମୁକ୍ତି । ହେଲେ ସମୟର କି ବିଡମ୍ବନା। ଆଜି ଆଈମା ଆଉ ଜେଜେମାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି ମୋବାଇଲ।ମୋବାଇଲ ନ ଦେଖିଲେ ପିଲାଟି ଖାଉ ନାହିଁ। ଟିଭି ସାମ୍ନା ରୁ ତାକୁ ହଟିବାକୁ ଫୁର୍ସତ୍ ନାହିଁ। ଆଉ ସେ ଜିଦ୍ କରୁନାହିଁ ବାହାରକୁ ବୁଲିଯିବା ପାଇଁ। କାରଣ ତା ଖାଲି ସମୟର ସାଥୀ ହୋଇ ଆସିଛି ମୋବାଇଲ। ଆଜିକାଲି ର ପିଲାମାନେ କଣ କହିବେ ତାଙ୍କ ଆଗାମୀ ଭବିଷ୍ୟତଙ୍କୁ। କଣ କହିବେ କିପରି ଥିଲା ତାଙ୍କର ପିଲାବେଳ। ନ ଥିବ ସେଥିରେ ଅଜା ଆଈଙ୍କ କାହାଣୀ। ନା ଥିବ ସେଥିରେ ମାମୁଁ ମାଇଁଙ୍କ ମନ ଲୋଭା ଚାହାଣି।ନା ଥିବ ସେ ଆତ୍ମୀୟତା। ନା ଥିବ ସେ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ନିବିଡ଼ ଅନ୍ତରଙ୍ଗତା।ଖାଲି ଛୋଟ ପିଲା କାହିଁକି ଆଜିର ଏହି ବିଭ୍ରାଟ ସବୁ ବର୍ଗ ର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଛି।ସମୟ ବଦଳିବା ସହିତ ବଦଳି ଯାଇଛି ସଂପର୍କର ପରିଭାଷା।ନିଜର ଜ୍ଞାତି କୁଟୁମ୍ବକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାସୋରି ଦେଇଛି ଆଜିର ମଣିଷ। ସେ ଆଜି ଜାଣିନି ଯେଉଁ ଦାସ ମଉସା ତାକୁ କାନ୍ଧ ଉପରେ ବସେଇ ଗାଆଁ ଦାଣ୍ଡରେ ବୁଲାଉ ଥିଲେ, ସେ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି କି ମରି ଗଲେଣି।ମୁନ୍ନା ଦାଦା ଆଜି କେଉଁଠି ଚାକିରି କରୁଛନ୍ତି? ସ୍କୁଲର ହରି ମାଷ୍ଟର ଆଜି କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ମରିଯାଇଛି ତାର ଜାଣିବାର ଆଗ୍ରହ, ଆନ୍ତରିକତା।ସମୟ କାଟିବା ପାଇଁ ସାଥୀ ହେଇ ଆସିଛନ୍ତି କେତେ କେତେ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଉପକରଣ। ମନେ ହୁଏ ସଜୀବ ମଣିଷ ଆଜି ନିର୍ଜୀବ ପାଲଟି ଯାଇଛି।ଆଉ ନିର୍ଜୀବ ପଦାର୍ଥଟି ଆଜି ସଜୀବ ହୋଇ ଉଠିଛି ।

ଏମିତି କେତେ କଥା ଭାବୁ ଭାବୁ ମୋ ପାଖ ସିଟ୍ ଟି କେତେଵେଳେ ଖାଲି ହେଇଯାଇଥିଲା, ମୁଁ ଜାଣି ପାରିନଥିଲି।ମୋର ବି ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳ ଆସିଯାଇଥିଲା।ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇଲା ବେଳେ ଥରୁଟିଏ ଟ୍ରେନ ଭିତରକୁ ଚାହିଁ ଦେଖିଲି, ମନେ ହେଲା "ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଏ ଜଣାଶୁଣା ଦୁନିଆ ରେ ଆଜି ସମସ୍ତ ଚେହେରା ମୋ ପାଇଁ ଅଜଣା ପାଲଟି ଯାଇଛନ୍ତି".....

ସଂପର୍କରେ ଯାନ୍ତ୍ରିକତା

ମନେ ହୁଏ ସଜୀବ ମଣିଷ ଆଜି ନିର୍ଜୀବ ପାଲଟି ଯାଇଛି।।ଆଉ ନିର୍ଜୀବ ପଦାର୍ଥ ଟି ଆଜି ସଜୀବ ହୋଇ ଉଠିଛି ।।