ପିତା-ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏମନ୍ତି ଏକ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଥାଏ, ଯାହା ମାତୃଭାଷା, ପରିବାର ଏବଂ ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିତ୍ର ଏକ। ଏହି ମମତା ଏତେ ଗଭୀର ଯେ, ପିତା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜର ସମସ୍ତ ସଫଳତା, ସମସ୍ତ ସଂପତ୍ତି ଦେଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଆଜିର ସମାଜରେ ଏହି ସଂପର୍କ କୌଣସି ଅଜଣା କ୍ରୂର ସଂସ୍କୃତି ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଆଚରଣର ଶିକାର ହୋଇପଡ଼ୁଛି। କ’ଣ ଏହା ପାଇଁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ? କ’ଣ ପିତା-ପୁତ୍ର ସମ୍ପର୍କର ଏହି ବିରକ୍ତି ଏବଂ ବ୍ଯଥା ଏକ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ପରିଣାମ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ପୁରୁଣା ସମୟରେ ପିତା-ପୁତ୍ର ସମ୍ପର୍କ

ଏକ ସମୟ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉଥିଲା। ଉପନିଷଦରେ କହାଯାଇଛି – "ମାତୃଦେବୋ ଭବ! ପିତୃଦେବୋ ଭବ!" ଅର୍ଥାତ୍, ମାତା ଏବଂ ପିତା ଦେବତା ସଦୃଶ। ପୁତ୍ରଙ୍କ ନୂଆ ଜୀବନ ଶୂନ୍ୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଅନୁଭବ, ନୀତି ଏବଂ ନୈତିକତା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଭଲ ମଣିଷ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ। ପୁରାତନ ଗ୍ରନ୍ଥମାନେ କହିଥାନ୍ତି ଯେ, ଏକ ଭଲ ପିତା ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଏକ ଭଲ ପୁତ୍ର ନିଜ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମାନକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।

ଆଧୁନିକ ସମୟରେ ସଂସ୍କୃତିର ପରିବର୍ତ୍ତନ

ସମୟ ବଦଳିଗଲା। ଆଧୁନିକତା, ବୈଜ୍ଞାନିକ ଉନ୍ନତି ଏବଂ ପଶ୍ଚିମା ଜୀବନଶୈଳୀ ପରିବାରକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲା। ଏକାଠି ରହିବା ଏବଂ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଭଲପାଇବା ଆଜି କେତେକ ଅପେକ୍ଷିତ ହୋଇପଡ଼ିଛି। ଏଥିରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୂମିକା ରହିଛି –

(୧) ଅର୍ଥପ୍ରଧାନ ଜୀବନ:

ବର୍ତ୍ତମାନ ସମସ୍ତେ ଅର୍ଥର ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି। ପିତା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ତ୍ୟାଗ କରି ଏମନ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଏକା ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି।

(୨) ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଅଭାବ:

ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକର ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ୀ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାନ୍ତି।

(୩) ପାଶ୍ଚିତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଭାବ:

ବୈଦେଶିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ଉନ୍ନତ ଆଧୁନିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମାନକୁ କମ୍ କରିଦେଇଛି।

ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ

ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନର ଫଳ ହେଉଛି –

(୧) ପିତାଙ୍କ ଏକାତ୍ୱ ବୃଦ୍ଧି:

ବହୁତ ପିତା ଏବେ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ରହି ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି।

(୨) ପରସ୍ପରିକ ଭାବନାର ଅଭାବ:

ପିତା-ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଭାବନାଗତ ଅନ୍ତର ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଯାଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ କମିଯାଉଛି।

(୩) ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ହ୍ରାସ:

ଏହି ବିଭେଦ ଦ୍ବାରା ପରିବାର ଭାଙ୍ଗୁଅଛି, ଏବଂ ସାମାଜିକ ରୂପରେ ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।

ପରିଶେଷରେ

ପିତା-ପୁତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ଏକ ଏମନ୍ତି ଅମୂଲ୍ୟ ଗଠନ, ଯାହା ସମ୍ପର୍କ ଓ ମମତାର ଏକ ପ୍ରତିକ। ଏହି ସମ୍ପର୍କିକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପାଇଁ –

ପିତାଙ୍କ ଅନୁଭବ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ନୈତିକତାକୁ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ।

ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଦରକାର।

ପାଶ୍ଚିତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଭାବକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଗ୍ରହଣ ନ କରି, ଆମ ଏତିହାସିକ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିକ ମୂଲ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଯଦି ଏହି ବିଷୟ ଉପରେ ମନୋଯୋଗ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ପିତା-ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପୁନଃ ସେଇ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଭଲପାଇବା ଫେରିବ ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ସଂସାରରେ ପିତା-ପୁତ୍ର ଏମନ୍ତ ମମତା: କେଉଁ କ୍ରୂର ସଂସ୍କୃତି ଏ ଆଣିଦେଲା ବ୍ଯଥା?

ସଂସାରରେ ପିତା-ପୁତ୍ର ଏମନ୍ତ ମମତା: କେଉଁ କ୍ରୂର ସଂସ୍କୃତି ଏ ଆଣିଦେଲା ବ୍ଯଥା?