ଯୋଗେଶ ହାତରେ ଗୋଟେ ଖାତା ଓ ଗୋଟିଏ କଲମ, ପାର୍କ ର ସିମେଣ୍ଟ ଚେୟାର ରେ ବସି କିଛି ସମୟ ଆକାଶ କୁ ଅନାଉଥାଏ ଓ ପୁଣି ଲେଖୁଥାଏ। ସେ ଲକ୍ଷ କଲା ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ଟି ଯାହାକୁ ସେ ଏଠି ପ୍ରତିଦିନ ଦେଖେ ତା ଆଡ଼କୁ ଆସୁଛି, ଯୋଗେଶ ଦେଖି ବି ନଦେଖିଲା ପରି ତା ଲେଖା ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଗଲା। ପୁଣି କଣେଇ କି ଚାହିଁଲା ରୁ ଦେଖିଲା ସେ ଝିଅଟି ତା ପାଖରେ ବସି ତାକୁ ଅନେଇ ହସୁଛି। ଯୋଗେଶ ଟିକେ ଭଦ୍ରାମୀ ରେ ପଚାରିଲା କିଛି କହୁଥିଲେ କି ? ସେ ଝିଅ କହିଲା ନାହିଁ ନାହିଁ କଣ ଜରୁରୀ ଲେଖୁଛନ୍ତି ବୋଧେ ଲେଖି ସାରନ୍ତୁ ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ଯୋଗେଶ ହଡ଼ ବଡ଼େଇ କହିଲା ନା ନା ଏସବୁ କିଛି ନୁହେଁ ଆପଣ କୁହନ୍ତୁ। ପ୍ରଥମ କଥା ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ତରୁଣୀ ଯାହାକୁ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଖେ ସେ ବି ନିଜ ଆଡୁ ଆସିଛି କିଛି କହିବାକୁ, ତାକୁ ଯଦି ଅପେକ୍ଷା କରେଇବ ଏହା ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ରେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଦଣ୍ଡ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି ଯେ।

ଝିଅଟି ଷ୍ଟାର୍ଟ କଲା ହାଇ ଆଇ ଆମ୍ ଶୋଭା। ତମେ?

ଯୋଗେଶ ଉତ୍ତର ଦେଲା - ଯୋଗେଶ ସେନାପତି ।

ଶୋଭା - ବାପରେ ସେନାପତି ( ମଜାଳିଆ ଢଙ୍ଗ ରେ)

କଣ କର ତମେ ? ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଦିନ ସକାଳେ ଦେଖେ ଗୋଟେ ଖାତା ଆଉ ପେନ୍ ସହ । କଣ ଲେଖ ଏଥିରେ ?

ଯୋଗେଶ - ମୁଁ ଗୋଟେ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରୀ କରୁଛି। ହେଲେ ମୋତେ ଲେଖା ଲେଖି କରିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ । ସିନେମା ପାଇଁ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ଲେଖା ଲେଖି ଟ୍ରାଏ କରୁଛି ଥରେ ଯଦି ସଫଳ ହୋଇଯିବି ସବୁ ଚାକିରି ବାକିରି ଛାଡ଼ି ଦେବି।

ଶୋଭା - ଓଃ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ଚାକିରୀ ଓ ରାଇଟିଂ ...... Interesting । ମୁଁ ତ ଭାବିଥିଲି ତମେ କୋଉ ରାଜ ଦରବାର ରେ ସେନାପତି ଥିବ କହି ହସି ଉଠିଲା।

ଯୋଗେଶ କହିଲା ତମେ ଆସିବା ପାଖରୁ ମୋ surname କୁ ନେଇ ଲାଗୁଛ ତୁମ surname ଏମିତି କଣ କି ? ଶୋଭା କହିଲା ମୋର ପୁରା ନାଁ ହେଉଛି ଏସ ଶୋଭା ସେ surname ର problem ହିଁ ନାହିଁ। ସେକଥା ଛାଡ଼ ତମେ କଣ ଲେଖା ଲେଖି କର ଟିକେ ଦେଖାଉନ।

ଯୋଗେଶ ମନେ ମନେ ବହୁତ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥାଏ । ନିଜ ଗଳିର ଝିଅ ଯାହାକୁ ଭାଉ ଦିଅନ୍ତିନି ତାର ଆଜି ଯେମିତି ପୁଷ ମାସ ଚାଲିଛି। ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସେ ନିଜ ଟ୍ୟାଲେଣ୍ଟ ଫ୍ଲେକ୍ସ କରିବାକୁ ଯାଇ ସୁନ୍ଦର ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ ଶୁନାଇଲା। ଶୋଭା ପୁରା ଇମ୍ପ୍ରେସ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ କହିଲା ବହୁତ୍ ବଢିଆ ଲାଗୁଛି କିନ୍ତୁ ତମେ କଣ କିଛି ହରର ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ଲେଖନି ? ଯୋଗେଶ କହିଲା ଲେଖିଛି ନା ଗୋଟେ ବହୁତ୍ ବଢ଼ିଆ ଟେ ଲେଖିଥିଲି ତାକୁ ନେଇ ସର୍ଟ ଫିଲ୍ମ ବି ବନେଇଛି ୟୁଟ୍ୟୁବରେ। ଶୋଭା ଦେଖିଲା ପରେ କହିଲା ଭଲ ତ ହେଇଛି କିନ୍ତୁ ହରର୍ ଫିଲ ଆସିଲାନି। ଯୋଗେଶ ଟିକେ ମୁହଁ ଶୁଖେଇ ଦେଲା। ଶୋଭା କହିଲା ଦେଖ ଖରାପ ଭାବନି କିନ୍ତୁ ଲେଖା ବହୁତ୍ ପ୍ରେଡିକ୍ଟେବୁଲ ଥିଲା ଲାଗିଲା ଗୋଟେ ସାଉଥ୍ ହରର୍ ଫିଲ୍ମ ର ମିକ୍ସ ଦେଖୁଛି।

ଯୋଗେଶ କହିଲା କେମିତି ବା କରିବି ଯାହାକୁ କେବେ ମୁଁ ଫିଲ କରିନି କେବେ ତାକୁ କଲମ ରେ ଲେଖିବା କଷ୍ଟ ତ ନିହାତି। ଶୋଭା କହିଲା ଗୋଟେ ଆଇଡିଆ ଅଛି ତମେ ୟାଠୁ ମାତ୍ର ୨ ଘଣ୍ଟା ଲାଗିବ ଲଳିତପୁର କାହିଁ ଚାଲି ଯାଉନ। ସେଠି ତମେ "ଶାନ୍ତି" ର ବଙ୍ଗଳା ଦେଖି ପାରିବ ଯେଉଁଠି ତାର ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା ଏବେବି ଘୁରି ବୁଲୁଛି ଓ ପ୍ରତି ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ରେ ସେ ସେଠି ଉଭା ହେଉଛି। ତମେ ଗଲେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରୁ ସବୁ ଜାଣି ପାରିବ ଓ ତମକୁ ଷ୍ଟୋରି ମିଳିଯିବ। ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା ନାଁ ଶୁଣି ଯୋଗେଶ ଟିକେ ଚମକି ପଡ଼ିଲା କହିଲା ନା ନା ମୋର ସେଠିକି ଯିବାର ନାହିଁ କି ଷ୍ଟୋରି ଲେଖିବାର ନାହିଁ । ସେଠି କାଳେ ଯିଏ ଯାଏ ଆଉ ଫେରିକି ଆସେନି।

ଶୋଭା - ମୁଁ ତ ଭାବିଥିଲି ତମେ ଜଣେ ସାହାସୀ ଲେଖକ। ମୁଁ ଶୁଣିଛି ସେଠି ଶାନ୍ତି ର ସୁନ୍ଦରତା କୁ ଦେଖି ଯେଉଁ ମାନେ ନିଜ ମନ କୁ କାବୁ କରି ପାରନ୍ତିନି ସେମାନେ ମରିକି ଫେରନ୍ତି। ନିଜ ଉପରେ କଣ ଏତିକି ଭରସା ନାହିଁ ?

ଯୋଗେଶ ଧର୍ମ ସଂକଟ ରେ ପଡ଼ିଗଲା ପ୍ରଥମେ ତ ନିଜ ସାହସିକତା ଦ୍ଵିତୀୟ ରେ ନିଜ ଚରିତ୍ର । ନୂଆ ଝିଅଟି ଆଗରେ କେମିତି କହିଦେବ ସେ ଡରୁଛି ବୋଲି। ଆଉ ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ହେଲେ ବୀର ଦର୍ପ ରେ ବାବୁ ରାଜି ହୋଇଗଲେ। ତା ପରଦିନ ଚାଲିଲା ଲଳିତ ପୁର ର ଅଭିମୁଖେ। ଫେରିଲେ ଦେଖା ହେବ କହି ଶୋଭା

ସବୁ ନାରୀ ର ମାୟା। ଲଳିତ ପୁର ରେ ଯୋଗେଶ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ସେଠାକାର ପରିବେଶ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହେଇଗଲା। ସତେ ଯେପରି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ସବୁ ସୁନ୍ଦରତା କୁ ଏଇଠି ହିଁ ସାରି ଦେଇଛି ଆଉ ଏବେକାର ସମୟରେ ବି ଗାଁ ଭିତରେ ସହର ର ଚାକ ଚକ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରି ପାରିନାହିଁ। ଆଉ ଏତେ ସରଳ ଗାଁ ଲୋକ ଯେମିତି ଜାଣିଲେ ଇଏ ତାଙ୍କ ଗାଁ ଉପରେ ସିନେମା ବନେଇବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ଖୁବ୍ ଆତିଥ୍ୟ ରେ ସ୍ବାଗତ କଲେ ।

ସେଦିନ ତ ଏମିତି ଗାଁ ବୁଲୁ ବୁଲୁ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶି କଟିଗଲା। ସେଦିନ ରାତିରେ ରେ ତାର ମନେ ପଡ଼ିଲା ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା କଥା ଗାଁ ର ଶେଷ ଭାଗ ଜଙ୍ଗଲ ମଝି ରେ ଗୋଟେ ପୁରୁଣା ଅଟ୍ଟାଳିକା। ଯୋଗେଶ ଡରି ଡରି ତା ଭିତରକୁ ଯାଉଥାଏ ହଠାତ୍ କିଏ ଜଣେ ତାକୁ ଟାଣି ନେଇ ଚାଲିଗଲା । ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଯାହା ଘରେ ରହିଥିଲେ ସେହି ମାଉସୀ। କହିଲେ ପୁଅ ସେଟା ହେଉଛି ମରଣ ଜନ୍ତା ତୁ ସେ ଭୁଲ୍ କରେନି। ଯୋଗେଶ ବାରମ୍ବାର ଅନେକ କଥା ପଚାରିବାରୁ ସେ କହିଲେ ଆଉ ଗୋଟେ ଦିନ ପରେ ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ମୁଁ କାଲି ତୋତେ କହିବି ଆଜି ରାତିରେ ଶୋଇବୁ ଯା।

ସକାଳ ହେଲା ରୁ ତ ଗାଁ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ର ରୁଣ୍ଡ । ଗାଁ ର ସବୁ ଝିଅ ମାନେ ମୁହଁ ରେ କଳା ବୋଳି , ମୁହଁ କୁ ଖଣ୍ଡିଆ କରି କୁତ୍ସିତ ଦେଖା ଯାଉଛନ୍ତି । ଯୋଗେଶ କିଛି ବୁଝି ପାରୁ ନଥାଏ। ମାଉସୀ ଜଣଙ୍କ କହିଲେ ଏ ସବୁ ସେ ଡାହାଣୀ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଯଦି ଅମାବାସ୍ୟା ରେ ଜାଣିଲା ତାଠୁ ସୁନ୍ଦର କିଏ ଅଛି ସେ ଝିଅ ଆଉ ଫେରେନି ତାର ଶବ ବି ପାଇବାର କେହି ଦେଖି ନାହାନ୍ତି। ଯୋଗେଶ କିଛି ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା। ଗାଁ ଲୋକ କହିଲେ ଏ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତର ବଙ୍ଗଳା ସେହି ଡାହାଣୀ ଶାନ୍ତି ର। ଏଠି ଆମ ଗାଁ ବସିବା ଆଗରୁ ଏଠି ସେମିତି ଅଛି। ସେ କାଳେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଜ କୁମାରୀ ଥିଲା ଓ ଏହି ଘରେ ତା ପ୍ରେମିକ ସହ ରହୁଥିଲା। କେମିତି ସେ ଓ ତା ପ୍ରେମିକ ମଲେ କାହାକୁ ଜଣା ନାହିଁ ଖାଲି ଏତିକି ଜାଣୁ ଯେ ପ୍ରତି ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ରେ ସେ ବାହାରେ। ବେଳେ ବେଳେ କୋଉ ଝିଅ ର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ ଓ କାହାର ବିକଟାଳ କାନ୍ଦଣା ବି ।

ଯୋଗେଶ - ତେବେ କେହି କଣ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇ ନାହାନ୍ତି ?

ମାଉସୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ କେମିତି ଯିବେନି । ଆଗରୁ ଅନେକ ଯାଇଛନ୍ତି ଜିଜ୍ଞାସା ନେଇ ହେଲେ ସେ ଶାନ୍ତି ଏତେ ସୁନ୍ଦରୀ ଯେ ତାକୁ ଦେଖି ସବୁ ବିମୋହିତ ହୋଇ ଯାଇଛନ୍ତି ଆଉ ଯିଏ ବି ଯାଇଛି ତାକୁ ସେ ଡାହାଣୀ କଞ୍ଚା ଖାଇ ଯାଇଛି। ତାଠୁ ଯୋଉ ଝିଅ ବି ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ହୁଏ ତାକୁ ସେ ବି ଛାଡ଼ିନି । ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ତଳକୁ ଯେବେଠୁ ଆସି ରହିଲୁଣି ତାର ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଉତ୍ପାତ ଦେଖୁଛୁ ଓ କେତେ ଲୋକ ଙ୍କ ଜୀବନ ଯାଇ ସାରିଲାଣି। ବାପା ତମେ ଆମ ଅତିଥି ତମେ ସେଠିକି ଭୁଲ ରେ ଯିବନି ମରଦ ପୁଅ କୁ ଆଗେ ସେ ଡାହାଣୀ ଦେଖିଲେ ମାରିଦେବ।

ଯୋଗେଶ ମନ ଭିତରେ ଅନେକ ଡର । ଅନେକ ଭାବନା କଳ୍ପନା ପରେ ସ୍ଥିର କଳା ତାକୁ ଚାଲି ଯିବାକୁ ହେବ। ହେଲେ ଏତେ ଝଡ଼ ବର୍ଷା ହେଲା ଯେ ଯାତାୟାତ ପୁରା ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ। ପାହାଡ଼ ର ତଳ ଭାଗ ଆପଣ ଅନୁମାନ କରି ପାରୁଥିବେ । ଆସିଲା ସେ ଅମାବାସ୍ୟା ର କାଳ ରାତ୍ରି। ଗାଁ ସାରା ରାଜ ଉଆସ ରୁ ବି ମାଇକ ରେ କେହି ରାତିରେ ବାହାରକୁ ନ ବାହାରିବାକୁ ଘୋଷଣା କରି ଦିଆଗଲା। ସେ ଦିନ ର ବର୍ଷା ଅନ୍ଧାର ରାତି। ହଠାତ୍ ଗୋଟେ ଚିତ୍କାର ଶୁଭିଲା ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା ରୁ । ପ୍ରଥମେ ତ ସେ ଭୟ ରେ ଚୁପ୍ ରହିଗଲା ହେଲେ ପରେ ଚିତ୍କାର ବଢ଼ିବାରୁ ସେ ଯିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲା କାହିଁକି ନା ତାର ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ସେ କେବେବି ଶାନ୍ତି ର ରୂପ ରେ ମୋହିତ ହେବ ନାହିଁ।

ଯୋଗେଶ ଯେତେ ଯେତେ ପାଖକୁ ଯାଉଥାଏ ତାକୁ ବହୁତ୍ ଡର ଲାଗୁଥାଏ । ସେ ନିଜେ ବି ଜାଣିନି ସେ କେମିତି ଭିତର ଭିତର କୁ ପଶି ଚାଲୁଥାଏ ସତେ ଯେମିତି କେହି ଜଣେ ତାକୁ ବାଟ କଡାଇ ନେଉଛି ଓ କେତେ ଦିନରୁ କିଏ ଏଠି ଅପେକ୍ଷା କରିଛି। ଯେମିତି ସେ ଭିତର ବଙ୍ଗଳା କୁ ପଶି ଯାଇଛି ସେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ଗଲା। ଗୋଟେ ଶୋହଳ ସତର ବର୍ଷ ର ଝିଅ ସହ ଜଣେ ତାନ୍ତ୍ରିକ ବେଶ ଧାରି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ଓ ଚାରି ପାଖରେ ତାକୁ ବଳୀ ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଛି। ଯୋଗେଶ ଯେମିତି ଯାଇଛି ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳି ଯାଇଛି। ସେ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଯୋଗେଶ କୁ ଦେଖି ପାଗଳ ପରି ହୋଇ ଯାଇଛି।

ତାନ୍ତ୍ରିକ - ତୁ କାହିଁକି ଆସିଛୁ। ତୁ ଏଠିକି ଆସିନୁ ତୋ ମରଣ ଏଠିକି ଡାକି ଆଣିଛି। ଆଉ ଟିକେ ଡେରି ହୋଇଥିଲେ ଏ ଝିଅ କୁ ବଳୀ ଦେଇ ମୁଁ ମୋ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ର ସାଧନା ପୁରା କରି ମୋ ବାପା ଙ୍କ କଥା କୁ ରଖି ପାରିଥାନ୍ତି ଓ ଦୁନିଆଁ ର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତି ଶାଳୀ ହୋଇ ପାରିଥାନ୍ତି। ବର୍ଷ ବର୍ଷ ହେଲା ଶାନ୍ତି ନାଁ ରେ ଯୋଉ ଲୋକଙ୍କୁ ଭଣ୍ଡେଇ ମୁଁ ଚୈତ୍ର ଅମାବାସ୍ୟା ରେ ମୋର ସାଧନା କରୁଛି ତାକୁ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେବିନି। ଆଜି ତୋତେ ବି ବଳି ଦେଇ ମୋର ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ପୁରା କରିବି। ଯୋଗେଶ କୁ ଯେମିତି ସେ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି ଖଣ୍ଡା ରେ ସେତେବଳକୁ ଆର ଝିଅ ଟି ତାକୁ ପଛରୁ ବାଡ଼େଇ ଦେଇଛି। ତାପରେ ସେହି ଖଣ୍ଡା ରେ ଯୋଗେଶ ତାନ୍ତ୍ରିକ ର ପେଟରେ ଭୁସି ଦେଇଛି।

ତାପରେ ଯୋଗେଶ ସେ ଝିଅ କୁ ନେଇକି ଫେରିଛି ଗାଁ କୁ। ଝିଅଟି ର ଅନୁରୋଧ କ୍ରମେ ସେ କାହାକୁ କିଛି ନକହିବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି ନହେଲେ ସେ ଝିଅ ଟି ବଦନାମ୍ ହେଇଯିବ।

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଉଠିଲା ବେଳକୁ ଗାଁ ସାରା ପୁରା ହଲଚଲ । ଯୋଗେଶ ଉଠେ ତ ତାକୁ ସେ ମାଉସୀ ଆସି କହିଲା ଜାଣିଛୁ ପୁଅ ଶାନ୍ତି ଏଥର ଆଉ ଜଣଙ୍କୁ ମାରି ଦେଇଛି। ବଙ୍ଗଳା ଯିବା ରାସ୍ତା ରେ ଆଜି ବଡ଼ ରାଜା ଙ୍କ ମଲା ଦେହ ମିଳିଛି। ଯୋଉ ଲୋକ ରାଜ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି ଯୋଗୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ ତାକୁ ବି ଏ ଶାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଲାନି। ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା ର ପରଦା ରେ ଘଟୁଥିବା ପାପ କୁ ଭାବି ଯୋଗେଶ ମନେ ମନେ ହସୁଥାଏ । ବିଚାରି ଶାନ୍ତି.....

ଗାଁ ରୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଯୋଗେଶ ଥରେ ଶେଷ ଅନୁଭୂତି ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା ଯାଇଥିଲା। ସେ ଦିନ ର ଆଲୋକ ରେ ଶାନ୍ତି ର ପେଣ୍ଟିଂ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହେଇଗଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା ଶୋଭା ????? ତଳେ ନାମ ଲେଖା ଥିଲା ଶାନ୍ତି ଶୋଭା। ( ମନେ ପଡିଗଲା ଶୋଭା ନିଜ ନାମ ଏସ ଶୋଭା କହିଥିଲା)

ସେ ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ ଆଉ ଏକ କାନ୍ଥ ରେ ଶାନ୍ତି ଓ ତା ପ୍ରେମିକ ର ପ୍ରତିଛବି ଥିଲା । ଆଉ ଏହି ଚିତ୍ର ରେ ଥିବା ପ୍ରେମିକ ଆଉ କିଏ ନଥିଲା ନିଜେ ଯୋଗେଶ ର ହିଁ ପେଣ୍ଟିଂ ଥିଲା । ସେଠି ସେ ଏକ ବହି ପାଇଲା ଯାହା ନିଜେ ଶାନ୍ତି ଲେଖିଥିଲା.........

ଆଉ ଏକ ଅଲଗା ପାର୍ଟ ରେ ଦେଖିବେ ଗୋଟେ ସମାଧାନ ହୋଇ ଯାଇଥିବା କାହାଣୀ ର ନୂଆ twist ବିଷୟରେ। ଏବେଯାଏଁ ଟିକେ ଅପେକ୍ଷା କରି କଳ୍ପନା ଜଳ୍ପନା କରୁଥାଆନ୍ତୁ।

ଧନ୍ୟବାଦ । କେମିତି ଲାଗିଲା ଜଣେଇବେ ନିଶ୍ଚିତ।

ଶାନ୍ତି ବଙ୍ଗଳା, ଓଡ଼ିଆ କାହାଣୀ Odia mystery Story

କାହାଣୀ ପଢ଼ିଲେ ଜାଣିବେ।