କାହିଁକି କେଜାଣି ଏ କୋଡ଼ର କସରତ ଭିତରେ ଘଡିଏ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ଇଛା ହୁଏ, ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଦେଖି। ଯେତେବେଳେ ମତିଷ୍କ ଭିତରେ ନା ନା ପ୍ରକାର ଭାର ବଢିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସାହିତ୍ୟ ସାଧନା ଓ ନୂଆ କିଛି ରଚନା କରିବାକୁ ମନ ବ୍ୟାକୁଳ ହୁଏ। ଜୀବନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାର ସଂଜ୍ଞା ଖୋଜୁଥିବା ଏକ ଦିଗହରା ବାଟୋଇ। ହେଲେ ମୋ ପରିଚୟ ତ ଦେଇନି, ପେଶାରେ ଜଣେ ସଫ୍ଟୱେର ଇଞ୍ଜିନିୟର ଓ ନିଶା ଲେଖିବା । ବାପା ଚାହୁଁଥିଲେ ଘର ପାଖରେ ମାନେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଚାକିରୀ କରେ , ହେଲେ ମୁଁ ଖୋଲା ଆକାଶତଳେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ଏକ ମୁକ୍ତ ସ୍ଵାଧୀନ ବିହଙ୍ଗ। ତେଣୁ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସହରରେ ଯାଯାବର ଜୀବନ ଯାପନ କରିବାକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା ମୋତେ। ତେବେ ମୋ ପରି ଯାଯାବର ସଫ୍ଟୱେର ଇଞ୍ଜିନିୟରର ରହିବା ଠିକଣା ହେଲା ନୋଇଡ଼ା। ବାପା ସବୁବେଳେ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ ଗୋଟିଏ ସରକାରୀ ଚାକିରୀର ଓ ମୁଁ ନିଜକୁ ହଜେଇବାକୁ ଚାହେଁ ବିଜ୍ଞାନ ସହ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ଭିତରେ। ମନେ ପଡ଼େ ପୁରୁଣା ସ୍କୁଲ ବେଳ କଥା, ମୁଁ ବସେ ଶ୍ରେଣୀର ଶେଷ ଧାଡ଼ିରେ। ଶେଷ ଧାଡ଼ିରେ ଦିନେ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିଲି ଇଞ୍ଜିନିୟର ହେବାର। ମନ ଲଗେଇ ପଢିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲି। ଧୀର ଧୀରେ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ହେବାରେ ଲାଗିଲା। ତା ସହିତ ଶେଷ ଧାଡିରେ ବସିବାକୁ ସଂକୋଚ ମନେ ହେଲା । ଶ୍ରେଣୀ ଯେତିକି ଉର୍ତ୍ତିନ ହେଉଥାଏ ମୋ ଜ୍ଞାନରେ ସେତିକି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଥାଏ। ମୂର୍ଖାମି ଓ ସ୍ୱପ୍ନର ପରିକଳ୍ପନା ଭିତରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ସଜାଉଥାଏ ଇଞ୍ଜିନିୟର ପରି। ଦଶମ ଆରମ୍ଭ ବେଳକୁ ମୁଁ ଶେଷ ଧାଡି ଛାଡ଼ି ଆଗରେ ବସୁଥାଏ। ସାଙ୍ଗରେ ବସେ ପ୍ରକାଶ ମିଶ୍ର। ଆମ ଶ୍ରେଣୀରେ ସେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରେ । ସବୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ମୁହଁରେ ପ୍ରକାଶର ପ୍ରଶଂସା। ମୁଁ ଆରମ୍ଭ କରେ ତା ସହ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା କରିବା । ପ୍ରକାଶ ଭାରି ଶାନ୍ତ ସରଳ ପିଲାଟିଏ। ଖେଳ କୁଦ କମ୍ ହେଲେ ପାଠ ପଢ଼ାରେ ମନ ସବୁବେଳେ। ଏମିତି ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦିତାରେ ଚାଲେ ପାଠ ପଢା ହେଲେ ବନ୍ଧୁତାରେ ବଢେ ଖୁବ୍ ନିବିଡ଼ତା । ସେ ଅଙ୍କରେ ଭଲ,ହେଲେ ମୁଁ ଇଂରାଜୀରେ ଖୁବ୍ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖେ। ଆମ୍ଭେ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ମଧ୍ୟ । ଯାହାକୁ ଯେଉଁଟା ନଆସେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାହାକୁ ବୁଝେଇ ଦିଏ ।

ଦଶମ ପରୀକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହେଲା। ଆମେ ଦୁହେଁ ଖୁସି ଥାଉ। ଶେଷରେ ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା । ପ୍ରକାଶ ୯୦% ରଖି ପାସ ହେଲା ଓ ମୁଁ ୮୦ % ରଖିଥାଏ। ଆରମ୍ଭ ହେଲା କଲେଜ ଚୟନ ପକ୍ରିୟା । ଅଧିକା ନମ୍ବର ହେତୁ ପ୍ରକାଶ ପଢିଲା ବିଜେବି କଲେଜରେ ଓ ମୁଁ ପାଖ ପିଏନ କଲେଜରେ । ଏମିତି ସମୟ ବିତିଚାଲେ ଦ୍ଵାଦଶରେ ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗ ଶେଷ କରି ମୁଁ ଆଗେଇ ଗଲି ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଆଡକୁ। ପ୍ରକାଶ ଗଣିତରେ ସ୍ନାତକ କରୁଥିଲା। ମୁଁ ଇଞ୍ଜିିୟରିଂରେ ପ୍ଲେସମେଣ୍ଟ ପାୟୀ ଚାଲିଗଲି ଗୁରୁଗ୍ରାମ ସହର ଅଭିମୁଖେ। ପ୍ରକାଶ ଆଇଆଇଟି ଜାମ ଭଳି ପରୀକ୍ଷାରେ ପାସ କରି ଆଇଆଇଟି ବମ୍ବେ ଗଲା ପଢ଼ିବାକୁ।
ଆଇଆଇଟି ଗଲାପରେ ପ୍ରକାଶ ର ବ୍ୟବହାରରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଦେଲା । ସମୟ କ୍ରମେ ଆମ ଭିତରେ ଦୂରତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ମୁଁ ମଧ୍ୟ Artificial Intelligence ଭଳି କଷ୍ଟିଆ ବିଭାଗରେ ଚାକିରୀ କରୁଥାଏ। ଅନେକ ସମ୍ମାନ ସାଉଁଟୁ ଥାଏ। ତେବେ ପ୍ରକାଶ କୁ ଜଣା ନଥାଏ। ସେ ବା ମୋ ଖବର କାହିଁକି ବୁଝିବ। କାରଣ ହେଲା ଜଣେ ଆଇଆଇଟି ଭଳି କଲେଜରେ ପଢିଲେ କଣ ଫରକ ପଡେ ତାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିଷୟରେ। ହେଲେ ମୁଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜାଣେନି ପ୍ରକାଶ କେଉଁଠି ଅଛି ଆଇଆଇଟିରେ Phd ସରିବା ପରେ।

ହଠାତ ଦିନେ ଅଫିସରୁ ଫେରିଲାବେଳେ ମୋ ଫୋନ ରିଙ୍ଗ ହେବାରେ ଲାଗିଲା। ଫୋନ ଉଠେଇ ହ୍ୟାଲୋ କରିଲି ଲାଗିଲା ସାମ୍ନା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସ୍ୱର ଚିହ୍ନା ଭଳିଆ। ସେ କହୁଛନ୍ତି :-

"ଆରେ ନିଶିକାନ୍ତ କେମିତି ଅଛୁ? ମୁଁ ତୋର ରବି ସାର୍ କହୁଛି। ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଗୋଟିଏ ଫଙ୍କସନ ଅଛି ପୁରାତନ ଛାତ୍ର ଓ ଛାତ୍ରୀ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ। ତୋତେ ସମ୍ଭର୍ଦ୍ଧିତ କରାଯିବ। ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲି କୁଆଡେ଼ ତୁ Artificial intelligence ଭଳି ନୂତନ ତଥା ପ୍ରଗତିଶୀଳ ବିଭାଗରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ। ଭାରି ଗର୍ବିତ ଆମେ ତୋ ପାଇଁ । ତେବେ ଆସିବୁ ଓ ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟ ଆସିବ । ରହିଲି "

ପ୍ରକାଶ ନାଁ ଶୁଣିଲା ପରେ ମୁଁ ଘଡ଼ିଏ ଅଟକିଗଲି। କାହିଁକି କାନ୍ଦିବାକୁ ଇଛା ହେଲା । ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ଉନ୍ନତୀ ଯେମିତି ଏକ ଦୂରତାର ପାଚେରି ଠିଆ କରିଛି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ । ଆଜି ପ୍ରକାଶ ଓ ବନ୍ଧୁତା ଖୁବ୍ ମନେ ପଡୁଛି ମୋର। ସ୍ମୃତିର ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ପଟରେ ଅନେକ ଖେଳ , କୁଦ, ନଦୀ ପହଁରା ସହ ଅଙ୍କ କରିବା । ଯେମିତି ମୋତେ ଅତିଷ୍ଟ କରି ପକାଉଛି। ଛାତିରେ ହାତ ରଖି ଲୁହ ପୋଛି ଦେଲି । ଆଗେଇ ଗଲି ମୁଁ ରହୁଥିବା ଭଡ଼ା ଘରେ ।

ଅନେକ ଖଟା ମିଠାର ସ୍ମୃତି ଭିତରେ ହଜି ଯାଇଥାଏ। ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ବିମାନ ଏବେ ଭୁବନଶ୍ବରସ୍ଥିତ ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ଆସିଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶେଷ କରି ମୁଁ ବାହାରି ଗଲି ଖୋର୍ଦ୍ଧା। ଲାଲ ମାଟିର ଶେଷ ସ୍ୱାଧୀନ ଗଡ। ଯାହାର ମାଟି ବୀରତାର ପରିଚୟ ଦିଏ । ବୀର ପାଇକର ଗାଥାକୁ ବଖାଣେ । ମୋ ପ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ମାଟି। ଖୋର୍ଦ୍ଧାରେ ରହିଛି ଏକ ଅପୂର୍ବ ମୋହ। ଯେତେ ଥର ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଫେରେ ସେତେ ମାଟି ସହ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଏ। ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ସ୍କୁଲ୍ ଆଡ଼କୁ ଯିବାକୁ। ସ୍କୁଲରେ ପହଁଚିଲି। ପାଛୋଟି ନେଲେ ମୋତେ ବିରାଟ ସଭା ଆଡ଼କୁ।

ମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଲି। ପାଖରେ ଦେଖିଲି ପ୍ରକାଶ ମିଶ୍ରକୁ । ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା କୋଳେଇ ନେବାକୁ ହେଲେ ସେ ସେମିତି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବସିଛି। ମୋତେ ଦେଖି ଟିକିଏ ମୁରୁକି ହସୁଛି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବଦଳରେ ହସି ଦେଲି । ତେବେ ମୋ ନାଁ ନେଇ ସାର୍ କହିଲେ କିଛି ଅଭିଭାଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ । ମୁଁ ଆଗେଇ ଗଲି ଡାକ ବାଜି ଯନ୍ତ୍ର ଟିକୁ ଧରି ଆରମ୍ଭ କଲି। ମୋତେ ଆଗରୁ କୁହାଯାଇଥିଲା Artificial Intelligence ଉପରେ କହିବାକୁ।

"ମୁଁ ଆରମ୍ଭ କଲି Artificial Intelligence ଶିଖିବାକୁ ହେଲେ ଗଣିତ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିଭାଇଥାଏ। ତେବେ ଗଣିତର ସବୁ ନୁହେଁ କିଛି ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ଅଛି ଯାହାହେଲା Linear Algebra, Statistics, Probability, Calculus ସହ କଂପ୍ୟୁଟର ଭାଷା Python ର ଅନେକ ବିଷୟ ପଢ଼ିବାକୁ ପଡେ । ଅନେକ କିଛି କହିଲା ପରେ ମୁଁ ମୋ ବକ୍ତବ୍ୟ ଶେଷ କରି । ମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଲି । "

ଏଥର ପାଳି ପ୍ରକାଶ ମିଶ୍ରର ଥିଲା । ସେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଭାଷଣ ରଖିଲା। ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି ପ୍ରକାଶ ଆମେରିକାରେ Artificial Intelligence ଉପରେ ରିସର୍ଚ୍ଚ କରୁଛି। ହେଲେ ଗଣିତ ବିଭାଗ ଉପରେ। ସଭା ଶେଷ ହେଲା ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲି। ଫେରି ଆସୁଥାଏ ମୋ ଗାଡ଼ି ପାଖକୁ। ହଠାତ ପଛରୁ କିଏ ଜଣେ ଡାକିଲା। ବୁଲି ଦେଖିଲି ଏ ତ ପ୍ରକାଶ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଆସୁଛି। ମୋତେ ଲୁହ ଭିଜା ଆଖିରେ କୋଳେଇ ନେଲା। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ ହେଲା ସେ ଯେମିତି ଦୁଃଖ ଅବସାଦରେ ଅଛି। ହେଲେ ମନରେ ସେ ଗର୍ବ ନାହିଁ ,ନା ଅଛି ସେ ପୂର୍ବ ପରି ରାଗ ମିଶା ଠାଣି ।

ପ୍ରକାଶ କହିଲା :- ନିଶି ଚାଲୁନୁ ବରୁଣେଇ ପାହାଡ ପାଖରେ ବସିବା ।

ମୁଁ:- ଚାଲ ଯିବା ।

ପ୍ରକାଶ :- ନିଶି କେମିତି ଅଛୁ ? ତୋ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ଭାରି ଖୁସି। ତୁ ଅନେକ ଉନ୍ନତି କରିଛୁ ଜୀବନରେ ।

ମୁଁ:- ସେସବୁ ଛାଡ଼, କେମିତି ଭୁଲିଗଲି ମୋତେ ତୁ। ତୋ ବିଷୟରେ କିଛି କହ?

ପ୍ରକାଶ :- କଣ କହିବି , ବାପା ଓ ସାନ ଭାଇ ଆଉ ଏ ଦୁନିଆଁରେ ନାହାନ୍ତି। ଏକାନ୍ତ ଜୀବନ ଜିଇଁବା କଷ୍ଟ ହେଉଛି। ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଭିତରେ ବାପା , ଭାଇ ଓ ବୋଉ ଚାଲିଗଲେ ଆଗ ପଛ ହୋଇ।

ମୁଁ :- କଣ କହୁଛୁ ତୁ? ମୁଁ ଏ ସବୁ ଜାଣିନି ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ। ହେଲେ କେମିତି ହେଲା ?

ପ୍ରକାଶ :- ଶୁଣୁ, ଅନୁତାପ ନିଆଁରେ ମୁଁ ଜର୍ଜରିତ । ମୋ ସାନ ଭାଇ ବିକାଶ ଭଲ ପଢେନି , ହେଲେ ଖରାପ ପିଲା ନଥିଲା ସେ। ସାହି ପଡିଶା ବୋଲ ହାକରେ ଯେମିତି ତାକୁ ଚରମ ତୃପ୍ତି ମିଳେ। ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ତାର ଭାରି ଆଦର । ଶେଷ ଧାଡିରେ ବସିଲେ ମଧ୍ୟ। ବଡ଼ ଚରିତ୍ରବାନ ପିଲା । ବାହାରେ କଳି କରେନି। ଖେଳ କୁଦ ସବୁଥିରେ ଆଗୁଆ। ହେଲେ ପାଠ ହୁଏନି ଭଲ । ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସମସ୍ତ କାମ ରେ ଆଗୁଆ । ସାହିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ କାମରେ ସେ ଠିଆ ହୁଏ। ଗେହ୍ଲାରେ ତାକୁ ସମସ୍ତେ ବିକୁ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି। ମୁଁ ଭଲ ପଢ଼େ , ବାପା ମୋତେ ଅଧିକ ଭଳ ପାଆନ୍ତି। ମୋ ପାଇଁ ସବୁ ଆଣି ଦିଅନ୍ତି। ନୂଆ ପୋଷାକ ଠାରୁ ନେଇ ସାଇକେଲ ଯାଏଁ।

ବିକୁ ଭଲ ପଢ଼େନି, ସେଥି ପାଇଁ ବାପା ତାକୁ ଖୁବ୍ ମାରନ୍ତି । ଅଣ ଆଦର କରନ୍ତି। ହେଲେ ବୋଉ ତାକୁ ଭାରି ଭଲପାଏ। ବୋଉ ହିଁ ଜାଣେ ଆଉ କୁହେ ଦେଖିବ ରୁହ "ମୋ ବିକୁ ଦିନେ ନାଁ କରିବ, ତାର ପାଠ ନହଉ ହେଲେ ସେ ଖରାପ ମଣିଷ ହେବନି। ବୃତ୍ତି ଭିର୍ତ୍ତିକ ଶିକ୍ଷାରେ ସେ ପଛୁଆ ହେଇପାରେ ହେଲେ ମଣିଷ ସମାଜରେ ସେ ଦିନେ ବଡ଼ ମଣିଷ ହେବ "

ବାପା ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି "ହଁ, ଦେଖିବା ଏ ପୋଡ଼ା ମୁହାଁ କେମିତି ମଣିଷ ହେବ । ପାଠ ସାଠ କିଛି ନାହିଁ। ପର ବୋଲକରା କେମିତି ନିଜ ପେଟ ପୋଷିବ। ବଡ଼ ଭାଇଠୁ କିଛି ଶିଖ।"

ମୁଁ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ବିଦେଶ ଗଲା ପରେ । ବାପା ମଧ୍ୟ ଅବସର ନେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଟଙ୍କା ମୋ ଉଛ ଶିକ୍ଷାରେ ନିବେଶ କରିଦେଇଥିଲେ। ବିକୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ଦୋକାନ କରିଥିଲା ଗାଁରେ । ସେଥିରେ ଯାହା ଉପାର୍ଜନ କରେ ବାପା ବୋଉଙ୍କୁ ଦିଏ। ଘରର ଅନେକ କଥା ସମ୍ଭାଳେ। ମୁଁ ବିଦେଶରେ ସେଠାକାର ଢାଞ୍ଚାରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଗାଁ ଓ ବାପା ବୋଉ ପୁରୁଣା ହୋଇ ଗଲେ ମୋ ପାଇଁ। ମୋତେ ଗାଁର ଜୀବନ ଶୈଳୀ ପସନ୍ଦ ଆସୁନଥିଲା ସେଥି ପାଇଁ ବିଦେଶ ରୁ ଫେରିବାକୁ ମୁଁ ମନେ କରିନି କେବେ । ଯାହା ମାସକୁ ଥରେ ଫୋନରେ କଥା ହୁଏ।

ହଠାତ୍ ଦିନେ ବାପାଙ୍କର ଦେହ ଭୀଷଣ ଖରାପ ହେଲା । ବିକୁର ଫୋନ ଆସିଲା ହେଲେ ଜାଣିଶୁଣି ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି ବୋଲି କହିଦେଲି। କିଛି ଶୁଣିବା ଆଗରୁ । ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ବିକୁ ସେମିତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥାଏ। ବାପା ସବୁ ଜାଣି ପାରନ୍ତି ବିକୁ କେମିତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ତାଙ୍କ ସେବା ଯତ୍ନ ନିଏ। ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଚାର ପରେ ବାପା ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ବାପା ତା ସହ କଥା ହେଉନଥିଲେ। ହେଲେ ବାପାଙ୍କ ଭିତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲା ।

କୌଣସି ଦିନ ବିକୁର ଦୋକାନ ବେପାରରେ ବିଳମ୍ବ ହୁଏ। ସେ ଦିନ ବାପା ତା ଆସିବା ବାଟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେ ଆସିଲେ ମିଶି କରି ଖାଆନ୍ତି। ଧୀର ଧୀରେ ବାପା ମୋତେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଭୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମୟ ଗଡିଚାଲେ

ହଠାତ୍ ଦିନେ ବିକୁ ପାଖ ଗାଁ ହାଟକୁ ଗଲା ସଉଦା କିଣିବାକୁ। ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଲା , ରାତି ଉଜାଗର ରହି ବାପା ବୋଉ ଅପେକ୍ଷାରେ ବସିଥାନ୍ତି। ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା । ଆସିଲା ଏକ ଅଜଣା କଲ୍। ସେପଟୁ କେହି ଜଣେ କହୁଥାନ୍ତି "ଆପଣ ବିକାଶ ମିଶ୍ରଙ୍କ ବାପା ତ? ଜଲଦି ଆସନ୍ତୁ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାକୁ "

ବାପା ବିକୁର ସାଙ୍ଗ ରଘୁକୁ ନେଇ ପହଁଚିଲେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ । ରଘୁ କୁ ଡ଼ାକ୍ତର ପାଖକୁ ଡାକିଲେ । "କହିଲେ ଏକ ସଡ଼କ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ବିକାଶ ମିଶ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଗଭୀର ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା। ମନେ ହୁଏ ସେ ହେଲମେଟ ପିନ୍ଧି ନଥିଲେ । ଯାହାଦ୍ବାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି। ଶବଟିକୁ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ କରାଯାଇଛି। ଶବ ଗୃହରୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ଶେଷକୃତ୍ୟ ସଂପନ୍ନ କରନ୍ତୁ।"

ଶେଷରେ ଶବ ନେଇ ରଘୁ ଘରକୁ ଆସିଲା । ବାପା ଜାଣିଲେ ଆଉ ସେଠାରେ ହିଁ ଟଳି ପଡିଲେ । ଗୋଟିଏ ଘରୁ ଉଠିଲା ଦୁଇଟି ଶବ । ବାପା ଓ ବିକୁ ଗଲାପରେ ,ବୋଉ ପ୍ରାୟତଃ ଏକା ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ଏ ସବୁ ଜାଣିଲା ବେଳକୁ ମୋ ହାତରେ କିଛି ନଥିଲା। ନିଜକୁ ଓ ନିଜ ମଣିଷ ପଣିଆକୁ ଖୁବ୍ ଗାଳି ଦେଲି । ଓଡିଶା ଫେରି ଦେଖେ ବୋଉର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଭଲ ନାହିଁ। କିଛି ଦିନ ବୋଉ ସହ ରହିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା ବୋଉ ଯେମିତି ଆଜିବି ଅଭିମାନ କରିଛି । ସେ ମଧ୍ୟ ବାପା ଓ ଭାଇକୁ ଝୁରି ଝୁରି ଚାଲିଗଲା ଆର ପାରିକୁ। ଶେଷରେ ଗାଁ ଘର ଡିହ ବିକି ମୁଁ ଚାଲିଗଲି ବିଦେଶ ଓ ସବୁ ଅର୍ଥକୁ ଦାନ କରିଦେଲି , ମୁକ୍ତି ଆଶାରେ।"

ମୁଁ:- ସବୁ ଶୁଣିଲା ପରେ ପ୍ରକାଶ କୁ ଧରି ଭାବ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦି ପକେଇଥିଲି। ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ କୋଳା କୋଳି ହୋଇ ବାହାରିଲୁ।

ପ୍ରକାଶ:- ଚାଲ ସମାଧି ଆଡେ ଟିକିଏ ବସି ଆସିବା । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହରେଇଲା ପରେ ମୁଁ ସମାଧି ପାଖରେ ବସେ। ଘଡ଼ିଏ ଗପେ ଲାଗେ ଯେମିତି ସମାଧି ସବୁ ଶୁଣୁଛି ।

ମୁଁ:- ଆମେ ଦୁହେଁ ଆଗେଇ ଗଲୁ ମଶାଣି ସ୍ଥିତ ସମାଧି ପାଖରେ। ଯାଇ ଦେଖେ ତ ସେ ସମାଧି ଭାଙ୍ଗି । ସେଠାରେ ପାରିବା ହାଟ ବସିଥିଲା। ପ୍ରକାଶ ଦେଖି ଖୁବ୍ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା । ନଥିଲା ସେଠାରେ ତା ବାପା , ବୋଉ ଓ ଭାଇ ଙ୍କ ଶେଷ ସନ୍ତକ।

ଆମେ ଦୁହେଁ ଫେରିଲୁ ଆମ ଘରକୁ । ପ୍ରକାଶ ଖୁବ୍ ସ୍ନେହ ପାଇଲା। ସେ ପୁଣି ସ୍ତିର କଲା କର୍ମ କ୍ଷେତ୍ର ବିଦେଶ ଫେରିଯିବ।
ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ପହଞ୍ଚିଲୁ ଦୁହେଁ। ବିଦାୟ ଦେଲି ମୁଁ ପ୍ରକାଶକୁ ।

ମୁଁ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକି ଘଡ଼ିଏ ଭାବିଲି । ସତରେ ଶେଷ ଧାଡି ର ପିଲା ମାନେ ପାଠ ନ ପଢ଼ନ୍ତୁ ହେଲେ ମଣିଷ ପରି ମଣିଷ ହୁଅନ୍ତୁ। ଅଧିକା ନମ୍ୱର୍ ରଖିବା ଓ ଚାକିରୀ କରି ଟଙ୍କା କମେଇବା ଜୀବନ ନୁହେଁ। ଜୀବନ ପରା ତାହା ଯାହା ଏକ ମୂଲ୍ୟ ଯୋଡେ ତଥା ନୂତନ ସମାଜ ଗଠନ କରିବାରେ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ । ଜୀବନ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ହରେଇବାରେ, କେବେ କେବେ ପାଇବାରେ ପୁଣି କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିବାରେ ।

ଯଦି ବିକୁ ସେଦିନ ହେଲମେଟ ପିନ୍ଧି ହାଟକୁ ଯାଇଥାନ୍ତା ତାହେଲେ ଆଜି ପ୍ରକାଶର ପରିବାର ହସ ଖୁସି ଭିତରେ ଜୀବନ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରୁଥାଆନ୍ତେ। ତେବେ ଯଦି ବିକୁ ବଞ୍ଚି ଥାଆନ୍ତା ତାହେଲେ ସତରେ କଣ ପ୍ରକାଶ ପରିବାରର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝି ପାରିଥାଆନ୍ତା। ଏମିତି ଭାବୁ ଭାବୁ ଦୁଇ ବୁନ୍ଦା ଲୁହ ଗଡ଼େଇ ମୁଁ ଚିନ୍ତିତ ହେଲି । ଏଥର ଫେରିବା ବେଳେ ବାପା ଓ ବୋଉକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନୋଇଡ଼ା ନେଇଯିବି ।

ଶେଷ ଧାଡ଼ିର ଜୀବନ

ମରି ମରି ବଞ୍ଚୁଥିବା ଜୀବନକୁ କାହାଣୀରେ ଖୋଜୁଛି