ଘର ହେଉ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ହେଉ କି ଅଟାଳିକା,

ମା' ବାପା ପାଇଁ ହୋଇ ଯାଏ ଶୂନ୍ୟ ନିରଜନିକା।

ଯେଉଁ ଘରେ ଶିଶୁ କ୍ରନ୍ଦନ ଏକଦିନ ହସି ହସି ଭରିଥିଲା,

ସେଇ ଘରେ ଏବେ କାହାରି ମନ ରହିଲା?

ମୁଁ ଏବେ ବସି ଅଛି ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ ରେ,

ପୁଅ ଝିଅ ଭୁଲିଗଲେ ମୋ ଜୀବନ ମୂଲ୍ୟରେ।

କେତେ ଶ୍ରମ, କେତେ ପ୍ରେମ, କେତେ ଜୀବନ ଦେଲି,

ଶେଷରେ ସେମାନେ ମୋତେ ଏଠି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ପୁଅ ଝିଅ ଛୋଟଥିଲେ, ମୋ ଜୀବନ ରହିଥିଲା ଏମିତି,

ଏମିତି ଭାବି ଭବିଷ୍ୟତରେ ମୋତେ ଛାଡିଦେବେ କ’ଣ କେହି?

କେତେ ଦିନ ହସିଲି, କେତେ ଦିନ ଅଂଶୁ ଝରାଇଲି,

ମୁଁ ଭାବିଲି ଏମିତି ଭାବେ ନ ଚାଲିଯିବି।

ଘର ଛାଡି ଚାଲି ଆସିଲି, ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ ହେଲା ନୂଆ ଆଶ୍ରୟ,

କିଏ ଜାଣିଲା ଏହି ହୃଦୟର ଦୁଃଖ, କିଏ ଦେଖିଲା ଏହି ଅଂଶୁ ଅଳୟ?

ଘରର ବାଟ ଏବେ ଅଜଣା ଲାଗେ,

ମନ ହଁସିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୁହ ଝରେ।

କିଏ ଆସି ଦେଖିବ, କିଏ ମୋ ପାଖେ ରହିବ?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଏବେ ମନକୁ ଖାଇଯାଏ।

ମୁଁ ଭାବିଲି, ଏଠି ଅନେକ ମୋ ପରି,

ଏମିତି ବସି ଅଛନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଧରି।

ଘର ଜୀବନର ଅନେକ ସ୍ମୃତି,

ଆଜି ଏଠି ମନେ ପଡ଼େ, ଜଳ ଝରେ ନୟନରେ।

ଯେଉଁ ମା' ଏବଂ ବାପା, ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ,

ଯେଉଁମାନେ ଅଳିଇଏ ଖାଇ ଶିଶୁକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ଥିଲେ,

ସେମାନେ ଏବେ ଏଠି ଏକା ହୋଇଛନ୍ତି,

ପୁଅ ଝିଅ ତାଙ୍କୁ ଅଜଣା କରିଛନ୍ତି।

ମୁଁ ଏବେ ଏଠି ଗୋଟିଏ ନୂଆ ପରିବାର ପାଇଛି,

ମୋ ପରି ଅନେକ ମା' ବାପା ରହିଛନ୍ତି ଏଠି।

ମନ ଚାହିଁ ନାହିଁ ଆଉ କାହାରି ଅପେକ୍ଷା,

ଏଠି ହିଁ ହେଲା ମୋ ଶେଷ ଗତିର ନୂଆ ପଥଚିହ୍ନା।

ପ୍ରତି ରାତିରେ ତଳେ ନିଜକୁ ପଚାରେ,

ଏମିତି ଜୀବନ କ’ଣ ସଠିକ୍? କାହିଁ ଏମିତି ହୋଇ ଯାଏ?

ପୁଅ ଝିଅ ଯଦି ଏ ଚିଠି ପଢ଼ନ୍ତି,

ମୋ ଅଂଶୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଉଠି ଯାଉନ୍ତି।

ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ତାଙ୍କ ଦୟା,

ମୁଁ ଚାହେଁ ମାତ୍ର ଏକ ଶେଷ ଦିନର ସ୍ନେହ ଛାୟା।

ଏଠି ଏମିତି ଅନେକ ଅଶୁ ଝରାଉଥିବା ମାନେ,

ମନେ କରନ୍ତି ଗତ ଦିନର ଅନେକ କଥା।

ଯଦି ଘର ଅଛି, ଯଦି ପ୍ରେମ ଅଛି,

ତାହାଁକୁ ଗଢ଼ି ରଖନ୍ତୁ, କାହାକୁ ଏମିତି ଛାଡନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ଯେଉଁଠି ମା' ବାପା ତାଙ୍କ ପୁଅ ଝିଅକୁ ପ୍ରେମ କରିଥାନ୍ତି,

ସେମାନେ ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ଏମିତି ଏକା ହୋଇ ଯାଏନା।

ଶେଷ ଉପହାର ହେଉ ନାହିଁ ଏଠି ଆସିବା,

ଘରେ ରୁହି ମା' ବାପାଙ୍କୁ ଆଦର ଦିଅ।

ଏମିତି ଦିନ ନ ଆସୁ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଲୁହ ଝରିବ,

ଏବଂ ମନ କାନ୍ଦିବ, ଦିନ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ହେବ।

ଏଠି ଆମେ ଅନେକ, ମିଶି ହସୁ,

ଅପେକ୍ଷା ଅଛି କେବେ ଆସିବେ ନିଜ ମନେ।

ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ମା' ବାପାଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତୁ,

ଶେଷ ଉପହାର ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!