ଅତୀତର ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ା ଲେଉଟାଇ ଲାଖି ରହି ଯାଉଥିଲା କିଛି ସମୟ ବିଶେଷ ଅନୁଭୂତି ପାଖରେ ତା’ ମନ । କଞ୍ଚା ଆବେଗ, କଅଁଳ ବୟସ ଆଉ ଅନୁଭୂତି ବିହୀନ ମଣିଷଟିଏ ଥିଲା । ସେ ଅଠରଟି ଫଗୁଣ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ କଲା ପରେ ତା’ର ସେଇ ରଙ୍ଗ ଅବିରର ଜନ୍ମ ଦିନରେ ସେ ରଙ୍ଗୀନ୍‌ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତର ନାୟକ ପରି ଥାଆନ୍ତି ଜୀବନସାଥୀମାନେ ବୋଲି ସେ ଏକ ରକମ ଆଶା ନୁହେଁ, ବିଶ୍ଵାସ କରି ନେଇଥିଲା । ସେମିତି ଗୋଟିଏ ମନର ମଣିଷ ପାଇବାକୁ ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ବି ରାଜି ହୋଇଥିଲା ମାନସକୁ । ମାନସଙ୍କ ବିଶାଳବକ୍ଷ ଆଉ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵକୁ ସେ ଭଲ ପାଇ ବସିଥିଲା, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରସ୍ତାବଟା ଆସିଲା ଦିନରୁ । ଚୋରା ଚାହାଣୀରେ ହୃଦୟକୁ ବିକି ଦେଇଥିଲା । ଅନେକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ଚାଲିଲା । ମାନସ ସହିତ ତାଙ୍କର ସୁଖମୟ ଦାମ୍ପତ୍ତ୍ୟ ଜୀବନର ।

ସ୍ଵପ୍ନ ଆଉ ବାସ୍ତବତା ଭିତରେ ଆକାଶ-ପାତାଳ ତଫାତ୍ ଥାଏ । ଚଉଠି ରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ମାନସ କହିଲେ ମୁଁ ମୋ’ ପରିବାରକୁ ଖୁବ୍ ଭଲ ପାଏ । ଆଉ ପରିବାର କହିଲେ ମୁଁ ବୁଝେ ମୋ’ ବାପା-ମା’-ଭାଇ-ଭାଉଜ-ଭଉଣୀ-ପୁତରା-ଝିଆରୀ ଆଉ ଜୀବନସାଥୀ ଭାବେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ଯାଇଛ ତୁମେ । ସବା ଶେଷରେ ନିଜ ଜାଗାଟା ସେଦିନ ତା’ ମନରେ ଆଘାତ୍‌ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ତାହା ହିଁ ସେ ଅନୁଭବ କଲା । ଯେ ପ୍ରକୃତରେ ତା’ ମାନସଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତା’ର ସ୍ଥାନ ସବା ପଛରେ । ତା’ର ଅପରିପକ୍ଵ ବୟସରେ ସ୍ଵାମୀ ସୋହାଗ ଖୋଜୁଥିବା ମନଟି ଉଦାସ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଦିନକୁ ଦିନ । ଦିନ ସାରା କାମ କରି ଶୋଇବା ଘରକୁ ଗଲା ବେଳକୁ ମାନସ ସତେ ଯେମିତି କେବଳ ଦେହର ଭୋକ ମେଣ୍ଟେଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥା’ନ୍ତି ତା’କୁ । ସେ ଅଣନିଶ୍ଵାସୀ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା ସତ; ହେଲେ ପ୍ରତିବାଦ କରିବାର ସାହାସ କେବେ କରିନି । ବେଳେବେଳେ ଅବଶ୍ୟ ଲୁଚି-ଲୁଚି କାନ୍ଦେ । ସମୟ ଗଡ଼ିଗଲା, ସେ ଏବେ ଦୁଇଟି ଛୁଆ ର ମା’ । ପୁଅଟିଏ ଏବଂ ଝିଅଟିଏ ।

ପୁଅ - ଝିଅଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ କରି ମଣିଷ କରି ଗଢ଼ି ତୋଳିବାରେ କେବେ ହେଳା କରି ନାହିଁ ମାନସ । ବାହାସାହା ଦେଇ ନିଜ ସଂସାରରେ ବ୍ୟସ୍ତ । ଦୁନିଆ ଆଖିରେ ସୁଖୀ ପରିବାର । ମାନସଙ୍କ ପୁରା ପରିବାର ତା’କୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ହେଲେ ତଥାପି ବେଳେବେଳେ ସେ ମାନସର କଠୋର ମନକୁ ବୁଝି ପାରେନା । ଏତେ ନିରସ ଲୋକ । ମୁଁ ତ ତାଙ୍କର ସବୁ କିଛି ପୂରଣ କରି ଚାଲିଛି, ହେଲେ ସେ କେବେ ବୁଝିବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି….ମୁଁ କ’ଣ ଚାହେଁ…..କେବେ ନୁହେଁ । ହଁ ବୁଝାମଣା କରି ନେବାକୁ ପଡ଼େ ଜୀବନରେ ଅନେକ କିଛି ସହିତ । ହେଲେ ଭଙ୍ଗା ସ୍ଵପ୍ନ ତଥାପି ଖତେଇ ହୁଏ କେବେକେବେ ।

ଦୀର୍ଘ ଶ୍ଵାସଟିଏ ମାରି ଉଠିଲା ପୂଜା ସାରି ସୁନୀତି । ଆଜି ତା’କୁ ଷାଠିଏ ପୁରିଲା । ଜନ୍ମଦିନ ପାଇଁ ମନ୍ଦିରକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ ମାନସ । ସେହି ଭଳି ନିର୍ବିକାର, ଦୃଢ଼ ମଣିଷଟିଏ । କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନାହିଁ । ସେମିତି ମଣିଷ ଗଢ଼ିବାର କାରିଗରଟିଏ ତା’ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି । ଠାକୁରଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ ମାନସକୁ ବି ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରିଲା ସୁନୀତି । କହିଲା- ସତରେ ତମେ ମତେ ତିଆରି କରିଛ । ନ ହେଲେ ଯଦି ମୋ’ ଇସାରାରେ ଆମେ ଚଳିଥା’ନ୍ତେ, କ’ଣ ଯେ ହୋଇଥା’ନ୍ତି । ଠାକୁରଙ୍କୁ ଅଶେଷ ଧନ୍ୟବାଦ୍ | ତମ ପରି ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ମତେ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି । ଏବେ ମୁଁ ପରିପକ୍ଵ ବୟସରେ ବୁଝି ପାରୁଛି- କେତେ ସଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଥିଲା ତୁମର । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ମୋତେ ଆଘାତ୍ ଦେଇଥିଲା ସତ I ହେଲେ ସେ ଆଘାତ ପ୍ରତିଦାନରେ ମୁଁ ପାଇଛି ଏକ ଭଲ ମଣିଷ ହୋଇ ଗଢ଼ି ହେବାର ଅନୁଭୂତି । ତମ ଠୁକ୍-ଠୁକ୍ ନିହାଣ ଓ ହାତୁଡ଼ି ବହୁତ୍ ଆଘାତ ଦେଇଛି ମତେ । ହେଲେ ଏ ପଥରରୁ ତୁମେ ଯଦି ସେ ଅଦରକାରୀ ଅଂଶତକ କାଢ଼ି ନ ଥାନ୍ତ, ଏ ଆଦରର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିଟି ତିଆରି ହୋଇ ପାରି ନଥାନ୍ତା । ମାନସ କିଛି କହୁ ନଥିଲା । କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା । ଧନ୍ୟ ଶିଳ୍ପୀ! ଧନ୍ୟ , ଧନ୍ୟ ତୁମ କାରିଗରୀ । ତୁମ ହାତର କାରିଗରୀ ଛୁଆଁରେ ଆମ ପରିବାର ସୁନ୍ଦର ହୋଇଛି ।

ସବୁ ଥର ପରି ମାନସ ସ୍ମିତ ହସଟିଏ ଖେଳେଇ ଦେଇ ସୁନୀତି ଗଲାରେ ଚେନଟିଏ ପିନ୍ଧେଇ ଦେଇ କହିଲା ମୋ’ ହାତ ତିଆରି ଏ କଣ୍ଢେଇଟି । ଏ ଭିତରେ ଏତେ କଥା ବୁଝି ଗଲାଣି କି ? ତା’ ପାଇଁ ତାକୁ ଉପହାରଟିଏ ତ ନିହାତି ଦେବା କଥା । ଆଇନା ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ସୁନୀତି ଦେଖିଲା ବେଶ୍ ମାନୁଛି ତା’କୁ, ସେ ପ୍ରୀତି ଉପହାରଟି । ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ସେ ମାନସ ପାଖକୁ ଧନ୍ୟବାଦ୍‌ ଜଣାଇଲା ଠାକୁରଙ୍କୁ ତା’ର ମନର ମଣିଷ ପାଇଁ । ଷାଠିଏ ବର୍ଷରେ ଷୋଡ଼ଶୀଟିଏ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ସୁନୀତି । ବୟସ ହାରି ଯାଇଛି ଅନାବିଳ ପ୍ରେମ ପାଖରେ । ଝରଣାଟିଏ ଯେମିତି ପାହାଡ ବୁକୁରୁ କେତେଥର ଅଣ-ନିଃଶ୍ଵାସୀ ହୋଇ ଧାଇଁ ଯାଇଛି ନଦୀ ସହିତ ସାମିଲ୍‌ ହେବାକୁ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ତା’ର ସାଗରର ବକ୍ଷ ହଜିଯିବ, ହଜେଇ ଦେବ ସେ ନିଜକୁ । ଏତିକି ଇଚ୍ଛା; ଏହା ହିଁ କାମନା । ସଫଳ ହୋଇଛି ତା’ର ଦାମ୍ପତ୍ତ୍ୟ ଜୀବନ ।

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ଶିଳ୍ପୀ Shilpi

ଡକ୍ଟର ଶ୍ରୀମତୀ ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ (ପୁରୋହିତ)