ଦିନ ପାଖ ପାଖି ୧୨:୩୦। ମୁଁ ଆଉ ମୋର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ,ଦୁହେଁ ମିଶି କଲେଜ୍ ଯାଉଥିଲୁ। ଆମେ ଦୁହେଁ ଥିଲୁ ରେଭେନ୍ସା ବିଶ୍ଵବିଦ୍ୟାଳୟ ର ଛାତ୍ରୀ। ସେଦିନ ଥିଲା ବୁଧବାର ଆଉ ଆମର ଜୁଲୋଜୀ ପ୍ରାକ୍ଟିକଲ୍ ଥିଲା।ଯାଇ ଠିକ୍ କଲେଜ୍ ରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଜାଣିଲୁ ଯେ ଆଜି ବର୍ଷା ପାଇଁ କ୍ଲାସ୍ ସୁସ୍ପେଣ୍ଡ ହେଇଯାଇଛି। ଦୁହେଁ ଭାବିଲୁ ଆସି ର ସାରିଲିଣି। ଏବେ ବର୍ଷା ରେ ଓଦା ବି ହେଇ ଯାଉଛୁ। ହଷ୍ଟେଲ ଫେରିଲା ବେଳେ ଆଉ ଟିକେ ଓଦା ହେଇକି ଯିବୁ। ହେଲେ ମୋ ସାଙ୍ଗ ସୋନା କହିଲା କି ନାଇଁ,ମୁଁ ଓଦା ହେବିନି। ତା କଥା ଶୁଣି ତାକୁ ମୋ ବ୍ୟାଗ୍ ଆଉ ଫୋନ୍ ଦେଇ ଦେଇ ଚାଲିଗଲି ଓଦା ହେବାକୁ।ଆମ ରେଭେନ୍ସା କଲେଜରେ କୋଉ ମହାନଦୀ ଠୁଁ କମ୍ କି। ଟିକେ ବର୍ଷା ହେଲେ ଆଣ୍ଠୁ ଯାଏ ପାଣି ହେଇ ଯାଏ। ଚିଡା ଟା ବହୁତ୍ ଲାଗେ , ବେଳେ ବେଳେ ମଜା ବି ଲାଗେ।

ଛୋଟ ଛୁଆ ଟେ ପରି ମୁଁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ସେ ପାଣି ରେ ଓଦା ହେବାକୁ ଲାଗିଲି।କିଛି ସମୟ ପରେ କାହା ପାଟି ଶୁଭିଲା। ସେ କହୁଥିଲେ,``ଏଇ, ବର୍ଷା ରେ ଓଦା ହୁଅନି। ସେପଟେ ଯିବନି ଅଧିକା ପାଣି ଅଛି, ଗୋଡ଼ ଖସିବ ଦେଖିକି ଯାଅ।“ଜାଣିନି, ହେଲେ ସ୍ୱର ତ କାଇଁ ଭାରି ନିଜର ନିଜର ଲାଗୁଥିଲା। ଚେଷ୍ଟା କଲି ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ,ହେଲେ ସେ ଛତା ଟା ଯେମିତି ଆମ ଭିତରେ ପାଚେରୀ ହେଇ ଛିଡା ହେଇଥିଲା।ତାଙ୍କ କଥା ମନି ଅବଶ୍ୟ ମୁଁ ଚାଲି ଆସିଲି, ହେଲେ ସେ କଥା ଭାବି ଭାବି ଆସିଲା ବେଳେ ଆମ ରେଭେନ୍ସା ର ପଛ ଗେଟ୍ ପାଖ ଡ୍ରେନ୍ ରେ ଗୋଡ଼ ମୋଡ଼ି ହେଇ ଦୁଲ୍ କରି ପଡ଼ିଗଲି। ମୋ ସାଙ୍ଗ, ଉଠେଇବ କଣ!! ଦାନ୍ତ କୁ ଦେଖେଇ ଖି ଖୀ କରି ହସୁଛି। ମୁଁ ବି ନ ଉଠି ସେଠି ବସି ହସୁଛି। ହଟାତ୍ କେହି ଅଜଣା ହାତ ତେ ମୋ ଆଡ଼କୁ ବଢେଇ ଦେଇ କହିଲେ, ଆରେ ଏବେ ତ ଉଠିପଡ଼,କହୁଥିଲି ନ ସେପଟେ ଦେଖିକି ଯିବ,ଗୋଡ଼ ଖସିବ, ପାଣି ଅଧିକ ଅଛି। ମୁଁ ମୋ ହାତ ଟା କୁ ତାଙ୍କ ଆଡେ ବଢେଇ ଦେଲି, ଆଉ ଉଠିକି ଛିଡ଼ା ହେଲି। ସେ ପୁଣି ମୋ ସାଙ୍ଗ କୁ କହିଲେ ତମେ ବି ତାଙ୍କୁ ନ ଉଠେଇ ହସୁଛ। ମତେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ , ତମେ ଠିକ୍ ଅଛ ନା। ମୁଁ ସବୁ ଶୁଣୁଥିଲି। ହେଲେ ସତେ ଯେମିତି ମୁଁ ଆଉ କୋଉଠି ହଜି ଯାଇଥିଲି। ପୁଣି ଥରେ ପଚାରିବା ରୁ ତରବର ମୁଁ ହଁ ବୋଲି ଜବାବ ଦେଇ ସେଠୁ ଚାଲି ଆସିଲି।ଆଉ, ହଷ୍ଟେଲ ରେ ପହଞ୍ଚି ଧୁଆ ଧୋଇ ହୋଇ ଗରମ ଗରମ କପେ ବ୍ଲାକ୍ କଫି ବନେଇ ମୋ ବେଡ୍ ଉପରେ ଯାଇ ବସିଲି। ଝରକା ପାଖ ଜଗା, ଝରକା ରୁ ବାହାରକୁ ଝାଙ୍କି ମୁଁ ବର୍ଷା ଆଉ କଟକ ରାସ୍ତା ର ମହୋଲ ଦେଖୁଥିଲି। ଆଉ ପୁଣି ମୋ ଆଖି ଆଗକୁ ଆସିଲା ସେ ଚେହେରା। ଦୂର ଦିଗବଳୟ ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ସୁନ୍ଦର, ଆଖି ରେ ୨ଟି ନାଇଁ ନାଇଁ ୩ କି ୪ ଟି ସମୁଦ୍ର ବି ବୁଡି ଯିବେ। କଥା ତ ନୁହେଁ, ମହମ୍ମଦ ରଫି ଙ୍କ ଗଜଲ୍। ଦୂର ଆକାଶ ଚାନ୍ଦ ର କିରଣର ପରି ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ର ଶୀତଳତା। ସେ ଅପୂର୍ବ ଅନୁଭବ ଲହଡ଼ି ସତେ ଧୋଇ ନେଇ ଯାଉଥିଲା ମୋ ସବୁ ବାଧା କୁ।ଏମିତି ସେଦିନ କଥା ଭାବି ରାତି ସରିଗଲା। ସକାଳୁ ମୁଁ ପୁଣି ଥରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ର ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ସଜବାଜ ହେଇ କଲେଜ୍ ବାହାରି ଗଲି। ସବୁ ଦିନ ପରି ଚୁଟି ରେ ବେଣୀ ନା ପାରି ଚୁଟି କୁ ମୁକୁଳା କରି,ଆଖିରେ କଜ୍ଜଳ ଆଉ ମଥାରେ କଳା ଟିକିଲି ଟେ ଲଗେଇ ବାହାରିଗଲୁ। ମନେ ମନେ ଭାବୁ ଥାଏ ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଟିକେ ଦେଖି ପାରନ୍ତି କି ! ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। ମନ ଜାଣି ଫଳ ଦେଲା ପରି ଠିକ୍ ଆମ ଇଷ୍ଟ ହଷ୍ଟେଲ ର ଗେଟ୍ ପାଖେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ମନ ମୋର ଭାରି ଖୁସି। ସାଙ୍ଗ କୁ କଲ୍ କରିବା ବାହାନା ରେ ମୁଁ ଆଉ ମୋ ସାଙ୍ଗ ସେଠି କିଛି ସମୟ ଛିଡ଼ା ହେଇ ଗଲୁ। ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କ ନଜର ପଡ଼ିଲା ଆମ ଉପରେ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆଡେ ଆସୁଥିବାର ଦେଖି ଟିକେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲା ବେଳେ, ପୂର୍ବଥର ପରି ସେ ଡାକିଲେ,' ଏଇ, ଶୁଣିଲ। ସେ ଆମ ସିନିୟର୍। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅଟକି ଗଲୁ। ଆସି ପଚାରିଲେ, ଏବେ ଠିକ୍ ଅଛ? ପାଟି ରୁ ମୋ ଶବ୍ଦ ସବୁ ଶୂନ୍ୟ ହେଲାପରି ଲାଗିଲା। ଖାଲି ହଁ କହି ଚୁପ୍ ହେଇଗଲି। ପୁଣି ସେ କହିଲେ, Ok, ଯାଇକି କ୍ଲାସ୍ ସାରକି ଆସ। Bye।

ଆମେ ଦୁଇଜଣ ସେଠୁ ଚାଲିଗଲୁ। ହେଲେ ମୁଁ ମନେ ମନେ ଭାରି ଖୁସି। ହଜାରେ ଫୁଲ ଯେମିତି ହୃଦୟ ବଗିଚା ରେ ଏକାଥରେ ଫୁଟି ଉଠିଲା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏତେ ଦିନ ଭିତରେ, ମୁଁ ମୋ ସିନିୟର୍ ମାନକୁ ଭାଇ ଭାଇ କହି ଡାକେ, ହେଲେ ସେଦିନ ମୋ ମନ ତାଙ୍କୁ ଭାଇ ଡାକିବାକୁ ବଳିଲାନି।କାହିଁକି କେଜାଣି ?? ସବୁଦିନ କ୍ଲାସ୍ ଥାଉ ଥାଉ କଲେଜ୍ ଯାଉଥିଲି, ଖାଲି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ। ପାଠ ପଢା ରେ ଭଲ ଥିଲି। ତ ମତେ ଆମ ସାର୍ ମାଡ଼ମ ମନେ ଜାଣିଥିଲେ। ଥରେ ବ୍ଲଡ ଡୋନେସନ ଉପରେ speech ଦେବାକୁ ମତେ କହିଲେ, ଆଉ ସେଠି ସେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମତେ ଭାରି ଖୁସି ଲାଗିଲା। କଲେଜ୍ ରୁ ଫେରିଲା ବେଳେ ସମସ୍ତେ ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର ର ପାମ୍ପଲେଟ୍ ବାଣ୍ଟୁ ଥିଲେ। ସେ ଆସି କହିଲେ,ଆଉ କାଲି ବ୍ଲଡ ଡୋନେଟ୍ ପାଇଁ ଆସିବ ନା ?? ଜାଣିନି କଣ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ପାଖେ ମୁଁ ହଜି ଯାଏ, କଥା ପଦେ ବି କହି ପାରେନି। ହଁ ବୋଲି କହି ଚାଲି ଆସିଲି। ପରଦିନ ସକାଳୁ ଉଠି ରେଡି ହୋଇ ଚାଲିଗଲି ରକ୍ତ ଦେବାକୁ। ସେ ଥିଲେ ସେଠି ଆଉ ମତେ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଭିତରକୁ ଗଲେ। କିଛି formalities ପୂରଣ କରିବା ପରେ ପାଳି ଆସିଲା ହାତରେ ଛୁଞ୍ଚି ଫୋଡ଼ିବାର। ସେଦିନ ମୁଁ ଏକା ହିଁ ଯାଇଥାଏ, ମତେ ଡର ଲଗୁଥାଏ,ଜଣେ ଦିଦି ଆସି ମୋ ହାତ ଧରିଲେ ଆଉ ଛୁଞ୍ଚି ମୋ ହାତରେ ଫୋଡ଼ିଦେଲେ। ମତେ ସେ ହସି ହସି କହୁଥିଲେ,ଏତେ କଣ ଡ଼ରୁଛ ମ?? ମୁଁ ବି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଦେଲି। ଏମିତି ବାସ୍ କିଛି ଦିନ ଗଲା। ତା ପରେ ଆମ ଏକ୍ସାମ୍ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପଢା ପଢ଼ି ଭିତରେ ଆଉ କଲେଜ୍ ଗଲିନି ମୁଁ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବାକୁ କେବଳ କଲେଜ୍ ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ମାଧ୍ୟମ ନଥିଲା। କିଛି ଦିନରେ ପରୀକ୍ଷା ସରିଲା। ପରୀକ୍ଷା ବେଳେ ବି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନି।ସମୟ ଆସିଲା ମୋର କଟକ ଛାଡ଼ିବାର। ମନେ ମନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ୍ ଖୋଜୁଥିଲି। ହେଲେ ଆମ ଭିତରେ ସେମିତି କିଛି ନଥିଲା , କି ଦୁହେଁ ଦୁହିଁ ଙ୍କ ଖବର ରଖିବୁ। ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା , ସେଦିନ ଶନିବାର ଥିଲା। ବାୟୋଲୋଜି ର ପରୀକ୍ଷା ଥିଲା। ସରିଲା ପରେ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ମଜା ମସ୍ତି କରି ସେଠି ଫୁଲ ବଗିଚା ପାଖେ ଟିକେ ଯାଇ ବସିଲି। କେବଳ ଗୋଟେ ଆଶା ରେ, କି ତାଙ୍କ ସହ ଦେଖା ହେଇଯିବ। ପାଖାପାଖି ଘଣ୍ଟା ଟେ ବିତିଗଲା। ଆଉ ତାଙ୍କ ଦେଖା ନଥିଲା। କଲେଜ୍ ରୁ ସବୁ ପିଲା ସେତେବେଳକୁ ଗଲେଣି। ଖାଲି ସେଠି ଥିଲୁ ମୁଁ ଆଉ ମୋ ସାଙ୍ଗ। ନିରାଶ ହେଇ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ୪ପାଦ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲି ହଟାତ୍ ଅଦିନିଆ ମେଘ ହେବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦେହରେ ଗୋଟେ ଅଲଗା ପ୍ରକାର ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା। ସେଇ ବର୍ଷା ଟୋପା ଗୁଡାକ ସବୁ ଗରଜି ଗରଜି କହୁଥିଲେ, "ଏଇ, ଦେଖିକି ଯିବ । ସେପଟେ ଯିବନି। ଅଧିକା ପାଣି ଅଛି,ଗୋଡ଼ ଖସି ଯିବ।" ଆଖିରୁ ଯୋଉ ଲୁହ ଦୁଇ ଧାର ଆସିଲା , ସେ ଲୁହ ବି କହୁଥିଲା, ନେ ଖୋଜୁଥିଲୁ ଯାହାକୁ ତାକୁ ପାଇଗଲୁ। ଆଉ ମୁଁ ମୋ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଥିବା କାହାଣୀ କୁ ଆଖିରୁ ଢାଳି ବରଷା ରେ ସେଦିନ ଧୋଇ ଦେଇ ଆସିଲି । ଆଉ ପରଦିନ ମୁ ହଷ୍ଟେଲ ଛାଡି ଚାଲି ଆସିଲି ଘରକୁ। ଯୋଉ ଶ୍ରାବଣ ର ପହିଲି ମେଘ ରେ ମନ ଓଦା ହେଇଥିଲା, ଅଦିନିଆ ସେଇ ବର୍ଷା ରେ ଧୋଇ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା। ବୋଧେ ଏଟା ହିଁ ଥିଲା ମୋ ଶ୍ରାବଣ ର ଶେଷ ଚିଠି।

ଶ୍ରାବଣ ର ଶେଷ ଚିଠି

ଶ୍ରାବଣ ରେ ଆରମ୍ଭ ଅଦିନିଆ ଶ୍ରାବଣ ରେ ଶେଷ।