राधिकाच्या एकुलत्या एका मुलाचे अभिनवचे लग्न ठरले.राधिकाच्या मुलाच्या लग्नाला तिची मोठी बहीण नंदा आपल्या सून आणि मुलाला घेऊन आली.पाहुण्यांची आवभगत करता करता राधिका आणि तिचा नवरा विशाल खूप दमून गेले होते.सर्व रितीरिवाज पार पाडून लग्न मोठ्या थाटामाटात पार पडले.सर्व घरचे थकल्यामुळे लवकर झोपी गेले.

सकाळी राधिका नेहमीप्रमाणे लवकर उठली आणि तिने घरातील सर्वांसाठी चहा बनवला.सर्व घरचे आणि काही पाहुणे मंडळी चहा घेत होते.मात्र नंदाच्या मनात एक गोष्ट सारखी खटकत होती आणि ती म्हणजे- नवी नवरी आठ वाजेपर्यंत कशी झोपू शकते? सर्वकाही राधिकालाच करावे लागत आहे.नंदाला या गोष्टीचा भयंकर राग यायला लागला.

शेवटी नंदाने आपल्या स्वभावानुसार राधिकाला ठणकावून विचारले," राधिका,नवी नवरी आठ वाजले तरी उठलेली नाही.तू तिला उठवले का नाही?असेच चालू राहिले तर एक दिवस ती तुझ्या डोक्यावर मिरे वाटेल.तिला एवढे डोक्यावर बसवू नको.नंतर तुला कळेल की ती तुझे काहीच ऐकत नाही.

मी नाही उगाच माझ्या सूनेचे फाजील लाड करत.मी तर माझ्या सूनेला सकाळी सहा वाजताच उठवते.माझ्या सूनेची लगाम माझ्या हातात आहे." आता राधिका सुध्दा विचारात पडली.तिला आपल्या बहीणीचे बोलणे पटायला लागले.तिच्यातील सासू अचानक जागी झाली.झपाझप पावले टाकत ती पाय-या चढत मुलगा आणि सूनेच्या खोलीजवळ गेली आणि जोरजोराने दार वाजवायला सुरुवात केली.रागाने फणफणत तिने सूनेला आवाज दिला,"सूर्य केव्हाचा वर आला आणि तू अजूनही झोपलेली आहेस?चल लवकर उठ आणि खाली ये." सूनेने दरवाजा उघडला आणि सासूची माफी मागितली.राधिका अजूनही रागातच होती.ती सूनेला म्हणाली,"तुझ्या घरच्या लोकांनी तुला सासरी कसं वागायचं हे शिकवलं नाही का? सर्वांसमोर माझी मान खाली गेली तुझ्यामुळे.

माझ्या मोठ्या बहीणीने तुझ्यामुळे मला किती गोष्टी ऐकवल्या.आता लवकर तयार होऊन खाली ये आणि सर्वांसाठी नाश्ता बनव." " मी आत्ता येते..... लवकर येते आणि सर्वांसाठी नाश्ता बनवते. नवी सून जरा घाबरतच बोलली.रूममधून अभिनव सर्व ऐकत होता.त्याला कळत नव्हते की आईला आज झालंय तरी काय?

पाय-या उतरताना राधिकेच्या मनात विचार आला की-,' आम्ही सर्व इथे बसून चहा पितोय, पण नंदा ताईचा मुलगा आणि सून कुठे आहेत?ते तर कुठेच दिसले नाहीत.मला तर वाटतं ते दोघे अजूनही झोपलेले असावेत.नंदाताई तर आपल्या सूनेची खूप स्तुती करीत होती.माझ्या घरी येऊन तिची सून एवढा वेळ झोपते, तर तिच्या घरी काय करत असेल?मला नंदाताईच्या गोष्टी ऐकून नव्या सूनेला एवढे बोलायला नको होते.

नंदाताई स्वतःच्या सूनेला तर सांभाळू शकत नाही,पण माझ्या घरात बरोबर आली आग लावायला.ती तशीच आहे आधीपासून.नंदाताई तर काही दिवसांत आपल्या घरी निघून जाईल,पण माझे आणि माझ्या सूनेचे संबंध जर खराब झाले तर मलाच सर्व भोगावे लागेल.मला असे बोलायला नको होते सूनेला.' राधिका पाय-या उतरून खाली आली आणि सर्वांसोबत चहा घेऊ लागली.तितक्यात नंदा राधिकेला म्हणाली , "काय झालं राधिका?तुझी नवी सून उठली नाही वाटतं.तुला काही बोलली का? म्हणून तर म्हणते की पहिल्या दिवसापासून सूनेला ताब्यात ठेव." आता राधिकेचा पारा चढला.तिने रागाने मोठी बहीण नंदाला विचारले,"तुझी सून कुठे आहे? ती तर कुठेच दिसत नाही.". नंदा राधिकेला म्हणाली," अगं,ती माॅर्निंग वाॅकसाठी गेलेली असेल तिच्या नवऱ्यासोबत."

" छान सवय आहे तुझ्या सूनेची.तू तिला चहा करून देते आणि ती आयता चहा, नाश्ता करते.हिच लगाम कसली का तू तुझ्या सूनेची?" राधिकाने नंदाला प्रश्न केला. यावर नंदा म्हणाली," अगं तसं काही नाही गं! नोकरी करते ना ती, म्हणून तिला जास्त काही बोलता येत नाही." यावर राधिका नंदाला म्हणाली," तुझी सून नोकरीची आहे तशी माझी सुध्दा आहे.तू तर तुझ्या सूनेला एक शब्दही बोलू शकत नाही.मी का माझ्या सूनेला बोलू?तू माझ्या घरात आग लावायला आली आहेस का?

" राधिकाचे बोलणे ऐकून नंदा राधिकेला रागाने फणफणत म्हणाली," तू बोलवलस म्हणून मी तुझ्या मुलाच्या लग्नाला आली.तू माझा अपमान करते आहेस." " लग्नाला आली आहेस तर फक्त लग्नाचा आनंद घे.मात्र माझ्या घरच्या कारभारात लक्ष घालू नकोस.तुझ्यामुळे मी माझ्या नवीन सूनेला खूप काही बोलले." राधिका स्वतः ला दोष देत नंदाला म्हणाली.

इतक्यात नंदाची सून नाईट गाऊन घालूनच हाॅलमध्ये बसलेल्या पाहुण्यांच्या समोर आली.राधिका नंलाला म्हणाली," बघ तुझी सून.आता उठली इतक्या उशीरा.एक गोष्ट मी स्पष्ट सांगते तुला ताई, माझ्या घरी यायचे असेल तर इथे आग लावायचे काम करू नकोस.नाहीतर कधी येऊ नको इथे." राधिकेला आपली चूक लक्षात आली होती.तिने सूनेला मघाशी घालून पाडून बोलण्याबद्दल माफी मागायचे ठरवले.ती पाय-या चढून वर मुलाच्या रूमजवळ गेली आपल्या सूनेला साॅरी म्हणायला.

*शुभमंगल सावधान*(कथा)

लेखिका -अभिलाषा देशपांडे

शुभमंगल सावधान(कथा)