ନୀରବତା ଶବ୍ଦର କେତେ ଯେ ଗଭୀରତା କେତେ ଯେ ବ୍ୟଥା, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ହୃଦୟ ବିଦାରକ କାହାଣୀ ଲୁଚି ରହିଥାଏ ତାହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ସମ୍ଭବ ନୂହେ।ଅନେକ ନିଜର ଭାବିଥିଲା ଲୋକ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଧୋକା ଖାଇବା ଅବା ଠକି ହେଇଥିବା ତାହା କୈାଣସି ମତେ ଯମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଠାରୁ କମ୍ ନୂହ। ଲୋକ ବଞ୍ଚିଥାଉ ଥାଉ ଶବ ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ । କେବଳ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଉଡି ଯିବା ବାକି ରହିଯାଇଥାଏ।ହୃଦୟ ତାହାର ପଥର ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ।ନା ଖାଇବାକୁ କିଛି ରୂଚି ଲାଗେ ନା ପିନ୍ଧିବାକୁ କିଛି ଭଲଲାଗେ ନା କାହା ସହିତ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ।ଜୀବନ ଯେମିତି ଲାଗେ ଏକଲା କରି ଦେଇଛି ଆମକୁ ଏହି ବିଶାଳ ଦୂନିଆରେ ୮୦୦ କୋଟି ଲୋକ ଥିଲେ ବି ଆଉ କାହା ଉପରେ ବିଶ୍ଵାସ କରି ହୁଏନା।ଆଉ କିଏ ନିଜର ଲାଗେନା।

ଅପେକ୍ଷା କେବେଳ ଥାଏ ମୃତ୍ୟୁର । ଯେତିକି ପାଠ,ଚାଠ, ଜ୍ଞାନ ସବୁ ମାଟିରେ ମିଶିଯାଏ କାମରେ ଆସେନା କଉ ଡିଗ୍ରୀ। ଲାଗେ ଯେମିତି ସବୁ ମୋହ ମାୟା। ବାବାଜୀ ହୋଇଗଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା ନା ପାଠର ଟେନସନ ନା ଟଙ୍କାର ନା ଘରର ଟେନସନ ନା ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର।ନା ଖାଇବା ଟେନସନ ନା ପିନ୍ଧିବାର।ଯିବି ହିମାଳୟ ଚାଲିଯିବି ।ତା ପରେ ଭାବେ ଆରେ ବାବାଜୀ ହେଲେ ତ ଚିକେନ୍ ଖାଇ ହବନି,ଗାଡ଼ି ବି ଚଲେଇ ହବନି ମୋବାଇଲ ଟଙ୍କା ଠୁ ଦୂରରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ହେଲା ବାହା ବି ହୋଇପାରିବି ନାହିଁ। ୟାଡୁ ଭଲ ଟିକେ ଟେନସନ ନେଇଯିବା ।ଦୁଇ ତିନି ଦିନପରେ ସବୁ ସମସ୍ୟା ଆପେ ଆପେ ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ ।ସମୟ ହଉଛି ସବୁଠୁ ବଳବାନ ସମୟ ସୁଅରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହେଇଯିବ।

ବହୁତ ଲୋକ ନୀରବତା କୁ ଦୂର୍ବଳର ପରିଚୟ ବୋଳି ଭାବନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସେମିତି କିଛି ନ ଥାଏ ମଉନ ହେଉଛି ଅଭିଜ୍ଞତାର ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଆଉ ସାହାସର ପ୍ରତୀକ। ଯେମିତି ଜଳ ଯେତେ ଶାନ୍ତ ଥାଏ ସେତେ ଗଭୀର ହୋଇଥାଏ। ଜଙ୍ଗଳ ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତି ଲାଗେ ଜାଣିଯିବ ସିଂହ ଶିହରଣ କରୁଛି।ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଥାନ୍ତି। ଜୀବନ ରେ କେତେ ଦୁଃଖ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖି ଦେଖି ସେମାନେ ସହ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତି । ଛୋଟ ଛୋଟ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟତୀତ କରି ପାରେନାହିଁ କାରଣ ସେମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଧିରେ ଧିରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହେଇଯିବ।କଷ୍ଟ କେବଳ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଅଟେ ଆଉ ଜୀବନ ବହୁତ ବଡ଼,ଲମ୍ବା ଓ କଠିନ।ସୁଖ ଦୁଃଖ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ମାତ୍ର ।ଭାଗ୍ୟଚକ୍ର ପରି ଏହା ଘୂରୁଥାଏ କେବେ ଦୁଃଖ ତ କେବେ ସୁଖ । ସଂସାର ରେ ଘର କରିଥିଲେ ପଥର ପଢିଲେ ସହି। ଯେତେ ଶାନ୍ତ ମସ୍ତିଷ୍କ ସେତେ ଭଲ କାମ କରିଥାଏ।

ଯୋଗ, ବ୍ୟାୟାମ ଓ ପ୍ରାଣାୟାମ କର ।କ୍ରୈଧ କରନାହିଁ।

ଲେଖକ: ସୁନୀଲ୍ କୁମାର୍ ଚୌଧୁରୀ

Silence ନୀରବତା

The Unspoken Pain