ବିଗତ ଦୁଇ ମାସ ହେଲାଣି ଶୁଭାଂଶୀ ଖୋଲି ଚାଲିଛି ଦୁଇ ମାସ ର ଅତୀତ ର ଫର୍ଦ୍ଦ ମାନଙ୍କୁ । ଖୋଜି ଚାଲିଛି ସେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର । କିନ୍ତୁ ସେ ସେହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ମାସ ହେଲାଣି ମଧ୍ୟ ପାଇ ପାରୁ ନାହିଁ । ଜୀବନ ର ଗତି ପଥ ଯେ କିଛି କ୍ଷଣ ରେ ବଦଳି ଯାଏ ସେ ସେହି ଦିନ ଅନୁଭବ କରିଲା । କିଛି କ୍ଷଣ କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ରେ ସବୁକିଛି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ ତାହା ସେ ସେହି ଦିନ ଜାଣି ଗଲା । ଏଠି ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡ ର ବି ବହୁତ ମୂଲ୍ୟ ।କାରଣ ସେ ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖିଛି ସେହି କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ରେ ଭଗବାନ ତା ପାଖରୁ ଗୋଟିଏ ଅମୂଲ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜିନିଷ ଛଡାଇ ନେଇଥିଲେ । ସେହି କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ପରେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ବଂଚିବାର ଶୈଳୀ ହିଁ ବଦଳିଗଲା ।
               ଠିକ୍ ଦୁଇ ମାସ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଭାଂଶୀ ର ବାପା ସଂଧ୍ୟା ପାଖରୁ ଟିକେ ଅସୁସ୍ଥତା ଅନୁଭବ କରିଲେ । ତାଙ୍କୁ ସେଦିନ ଥଣ୍ଡା ହେବା କାରଣ ରୁ କାଶ ହେଉଥିଲା । ଶୁଭାଂଶୀ ରାତିରେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଔଷଧ ଦେଇଥିଲା । ଔଷଧ ଖାଇବା ପରେ ତା ବାପା ଟିକିଏ ସୁସ୍ଥତା ଅନୁଭବ କରିଲେ । ରାତି ଯାଇ ସକାଳ ହେଲା । ରାତିରେ ଠିକ୍ ରେ ଶୋଇ ନ ଥିବାରୁ ଶୁଭାଂଶୀ ର ମୁଣ୍ଡ ଜୋର୍ ରେ ବ୍ୟଥା ହେଉଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ସକାଳୁ ଜଲଦୀ ନ ଉଠି ଶୋଇ ରହିଥିଲା । ତା ମୁଣ୍ଡ ବ୍ୟଥା କାରଣ ରୁ ତା ମା' ମଧ୍ୟ ତାକି ଉଠାଇ ନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ବାପା ଙ୍କର କାଶ ସକାଳୁ ଟିକେ ବଢିଗଲା ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଶୁଭାଂଶୀ ର ମା' ଶୁଭାଂଶୀ କୁ ଉଠାଇଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ଉଠି ଦେଖିଲା ବାପା ଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ।ଘରେ ସେ ଏବଂ ତା ମା' ଆଉ ବାପା । ତା ଭାଇ କୌଣସି ଏକ କାମରେ କଟକ ଯାଇଥିଲେ । ତେଣୁ ସେ କ'ଣ କରିବ ଭାବି ନ ପାରି ତା ଭାଇ କୁ ଫୋନ୍ ରେ ସବୁ କଥା କହିଲା ।ତା ଭାଇ ଗୋଟିଏ ଅଟୋ ଠିକ୍ କରି ଶୁଭାଂଶୀ କୁ କହିଲେ ଯେ ପାଖ ଡାକ୍ତରଖାନା କୁ ନେଇ ଯିବା ପାଇଁ ବାପା ଙ୍କୁ ।ଶୁଭାଂଶୀ ଆଉ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ତା ମା' ଓ ବାପା ଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ପାଇଁ କହିଲା । ତା ବାପା ଖାଇ ସାରି ନିଜେ ସୁଟ୍,ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ଓ ତା ମା' ସେମିତି ଦାନ୍ତ ଘଷି ବାହାରିଲେ । ଖାଇବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମୟ ନ ଥିଲା । ଡାକ୍ତରଖାନା ରେ ପହଞ୍ଚି ଶୁଭାଂଶୀ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଡାକ୍ତର ଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲା । ଡାକ୍ତର ଡାଇବେଟିସ୍, ବି.ପି. ଟେଷ୍ଟ କରିଲେ ଏବଂ କାଶ ଓ କଫ ପାଇଁ ଶ୍ବାସକ୍ରିୟା ରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଥିବାରୁ ବାପା ଙ୍କୁ ଅକ୍ସିଜେନ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ନର୍ସ ଙ୍କୁ କହିଲେ । ସବୁ ଟେଷ୍ଟ ସରିଲା,କିଛି ଇଂଜେକ୍ସନ ଦିଆଗଲା, ଅକ୍ସିଜେନ ବି ଦିଆଗଲା ତା ବାପା ଙ୍କୁ । ଶୁଭାଂଶୀ ତା ମା' ଙ୍କୁ କହିଲା,"ଏବେ ତ ସବୁ ସରିଲାଣି ତେଣୁ ତୁ ଯାଇ ପାଖ ଦୋକାନ ରୁ କିଛି ଖାଇ ଆସିବୁ ତା ପରେ ମୁଁ ଯିବି ଖାଇବା ପାଇଁ । କାରଣ କେତେ ସମୟ ଅକ୍ସିଜେନ ଦିଆଯିବ ସିଏ ବି ଜାଣେ ନାହିଁ ।" ତା ମା' ଯିବା ପାଇଁ ମନା କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ଜିଦ୍ କରିବାରୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ଗଲେ ।
              ଶୁଭାଂଶୀ ମା' ଙ୍କୁ ପଠାଇ ସାରି ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଛି । କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ କ'ଣ ହେଲା କେଜାଣି ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଭାରି ଅଣନିଶ୍ବାସୀ ଲାଗିଲା ଅକ୍ସିଜେନ ଚାଲିବେ ସତ୍ତ୍ୱେ । ଶୁଭାଂଶୀ ସେତେବେଳେ କ'ଣ କରିବ ତାକୁ କିଛି ବୁଦ୍ଧି ଦିଶୁ ନ ଥାଏ । ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବ ନା ଡାକ୍ତର ଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ଯିବ । କିଛି ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥାଏ ସେ ।ବାପା ଙ୍କ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ତା ଆଖିରୁ ଅବିରତ ଲୁହ ଝରିବାରେ ଲାଗିଥିଲା । ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ପାଖ ବେଡ୍ ରେ ଥିବା ଜଣେ ଲୋକ ଙ୍କୁ ଡାକି ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ବସିବାକୁ କହି ଗୋଟିଏ ନିଶ୍ବାସ ରେ ଦୌଡିଲା ଡାକ୍ତର ଙ୍କ ପାଖକୁ ।ଡାକ୍ତର ଆସି ଦେଖିଲେ ଯେ ଅକ୍ସିଜେନ ସିଲିଣ୍ଡର ରୁ ଅକ୍ସିଜେନ ସରି ସରିଆସୁଛି । ସେ ନର୍ସ ଙ୍କୁ ଡାକି ସିଲିଣ୍ଡର ବଦଳାଇବା ପାଇଁ କହିଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଛୁଆ ପରି ଧରିକି ବସିଥାଏ ବେଡ୍ ଉପରେ । ତା ବାପା ଙ୍କର ସେ କଷ୍ଟ କୁ ମର୍ମେ ମର୍ମେ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲା । ବିକଳରେ ତା ବାପା ଙ୍କ ହାତକୁ ଜୋର୍ ରେ ଧରିଥିଲା ସେ ।ସେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ମନେ ମନେ ଆଶ୍ବାସନା ଦେଉଥିଲା ଯେ,"କିଛି ହେବନି ବାପା, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନି । ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ ।" କିନ୍ତୁ ନିୟତି ର କିଛି ଅଲଗା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା । ଆଉ ଗୋଟିଏ ସିଲିଣ୍ଡର ବଦଳିବା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଭାଂଶୀ ର ଜୀବନ ର ମୋଡ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବଦଳିଗଲା । ତା ବାପା ଥରେ ତା ଆଡେ ଅତି ଦୟନୀୟ ଭାବେ ଚାହିଁ ଦେଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ବନ୍ଦ୍ କରି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଢଳି ପଡିଲେ ଶୁଭାଂଶୀ ଉପରକୁ । ଯେତେ ଡାକିଲେ ବି ଆଉ ଶୁଣିଲେନି ଶୁଭାଂଶୀ ର ଡାକକୁ । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ତା ମା' ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ । ଡାକ୍ତର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଟେଷ୍ଟ୍ କରୁଥିବାର ଦେଖି, ଶୁଭାଂଶୀ କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ର ଦେଖି ସେ ଡରିଗଲେ । ଏଇ ଟିକିଏ ଆଗରୁ ତ ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଥିଲା ତାହେଲେ ଶୁଭାଂଶୀ କାନ୍ଦୁଛି କ'ଣ ପାଇଁ ?? ତା ବାପା ଙ୍କ ମୁହଁ ରୁ ଅକ୍ସିଜେନ କ'ଣ ପାଇଁ ଖୋଲା ହୋଇଛି ?? ସେ ଶୁଭାଂଶୀ ଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଡାକ୍ତର ତାଙ୍କର ଶେଷ ବାକ୍ୟ ଶୁଣାଇ ଦେଲେ, "ସେ ଆଉ ନାହାନ୍ତି ଏ ଦୁନିଆରେ ।"
          ସେହି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ବାକ୍ୟ ଶୁଭାଂଶୀ ଓ ତା ମା' ଙ୍କୁ ଯେମିତି ଠେଲି ଦେଇ ଗଲା ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଦୁନିଆକୁ । ଶୁଭାଂଶୀ କୁ ଚାରିଆଡେ ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଗଲା । ତା ମା' ର ସେ ବୁକୁ ଫଟା କାନ୍ଦ, ବାପା ଙ୍କ ସେ ଦୟନୀୟ ଚାହାଣୀ କଥା ଭାବି ଶୁଭାଂଶୀ ର ସବୁ ଧୈର୍ଯ୍ଯ ର ବାଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏପଟେ ବାରମ୍ବାର ତା ଭାଇ ଫୋନ୍ କରୁଛନ୍ତି ତା ବାପା ଙ୍କ ଦେହ ବିଷୟ ରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ । ଫୋନ୍ ଦେଖିକି ବି ସେ ରିସିଭ୍ କରିପାରୁ ନାହିଁ । ତା ଭାଇ କୁ ସେ କ'ଣ କହିବ କିଛି ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥିଲା । ବହୁତ କଷ୍ଟ ରେ ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳିଲା । ନିଜ ଆଖି ର ଲୁହ କୁ ପୋଛି ଆଗ ତା ଭାଇ କୁ ଫୋନ୍ କରିଲା । ତା ଭାଇ ତାକୁ ଫୋନ୍ ରେ ଡାକୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ର ଓଠ ଖୋଲୁ ନ ଥିଲା । ସେ ସେମିତି ଫୋନ୍ କୁ କାନ ପାଖରେ ଦେଇ କାନ୍ଦି ଚାଲିଥିଲା । ତା ଭାଇ ଯେତେ ପଚାରୁଥିଲେ କ'ଣ ହେଲା କାନ୍ଦୁଛୁ କ'ଣ ପାଇଁ, ତଥାପି ଶୁଭାଂଶୀ ମୁହଁ ଖୋଲି କିଛି କହି ପାରୁ ନ ଥିଲା । ସେ ଭାବୁଥିଲା " ଏ କେମିତିକା ପରିସ୍ଥିତି ?? କେମିତି ଏ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ସେ ସାମ୍ନା କରିବ ?? ଏତେ ସାହସ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ଯ ସେ କୋଉଠୁ ଆଣିବ ?? ଏତେ ବଡ ସତ ର ସେ କେମିତି ସାମ୍ନା କରିବ ?? କ'ଣ କେମିତି କହିବ ତା ଭାଇ କୁ ଭାବି ଭାବି ହଠାତ୍ ତା ପାଟିରୁ ସେହି ନିଷ୍ଠୁର କଷ୍ଟଦାୟକ ସତ ଟି ବାହାରି ପଡିଲା ।" ଦଶ ମିନିଟ ଯାଏଁ କେହି କାହାକୁ କିଛି କହି ପାରୁ ନ ଥିଲେ ସେମିତି ଦୁହେଁ ଲାଇନ୍ ରେ ରହିଥିଲେ । ତା ଭାଇ ଜାଣିଥିଲେ ଶୁଭାଂଶୀ ବହୁତ ଭାବ ପ୍ରବଣ ଝିଅଟିଏ। ଏବେ ତା ମନ ଭିତରେ କ'ଣ ହେଉଥିବ ସେ ଜାଣିଥିଲେ ।ତେଣୁ ସେ ଶୁଭାଂଶୀ କୁ ବୁଝାଇ ସୁଝାଇ ମା' କୁ ସମ୍ଭାଳି ପାଇଁ କହିଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ବି ଭାବିଲା ଯଦି ସେ ଏମିତି ହେବ ତାହେଲେ ଏ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ତା ମା' ଙ୍କୁ କିଏ ସମ୍ଭାଳିବ ?? ସେ ନିଜ ଆଖିର ଲୁହ କୁ ପୋଛି ତା ମା' ଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲା ।କିନ୍ତୁ ତା ମା' ଶୁଭାଂଶୀ ର କୌଣସି କଥା ଶୁଣିବା ଅବସ୍ଥା ରେ ନ ଥିଲେ ।ଶୁଭାଂଶୀ ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥିଲା କ'ଣ କରିବ ସେ ଏଇ ଜଟିଳ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ।ତା ହୃଦୟ କ୍ଷଣ କୁ କ୍ଷଣ ଖଣ୍ଡ ବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ସେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଥିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ଦୁଇ ଜଣ ସଂପର୍କୀୟ ଭାଇ ଓ ଦାଦା ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଶୁଭାଂଶୀ ନିଜକୁ ଯେତେ ଟାଣ୍ କରିଥିଲା ସବୁ ବିଫଳ ହୋଇଗଲା ।ହୃଦୟର ସେହି ଅକୁହା ଅଦେଖା କଷ୍ଟ ଓ କୋହକୁ ଶୁଭାଂଶୀ ଝରାଇ ଦେଲା ତା ଦାଦା ଓ ଭାଇ ଙ୍କ କୋଳରେ ଲୁହ ଆକାରରେ । ସେମାନେ ଆସିବା ପରେ ବିଭିନ୍ନ ସରକାରୀ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଡିସ୍ଚାର୍ଜ କରିବା ପାଇଁ ଫର୍ମ ପୂରଣ ହେଲା । ଯେତେବେଳେ ସେହି ଫର୍ମ ରେ ସଂପର୍କୀୟ ଜାଗା ରେ ଶୁଭାଂଶୀ ଙ୍କୁ ଦସ୍ତଖତ କରିବା ପାଇଁ କହିଲେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ପଛ କଥା ସବୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ମନେ ପଡି ଯାଉଥିଲା । ସ୍କୁଲ ର ବିଭିନ୍ନ ସରକାରୀ କାଗଜ ହେଉ କିମ୍ବା ଇନକମ୍ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍ ବାହାର କରିବା ପାଇଁ ସେ ଦୌଡି ଯାଉଥିଲା ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖକୁ ଦସ୍ତଖତ କରିବା ପାଇଁ ।କିନ୍ତୁ ଏବେ ସିଏ ଏକ ଏମିତି କାଗଜ ରେ ଦସ୍ତଖତ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ତା ବାପା ଙ୍କ ଦେହାନ୍ତର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଥିଲା ।ସେ ଭାବୁଥିଲା ଏବେ କିଏ ତାର ସେସବୁ କାଗଜରେ ଦସ୍ତଖତ କରିବ ଅତି ଆଦରରେ ?? ସେ ତା ବାପା ଙ୍କ ହାତକୁ ବହୁତ ଜୋର୍ ରେ ଚାପି ଧରିଲା ତା ବାମ ହାତରେ ଆଉ ଥରିଲା ଥରିଲା ହାତରେ ନିଜ କଷ୍ଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା କୁ ଚାପି ଧରି ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଦସ୍ତଖତ କରିଲା ।ଦସ୍ତଖତ କରିବା ସମୟରେ ତା ମନ ହୃଦୟ ଆଖି ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କାନ୍ଦୁଥିଲା । ଡାକ୍ତରଖାନା ର ସବୁ ଫର୍ମାଲିଟି ସରିବା ପରେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଘରକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଗାଡି ର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା । ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସରିବା ପରେ ଘରକୁ ଅଣାଗଲା । ଶୁଭାଂଶୀ ଓ ତା ମା' ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ରେ ଆସିଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ରାସ୍ତା ରେ ଆସିବା ବେଳେ ଭାବିଲା, "ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଡାକ୍ତରଖାନା ଆସିଥିଲେ ଅଟୋ ରେ ସେତେବେଳେ ସିଏ ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ବସିକି କଥା ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ।କିନ୍ତୁ କିଛି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ରେ ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତି ର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଗଲା ଯେ ତା ବାପା ଆଉ ତା ସହ କଥା ହେବା ତ ଦୂରର କଥା ସେମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଗାଡି ରେ ଆସୁଥିଲେ ।" ଶୁଭାଂଶୀ ତା ସଂପର୍କୀୟ ଭାଇ ଓ ଦାଦା ଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ଜିଦ୍ କରିଥିଲା ତା ବାପା ଙ୍କ ସହ ସିଏ ସେହି ଗାଡି ରେ ଆସିବ ବୋଲି । କିନ୍ତୁ ତାକୁ ସମସ୍ତେ ବୁଝେଇଲେ," ଯଦି ତୁ ତୋ ବାପା ଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏ ଗାଡି ରେ ଯିବୁ ତାହେଲେ ତୋ ମା' ଙ୍କୁ କିଏ ସମ୍ଭାଳିବ ?? ଏବେ ତୋ ମା' ପାଖରେ ରହିବା ନିହାତି ଦରକାର । ଯିଏ ଗଲେ ସିଏ ଆଉ କ'ଣ ଫେରି ଆସିବେ, ତେଣୁ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି ତୁ ତାଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେ' ।" ଶୁଭାଂଶୀ ତା ମା' ଙ୍କରଅବସ୍ଥା ବୁଝି ଆଉ ଜିଦ୍ କରିଲା ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତା ମନ ଗୋଟିଏ କଥା କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ନାରାଜ୍ ଥିଲା ଯେ ,"ତା ବାପା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ।" ତାପରେ ସିଏ ବାଧ୍ୟ ଶିଶୁ ଟି ପରି ତା ମା' ଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗାଡି ରେ ଘରକୁ ଫେରିଲା ।
           ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ତା ବାପା ଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଆଇ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ଧଳା ଚାଦର ଘୋଡାଇ ଦେଲେ ସେତେବେଳେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ସବୁ ଧୈର୍ଯ୍ଯ ପାଣି ପରି ବୋହିଗଲା । ତା ବାପା ଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ତଣ୍ଟି ଫଟେଇ କାନ୍ଦିଲା । ତାକୁ ଯିଏ ଯେତେ ବୁଝାଇଲା ମଧ୍ୟ ସେ ଆଉ ବୁଝିବା ଅବସ୍ଥା ରେ ନ ଥିଲା । ତା ବାପା ଙ୍କ ସହ ସବୁ ଖଟା ମିଠା ସ୍ମୃତି ମନେ ପଡିଗଲା ରାଗ,ଅଭିମାନ,ଗାଳି,ସ୍ନେହ ସବୁକିଛି । ଅନ୍ୟ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନେ ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖରୁ ବହୁତ ଗାଳି ଶୁଣିଥିଲେ ଓ ମାଡ ବି ଖାଇଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ଘରର ସାନ ଝିଅ ହୋଇଥିବାରୁ ବୋଧେ ତା ବାପା କେବେ ତାକୁ ମାରି ନ ଥିଲେ । ସ୍ବଳ୍ପ ରୋଜଗାର ରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଅଭାବ ର 'ଅ' ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଦେଇ ନ ଥିଲେ । ଯେତେବେଳେ ଯିଏ ଯାହା ଚାହିଁଛି ତା ଅଳି ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି ତା ବାପା । ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ରେ ହସ ଧାରେ ରହିଥାଏ । ତାଙ୍କୁ ଶୁଭାଂଶୀ କେବେ ଉଦାସ ରହିବାର ଦେଖି ନ ଥିଲା । କିଛି ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ ନ ଥିଲା କି କାହା ର ଅମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା ବି ସେ କରୁ ନ ଥିଲେ । ଜଣେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଚେତନାଧାରୀ ମଣିଷ ଥିଲେ ତା ବାପା । ଏତେ ଅଭାବ ଅସୁବିଧାରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ସେ ଅସତ୍ ଉପାୟ ରେ ଟଙ୍କାଟିଏ ବି ରୋଜଗାର କରୁ ନ ଥିଲେ । ଛୋଟ ରୁ ବୁଢା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଆଦର କରୁଥିଲେ । ଯାହାକୁ ଯେମିତି ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରିବା କଥା ସେମିତି କରୁଥିଲେ । ତଥାପି ଏତେ ଭଲ ଲୋକ ଙ୍କୁ କାହିଁକି ଭଗବାନ ନେଇଗଲେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ?? ଶୁଭାଂଶୀ ବେଳକୁ ବେଳ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଡୁଥିଲା ।କାହାର ସାନ୍ତ୍ବନା ତା କାନକୁ ଶୁଣା ଯାଉନଥିଲା । ତା ବାପା ଙ୍କୁ କାହାକୁ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ ଦେଉ ନ ଥିଲା । ନାକରେ ତୁଳା ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେଉ ନ ଥିଲା ।କାରଣ ତାର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ତା ବାପା ତା ଡାକ ଶୁଣି ନିଶ୍ଚୟ ଉଠି ତା ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ଦେଇ ତା ଆଖିର ଲୁହ କୁ ପୋଛି ଦେବେ ।ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସମସ୍ତେ ପହଞ୍ଚି ଗଲେ ତା ଭଉଣୀ ମାନେ ଓ ସଂପର୍କୀୟ ମାନେ ।ଦିନ ସାରା ଅଖିଆ ଅପିଆ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାକୁ ଶକ୍ତିହୀନ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା । ଯିଏ ଯେତେ କହିଲେ ବି ଶୁଭାଂଶୀ ପାଣି ଠୋପେ ବି ପି' ନ ଥିଲା । ତା ବାପା ଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ଧରି ସେ ଛୋଟ ଛୁଆ ପରି ଅଳି କରିବା ଭଳିଆ ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କାନ୍ଦିଲା । ତାର ଅଳି ଏତିକି ଥିଲା ଯେ," ମୋର କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ ବାପା,ବାସ୍ ତୁମେ ଖାଲି ଉଠିଯାଅ ।ମୋର ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ ।ମୋତେ ଖାଲି ତୁମେ ଦରକାର ।ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁନିଆ ଦେଖି ନାହିଁ ବାପା,ତୁମ ହାତ ଧରି ମୁଁ ଏ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାହେଁ ବାପା ।ଉଠ ବାପା ଉଠ।ସମସ୍ତେ କୁହନ୍ତି "ଯାହାର ବାପା ତାର ସାହା ନାହିଁ । ମୁଁ ଜାଣିଛି ଭାଇ ଓ ଅପାମାନେ ମୋର କିଛି ଅଭାବ ରଖିବେ ନାହିଁ କେବେ କାନ୍ଦିବା ପାଇଁ ବି ଦେବେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତୁମ ସ୍ନେହ ମୋତେ କିଏ ଦେବ ?? ବାପା ବୋଲି ମୁଁ କାହାକୁ ଡାକିବି ??? ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତି କେମିତି ସହିବି ମୁଁ ବାପା ???ଏତେ ବଡ ଆଘାତ କୁ ମୁଁ ସହି ପାରିବିନି ବାପା ।ଉଠ ବାପା ।"ଦିନ ସାରା କିଛି ଖାଇ ନ ଥିବାରୁ   ସେ ଅଚେତ ହୋଇପଡ଼ିଲା ।ସେ ନିଜେ ବି ଜାଣି ପାରିଲା ନାହିଁ ତାପରେ କେମିତି କ'ଣ ସବୁ ହେଲା ।
                  ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଡି ଚାଲିଲା । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଦଶାହ କର୍ମ, ଏକାଦଶାହ କର୍ମ ଏମିତି ସବୁ କର୍ମ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ସରିଗଲା । କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ର ଆଖିରୁ ଯେମିତି କିଏ ନିଦ ନେଇଯାଇଥିଲା । ସେ କାହା ସାମ୍ନା ରେ କାନ୍ଦିଲା ନାହିଁ କି ମନ ଦୁଃଖ ବି କରିଲା ନାହିଁ ।କାରଣ ସେ ଚାହୁଁ ନଥିଲା ତା ମା' ଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ କରିଦେବା ପାଇଁ , ସେ ଚାହୁଁ ନଥିଲା ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଏହି ଦୟନୀୟ ପରିସ୍ଥିତି ର ଫାଇଦା ଉଠାନ୍ତୁ ବୋଲି । ଶୁଭାଂଶୀ ଏହି କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ବହୁତ ଲୋକଙ୍କ କୁସ୍ବଭାବ ସଂପର୍କରେ ଜାଣି ପାରିଥିଲା କିଏ କେମିତି । ଦୁନିଆରେ ଏମିତି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଆଗରେ ଜଣେ ଦରଦୀ, ଆପଣାର ହୋଇ ଦୁଃଖ ରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ କିନ୍ତୁ ପଛରେ ଅନେକ କଟୂ କଥା କହି ପରିହାସ କରନ୍ତି । ଜଣେ ଜଣେ ତା ମା' ଙ୍କୁ ଦେଖି ଏମିତି ଅନୁଭବ କରାଇବେ ଯେମିତି ତା ମା' ର ମୁହଁ ଦେଖିଦେଲେ ତାଙ୍କର ଅଶୁଭ ହୋଇଯିବ । କିଛି ଲୋକ ତ ଏମିତି କଥା କହିଲେ ଯେମିତି କାହା ଘରେ ପୂର୍ବରୁ କେହି ସ୍ବର୍ଗାରୋହଣ କରି ନଥିଲେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ବାପା ଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଏମିତି ହେଲା ।ଜଣେ ଜଣେ ତ କଟା ଘା' ରେ ଚୂନ ଦେବାକୁ ପଛାଇଲେ ନାହିଁ । ଶୁଭାଂଶୀ ବହୁତ ଲୋକ ଙ୍କ ଠାରୁ ବହୁତ କିଛି ବାଧିଲା ଭଳି କଥା ଶୁଣିଲା ।କିନ୍ତୁ କାହାକୁ କିଛି କହିଲା ନାହି । ସେ ତାର ସବୁ ଦୁଃଖ,କଷ୍ଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା କୁ ପାଣି ସହ ଲୁହ କୁ ମିଶାଇ ଧୋଇ ଦେଉଥିଲା ବାଥରୁମ୍ ର ବନ୍ଦ୍ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ଓ ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ରେ ।
      ତା ବାପା ଙ୍କ ବିନା ଘର ପୁରା ଶୂନଶାନ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଶୁଭାଂଶୀ ର ବାପା ଯିବା ପରେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ମା' ପୁରା ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ସ୍ବଭାବ ର ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ଭାବୁଥିଲା," ମୋ ବାପା ଙ୍କ ବିନା ମୁଁ କେମିତି ରହିବି । ମୋର ସବୁ ଦୁଃଖ ରୂପି ଝଡକୁ ନିଜକୁ ପାହାଡ ଭଳି କରି ଦୂର କରି ଦେଉଥିଲେ ମୋ ବାପା , ମୋ ପାଇଁ ଧରା ରୂପି ନର୍କ କୁ ସ୍ବର୍ଗ କରି ଦେଉଥିଲେ ମୋ ବାପା , ଜୀବନ ର ସବୁ ବିଷ କୁ ଅମୃତ ପରି ପି' ଯାଉଥିଲେ ମୋ ବାପା, କୌଣସି କାମରେ ହାରି ଯାଉଥିଲେ ପାଦେ ପାଦେ ସାହସ ଦେଉଥିଲେ ମୋ ବାପା । କିନ୍ତୁ ଏଇ ସୁନ୍ଦର ,ସାହସପୂର୍ଣ୍ଣ,ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ର ପ୍ରତୀକ,ଧୈର୍ଯ୍ଯର ଗନ୍ତାଘର,ମୋର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ମୋର ସ୍ବର୍ଗ , 'ବାପା' ଡାକ ମୋ ପାଇଁ ଏବେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବନ୍ଦ୍ ହୋଇଗଲା । ମୋ ବାପା ଥିଲେ ମହାନ , ମୋ ବାପା ଥିଲେ ମୋର ଶକ୍ତି,ବାପା ଥିଲେ ଏ ଘରର ମେରୁ, ବାପା ହେଉଛନ୍ତି ଚିର ପୂଜ୍ୟ ଓ ଚିର ନମସ୍ୟ, ବାପା ହିଁ ମୋର ସ୍ବର୍ଗ , ମୋ ବାପା ହିଁ ମୋ ଜୀବନ ତରୁ,ବାପା ହିଁ ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବ ।"
            ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଥିଲା ବେଳେ କିଛି ସମୟ ର ଅନ୍ତରାଳରେ ଶୁଭାଂଶୀ ର ଜୀବନ କୁ ଓଲଟ ପାଲଟ କରିଦେଲା ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ସତ୍ୟ ଟି,"ଦଇବ ଦଉଡି ମଣିଷ ଗାଈ,ଯୁଆଡେ ଟାଣଇ ସିଆଡେ ଯାଇ ।" ଶୁଭାଂଶୀ ଏହି ନିରାଟ ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ ରୁ ଏତିକି ଶିଖି ଯାଇଥିଲା ଯେ," ଜନ୍ମ ମାନେ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ । ଆମେ ଆସିଛୁ ଏକା ଯିବା ମଧ୍ୟ ଏକା ।କେହି ସାଙ୍ଗରେ କାଣି କଉଡି ଟିଏ ବି ନେଇ ଯିବ ନାହିଁ ।ସେହି ପଞ୍ଚଭୂତ ରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ସେହି ପଞ୍ଚଭୂତ ରେ ହିଁ ଲୀନ ହୋଇଯିବା ।ଲୀନ ହେଲା ବେଳେ ଖଣ୍ଡିଏ ଲୁଗା ମଧ୍ୟ ଦେହରେ ରହିବନି ।ଗର୍ବ, ଅହଂକାର ,ସଂପତ୍ତି,ରାଗ, ଅଭିମାନ ସବୁ ବଞ୍ଚିଥିଲା ସମୟରେ କିନ୍ତୁ ମରିବା ପରେ ତାର ଚିହ୍ନବର୍ଣ୍ଣ ବି ମିଳିବ ନାହିଁ ।ସବୁ ସଂପର୍କର ଅତୁଟ ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ।ଥରେ ଜୁଇ ଜଳିବା ପରେ କର୍ପୂର ଉଡି ଯାଇ କନା ରହିଯିବା ଭଳି ମଣିଷ ଚାଲିଯାଏ କିନ୍ତୁ ତାର ଯଶ,କୀର୍ତ୍ତି,ସୁନାମ ର କଥା ରହିଯାଏ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ।ସମସ୍ତେ ରଂଗ ମଂଚ ରେ ନିଜ ନିଜର ଅଭିନୟ ସାରି କାଳ ବଳରେ ବାହୁଡି ଯିବେ ସେହି ଅଫେରା ରାଇଜ କୁ ।"
                କେମିତି ବ୍ୟକ୍ତ କରିବ ଶୁଭାଂଶୀ କାହାକୁ ସେଦିନ ର ସେ କଷ୍ଟପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଓ ଛାତି ଥରା ଦୃଶ୍ୟ କୁ । କାରଣ ସେଦିନ ର ପରିସ୍ଥିତି କେବଳ ଜଣେ ଅନୁଭବୀ ହିଁ ବୁଝି ପାରିବ ।ତା ବାପା ଙ୍କର ସେ କଷ୍ଟ, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ତାଙ୍କର ସେ କଷ୍ଟଭରା ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଚାହାଣୀ ସବୁବେଳେ ମନେ ପଡିଯାଉଛି ଶୁଭାଂଶୀ ର । କେମିତି ଶୋଇବ ସେ ଶାନ୍ତି ରେ ??? ତା ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଇ ବି ସେ କିଛି କରି ପାରିଲା ନାହିଁ । ତା ଆଖି ସାମ୍ନା ରେ ତା ବାପା ତା ପାଖରୁ ବହୁତ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଶୁଭାଂଶୀ ଯେତେ ବିକଳ, ଅସହାୟ ହୋଇ ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ ତା ବାପା ଆଉ ଶୁଣୁ ନ ଥିଲେ ।କେମିତି ଭୁଲିବ ସେ ତା ବାପା ଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦାୟକ ଶେଷ ଚାହାଣୀ କୁ । ଆଖି ବନ୍ଦ୍ କରିଲେ ହିଁ ମନେ ପଡିଯାଉଛି ଶୁଭାଂଶୀ ର ସେଦିନ ର ସେ ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତି । କେମିତି ସହିବ ସେ, ତା ମା'ର ସେହି ଶୂନ୍ୟ ସୀମନ୍ତ, ଯେଉଁ ହାତ ଦିନେ ପୂରି ହୋଇ ରହିଥିଲା ନାଲି ଚୁଡି ଓ ଶଂଖା ରେ ସେ ହାତ ଆଜି ଶୂନ୍ୟ...... ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ରେ ତା ଦେହ ଶୀତେଇ ଉଠୁଛି । ଜଳ ଜଳ ହୋଇ ତାକୁ ଦେଖାଯାଉଛି ବାରମ୍ବାର ତା ବାପା ଙ୍କର ସେ ଶେଷ କଷ୍ଟପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଖିଲା ମୁହଁ । କେମିତି ଶୋଇବ ସେ ?? ନା ସେ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟଶୋଇ ପାରୁ ନାହିଁ । ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ମାସ ହେଲାଣି ସେମିତି ନ ଶୋଇ ରହିଛି ସେ ।
            ସମସ୍ତେ କହୁଛନ୍ତି," ଶୁଭାଂଶୀ ତୋର ସୌଭାଗ୍ଯ ଯେ ତୋ ବାପା ଙ୍କ ଜୀବନ ତୋ ପାଖରେ ଥିଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ତୋ କୋଳରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା । ଶେଷ ସମୟରେ ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲୁ । ତେଣୁ ତୋର ବହୁତ ସୌଭାଗ୍ଯ । ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାପା ଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ, ତାଙ୍କର ସେବା କରିଲୁ , କଥା ହେଲୁ, ଶେଷ ଦର୍ଶନ ବି ପାଇଲୁ । ଏହା ଠାରୁ ବଳି ଆଉ ସୌଭାଗ୍ଯ ର କଥା କ'ଣ ଅଛି ?? କିନ୍ତୁ ଆମର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଯେ ସେତିକି ବି ଆମକୁ ମିଳିଲାନି ।" କିନ୍ତୁ ଶୁଭାଂଶୀ ଭାବୁଥିଲା , " ହଁ ଏଇଟା ମୋର ସୌଭାଗ୍ଯ ଯେ ମୁଁ ମୋ ବାପା ଙ୍କର ସେବା କରିଛି, କଥା ହେଇଛି ଆଉ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାପା ଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲି । କିନ୍ତୁ କ'ଣ ମୋରି ଭାଗ୍ୟ ରେ ସେସବୁ ଦେଖିବାର ଥିଲା, ବାପା ଙ୍କ ସେ କଷ୍ଟ, ଶୁଖିଲା ମୁହଁ, ବାପା ଙ୍କ ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ବାପା ଙ୍କ ସେ ଶେଷ କରୁଣ ଓ ଦୟନୀୟ ଚାହାଣୀ ।" ଶୁଭାଂଶୀ ଶୋଇ ଶୋଇ ରାତିରେ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ର ଉତ୍ତର ଖୋଜୁଛି । କ'ଣ ଏଇଟା ମୋ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ଯ ର କଥା କଥା ?? ମୁଁ କ'ଣ ବୁଝିବି ବାପା , ତୁମେ ହିଁ କୁହ ବାପା ଏଇଟା କ'ଣ ଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ସୌଭାଗ୍ଯ ନା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ????????????????

                         :- ସମାପ୍ତ -:
××××××××××××××××××××××××××××××××××
ଯଦି ମୋ ଲେଖାରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଇଥାଏ ତ ମୋତେ କ୍ଷମା କରି ଦେବେ ।🙏🙏

ସୌଭାଗ୍ଯ ନା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ???

😔