ମୁହଁ ଉପରେ ମୋର ମନଖୋଲା ନୃତ୍ୟ ସେ ଆଲୋକର,
ତତଲା ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି କରିପାରୁନଥିଲା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ଵ ଯାହାର
ଏବେ ସେଇ ଆଲୋକ ଏକ ଜଳନ୍ତ ଝୁଲ,
ଆଖିକୁ ଖେଞ୍ଚି ଦଉଥିବା ତୀବ୍ର ସୁନେଲି ଝଲମଲ ।

ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ଧସେଇ ପଶୁଥାଏ ଭଙ୍ଗା ସ୍ୱପ୍ନର ସହରକୁ,
ଯୋଉଠି ଦୁଃଖ ଦଉଥାଏ ଆଶାର ରଙ୍ଗ ଭଗ୍ନ ସ୍ତମ୍ଭକୁ
ଲୁଚେଇଥିବା ଘାଆ ମୋର ଚିହ୍ନା ପଡ଼ିଯାଏ ସେଠି,
ଲୁହ ଓ ଦୁଃଖ ଆତ୍ମାରୁ ଚିତ୍କାରୁଥାଏ ଯୋଉଠି ।

ଏ ଆତ୍ମା ତ ଜଣା ଏକ ନିଶ୍ୱାସର କାରାଗାର,
ନ ଚାହେ ଜୀବନ—ଏଠି ତୀବ୍ର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ତ ମୃତ୍ୟୁର।
ଏ ଜଗତ ମିଥ୍ୟାର ମଧୁର ସ୍ଵରରେ ଗଭୀର ଯନ୍ତ୍ରଣା,
ଯେଉଁଠି ଆଶା ଝୁଲିପଡ଼େ, ଦୁଃଖର ଚିର ପ୍ରତାରଣା।

ଯେବେ ଏ ଘନ ଅନ୍ଧକାର ଶାନ୍ତ ହେଲା,
ବେଦନା ଧିରେ ନିର୍ବିକାରରେ ସଞ୍ଚରି ଗଲା ।
ଭୟଭୀତ ଥିଲି ଦିନେ ଯୋଉ ଅନ୍ଧକାରରେ,
ସେଇ ହେଲା ଘର—ଶୂନ୍ୟତାର ମୃଦୁ ସମୁଦ୍ର ପାରେ।

ଅବସାଦ ମନ ଗାଏ ଶାନ୍ତ ଗୀତଟିଏ,
ଧୂଳି ପରି ଶୁନ୍ୟ ଏ ଆକାଶ ତଳେ ।
କୁହେ—ଏ ଜୀବନ ଅତୁଟ ଠୋଠୋ ହସ,
ଏକ ଅନ୍ତହୀନ ପରୀକ୍ଷା, ନାହିଁ ବିଶ୍ରାମର ଅବକାଶ।

ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପ ତ ଏକ ଯାତ୍ରା କଣ୍ଟକର,
ଘାଆ ଚିତ୍କାରେ ଆଲୋକ ହୁଏ ଅପରାଧ କା'ର।
ଏହି ଅନ୍ଧାର ମାର୍ଗରେ ଚାଲି,
ମୃତ୍ୟୁ ଶାନ୍ତିକୁ ମୁ ଆଶା ଭାବିଲି ।

ମୃତ୍ୟୁ ଯେଉଁଥିରେ ଶେଷ ଶ୍ୱାସ ମିଳେ,
ମୋ ପାଇଁ ସେ ମୁକ୍ତି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ ଭଳି।
ଧୂସର ପୋଷାକରେ ଶୁଭ୍ର ବିଶ୍ରାମ,
କରେ ଜୀବନ ଅଗ୍ନି, ଅସରନ୍ତି ସନ୍ତାପର ବିନାଶ।

ମୋ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଅସ୍ତମିତ,
ନିରବତା ମୋ ଥକିଥିବା ଗୀତର ଶ୍ରାନ୍ତି ଅନନୁଭୂତ।
ତୁମେ ଜାଣିଚ—ମୁଁ ପାଇଛି ଯାହା ସେ ଆଲୋକ ନଥିଲା,
ଜୀବନ ଥିଲା ଶାସ୍ତି—ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ନେଇ ଆସିଲା।

ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରେ ଶାନ୍ତି

ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁର ଖେଳ