ସୁସ୍ମିତା

ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ର ଆମ ବ୍ୟାଚ୍ ର ସବୁ ପିଲା ମିଶି ବଣ ଭୋଜି କରିବା କଥା ଭାବିଲୁ । ଆମ ସାଙ୍ଗ ସାଥି ମାନେ କେବେ କାହା ସହ ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ହୋଇପାରୁନି । କେତେ ହସ,କାନ୍ଦ, ବଣ୍ଟା ବଣ୍ଟି ଖେଳ କୁଦ କରୁଥିଲୁ ପିଲା ଦିନେ ।ଏବେ ବୟସ ବଢ଼ିଲା ସମୟ ସହିତ ତାଳ ଦେଇ ଆମେ ନିଜ ନି ଜ ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରେ ଲାଗିଗଲୁ । ଆମ ଭିତରୁ କେତେ ଜଣ ବାହା ହୋଇ ଘର ସଂସାର କରିଲେଣି । କେତେ ଜଣ ଚାକିରି କରିଛନ୍ତି କେତେ ଜଣ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଛନ୍ତି । ଝିଅ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ବହ ହୋଇ ଗଲେଣୀ । ଅଳ୍ପ କେତେ ଜଣ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁ ମାନେ ଆଗକୁ ପଢିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ । କର୍ମ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଲେ ସେମାନ ଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ବହ ହୋଇ ଗଲେଣୀ । ଏବେ ତ ଫୋନ୍ ରେ ସମସ୍ତେ କଥା ହେଇପାରୁଛୁ । ଆଉ କରୋନା ମହମାରି ସମୟରେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଫୋନ୍ ନମ୍ବର୍ ପାଇ ଯାଇଥିଲୁ।ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ରହୁଥିଲେ ବ୍ୟସ୍ତ ବହୁଳ ଜୀବନ ରେ ଯେମିତି ଗୋଟେ ଯବନିକା ପଡି ଯାଇଥିଲା ।ଅବଶ୍ୟ ଘରର ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ର କାମ ଟିକେ ବଢି ଯାଇଥିଲା ।

ଯାହା ହେଲେ ବି ପିଲା ଦିନର ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ବାହାର କରି ଗପ ମାରୁଥିଲେ । ଏଥି ସବୁ ଭିତରେ ପୁଣି ସେଇ ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା ସବୁ ଆଲୋଚନା ହୁଏ।

ସକାଳୁ ନଈ ତୁଠ ରେ ଗପ ସପ ହୋଇ ହୋଇ ଗାଧୋଇବା । ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପାଠ ନ କରିଥିଲେ ଖାତା ବଣ୍ଟା ବଣ୍ଟି ହେବା ସାର୍ ଙ୍କ ମାଡରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ସେଇ ଗୋଟିଏ ମିଛ , କରିଛି ଖାତା ଆଣିବାକୁ ଭୁଲି ଗଲି । ଗାଁ ରେ ଘର ପାଖରେ ସ୍କୁଲ୍ , ଏଇନା ଆଣିନି ଖାଇବାକୁ ଗଲେ ଆଣି ଆସିବି ।ତା ଭିତରେ ଗଳି ପଡି ଆ ତା ଖାତାରୁ ପାଠ ଉତ୍ତାରି , ସାର୍ ଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ଦବା । କସି ଆମ୍ବ , ବର କୋଳି ବ୍ୟାଗ୍ ରେ ପୁରେଇ ସାର୍ ଙ୍କ ଆଖି ଆଡୁଆଳରେ ନୁଚେଇ ବଣ୍ଟା ବଣ୍ଟି ହୋଇ ଖାଇବା । ଆଉ ପୁଣି କଳି ଝଗଡା କରି ଦିନେ ଦୁଇଦିନ କଥା ନ ହେବା ।

ତା ପର ଦିନ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ନଜରି ଦେଇ ପରୋକ୍ଷ ରେ ସାଙ୍ଗ ସହ କଥା ହେବା ।

ଏମିତି କେତେ କଣ ।ପୁଣି ରଜ କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣମା ର ଖେଳ ହେଉ କି ,ଖୁଦୁରୁକୁଣୀ ରେ ରତି ଅଧାରୁ ଉଠି ଫୁଲ ଚୋରି ହେଉ । ସବୁ ମଜାତ ସେଇ ପିଲାବେଳେ ହିଁ ହୋଇଥାଏ ।ଏପରି କେତେ କଥା ଫୋନ୍ ରେ କଥା ହେଇଥାଉ । ଦିନେ ସମସ୍ତେ କଥା ହେଲୁ କି ସମସ୍ତେ ସାଥି ହୋଇ ବଣଭୋଜି କରିବା

ଯୋଉ ଦିନ ସମସ୍ତେ ଗାଁ ରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବେ। ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଠାରୁ ବୁଝା ବୁଝି କରି ସମସ୍ତେ ଗାଁ କୁ ଯିବା ।ବସୁମତି ଗାଧୁଆ ଦିନ ଭୋଜି କରିବା କଥା ଠିକ୍ ହେଲା । ସମସ୍ତେ ରାଜି ହେଲେ ।ଆମ ଭିତରୁ ଜଣେ କେବେବି କଥା ହୋଇନି 'ସୁସ୍ମିତା ' ତା ନା , ସେ ଭାରି ହସ୍ ମୁଖ୍ । କାହରିକୁ ଟାଣ କଥା କୁହେନି । ରଗ ଅଭିମାନ୍ ତା ପାଖରେ ଅଛି କି ନା ଅମେ ଜାଣିନୁ । ସଦା ବେଳେ ହସ । ସ୍କୁଲ୍ ରେ ସାର୍ ବି ତାକୁ ଦରହସି ଡାକନ୍ତି। ଆମ ସଂସ୍କୃତା ସାର୍ ତା ନା ସ୍ମିତା ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଘରେ ତାକୁ ବେଙ୍ଗୁଲି ଡାକନ୍ତି। ତାର ହସ ଭାରି ଭଲ , ଆଉ ସେ ସବୁବେଳେ ହସୁ ଥାଏ ବୋଲି ସାର୍ ତାକୁ ସ୍ମିତା ନା ଦେଇଥିଲେ । ସେହି ଦିନୁ ସମସ୍ତେ ତାକୁ ସ୍ମିତା ଡାକନ୍ତି । ଗାଁ ଆମର ଟିକେ ଅନୁନ୍ନତ ସଭ୍ୟତା ବା ସହରି ଚାକଚକ୍ୟ

ଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ ।ଦିନରେ ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଘଣ୍ଟା କରେଣ୍ଟ ବି ରହେ ନାହିଁ ।ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ ନଈ ତୁଠରେ।ଆମ୍ବ ତୋଟା, ବାଉଁଶ ବଣ ଆମ ପାଇଖାନା ।ଆଉ ଆମ ନଈତୁଠ ଗାଧୁଆ ଘର।କାଁ ଭାଁ ଜଣେ କି ଦିଜଣଙ୍କ ଘରେ ପିଇବା ପାଣି ଅଛି, ନହେଲେ ଅନ୍ୟ ମାନେ ଗରା ମାଠିଆ କାଖେଇ

ଅଧ ମାଇଲ୍ ଦୂରରୁ ପାଣି ବୋହିଥାନ୍ତି।ଖିଆ ପିଆ ରୋଷେଇ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ।ରାସ୍ତା ଘାଟ କଥା କହିଲେ ନସରେ।ବର୍ଷା ଦିନେ ଆମେ ଘରୁ ବିନା ଚପଲରେ ଯାଉ ଫେରିବା ବେଳକୁ ମୋଟା କାଦୁଅ ର ବୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ଆସୁ।ବର୍ଷା ପାଣି ଯାହା ଚାଳରୁ ନିଗିଡିଥାଏ ,କୁଣ୍ଡ, ହାଣ୍ଡି ରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ରଖି ଥାଉ ।ବାହାର ପାଣି ମାନେ ବାସନ କୁସନ ଗୋଡ ହାତ ଧୁଆ ଧୋଇ କରିବା କାମରେ ଲାଗିବ।ଏତିକି ରୁ ଆମେ ସଭ୍ୟତା ଠାରୁ କେତେ ଦୂରରେ ତାହା ଠିକ୍ ଅନୁମାନ କରିହେଉ ଥିବ ।ଏବେ ବି ଗାଁ ଅବସ୍ଥାରେ ସନ୍ତୋଷ ଜନକ ସୁଧାର ଆସିନାହିଁ।

ସରକାର ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପାଇଖାନା ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଘରେ ହୋଇଛି ।କୋଠା ଘର ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ଯୋଉ ସରକାରଙ୍କ ଯୋଜନା ରେ ମିଳିଛି ।ଗାଁ ର ପ୍ରାୟ ଲୋକ ଦରିଦ୍ର ସୀମା ରେଖା ତଳେ ।ସେତେବେଳେ "ସ୍ମିତା "ଘର ଟିକେ ସଚଳ ଥିଲେ ।ଝିଅ ମ୍ୟାଟ୍ରିକ୍ ପାଶ୍ କଲା ପରେ,ସହରରେ ଚାକିରି କରୁଥିବା ଜଣେ ଥିଲାବାଲା ଘର ପୁଅ ସହ ତାର ବାହାଘର କରିଦେଲ।ତା ବାପା ଭାବିଥିଲେ ଝିଅ ପାଠ ପଢିଛି ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଧନ ଅଛି ଯାନି ଯୌତୁକ ଦେଇ ବାହାଘର କରିଦେବା,ଝିଅ ଭଲ ରେ ରହିବ।ତା ଶାଶୁ ଘର ଲୋକେ ଧନ ପାଇବା ଆଶା ରେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ ।ଝିଅ ର ମନ କିମ୍ବା ପୁଅ କେମିତି କା ଝିଅ ଖୋଜୁଛି ସେ କଥା କେହି ବୁଝିଲେ ନାହିଁ ।ସରଳ ଗାଁଉଲି ଝିଅ ଟି ବାହାରେ ଚଳି ପାରିବ କି ନାହିଁ, ପୁଅ ତାକୁ ପସନ୍ଦ କରିବ ତ,କିଛି ବୁଝା ବୁଝି ନାହିଁ ବାହାଘର କରିଦେଲେ ।ବାହାଘର ହେବା ପରେ ସ୍ମିତା ତା ବର ସହ ମାଡ୍ରାସ ଗଲା ।ତା ପରେ ତା ସହ ଆଉ କାହାର କିଛି ଯୋଗାଯୋଗ ପ୍ରାୟ ନଥାଏ ।ସିଏ କେବେ ଫୋନ୍ କରେନା ଆଉ କିଏ ଫୋନ୍ କଲେ ବିଭିନ୍ନ ଆଳ ଦେଖେଇ ବେଶି କଥାନହେଇ ପରେ ବେଳହେଲେ କରିବି କହି ରଖିଦିଏ।ସେଥିପାଇଁ ତା ଠାରୁ ସମସ୍ତେ ଦୂର ହେଲେ।କିଏବା ଖରାପ କଥା କାହିଁକି ଭାବିବ।ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଧାରଣା ବୋଧେ ବେସ୍ଥ ରହୁଥିବ।ଆଜି ତ ଭୋଜି କରିବା କଥା ତାକୁ ବା ନ ପଚାରି ବା କେମିତି, ଆମେ ଠିକ୍ କଲୁ ତା ଘରକୁ ଯାଇ ତା ନମ୍ବର ଆଣି ତା ପାଖକୁ ଫୋନ୍ କରିବା।ଆମ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକୁ ସେ ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଗଲା ସେ ଗଲା ତାଙ୍କ ଘରକୁ ।ତାବୋଉ

କୁ ତା କଥା ପଚାରିଲା ।ସିଏ କିଛି କହିଲେନାହିଁ ।ଫୋନ୍ ନମ୍ବର ମାଗିଲା,ସିଏ କହିଲେ ତା ନମ୍ବର ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ ।

କଥା ଟା ଟିକେ ଅଡୁଆ ଲାଗିଲା ।ହଁ ଆହୁରି କହିଲେ ସିଏ ତ ତା ଘର ସଂସାର ରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ତାକୁ ଭୋଜି ଫୋଜି କଥା କହିବା କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ ।ତା ଶାଶୁ ଶଶୁର କଣ ନାହିଁ କଣ କହିବେ,ତୁ ଯା ତୁଏଠୁ ଗଲୁ ମୋର ବହୁତ କାମ ଅଛି ଗପିବାକୁ ବେଳ ନାହିଁ ।ଏପରି କଥା କୁ ପୁଣି କଥା କହିବା ଶୈଳୀ, ସଂଗୀତା କୁ ଭାରି ଖରାପ ଲାଗିଲା ।ସେଦିନ ସେଠାରୁ ପଳେଇ ଆସି ସମସ୍ତେ ଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଲା।

ସେତେବେଳେ କୁ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଗାଁ ରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥାଉ । ସମସ୍ତେ ଗାଁ ଠାକୁରାଣୀ ପଡିଆରେ ଏକତ୍ର ହେବା କଥା ହେଲୁ । ତାର ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଯାଗାରେ

ମେଳ ହେଲୁ ବଣଭୋଜି ପାଇଁ ନୁହେଁ ସ୍ମିତା ଖବର୍ କଣ ଏକଥା ବୁଝିବା ପାଇଁ ।ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଯାଗାରେ ଏପରି ଆଲୋଚନା କରୁଥାଉ । ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଆମ ଗାଁ ଅବଧାନେ ଯାଉଥିଲେ ।ଅବଧାନେ ତ ଗାଁ ର ସମସ୍ତ ଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି , ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି। ଆମ ପାଖରେ ଅଟକି ଗଲେ । ଆଉ କହିଲେ ; ଆରେ ବାଇଆଣୀ ଯାକ କଣ ଗାଟିଏ ଯାଗାରେ ରୁଣ୍ଡ କଣ ହେଇଛି କି ?

ବାସ୍ ଅବଧାନ ଙ୍କ ପାଟିରୁ ଏତିକି କଥା ଶୁଣି ଆମ ଭିତରୁ ଜଣେ କହିଲା ସମସ୍ତେ କେଉଠି ଦରହସି ପରା ନାହିଁ । ସେ କଥା ଶୁଣି ଅବଧାନ ଙ୍କ ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା । ସେ କହିଲେ ସେ ଦରହସି କଣ ଆଉ ଦରହସି ଅଛି । ସିଏ ପରା ହସକାନ୍ଦ ସବୁ ଭୁଲି ଯାଇଛି ।ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକା ସ୍ଵୋର ରେ କହି ଉଠିଲୁ ମାନେ?

ଅବଧାନ କହିଲେ ଯାଉନ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ।

ସଂଗୀତା କହିଲା ; - ମୁଁ ପରା ଯାଇଥିଲି ,ତା ବୋଉ ମତେ ତ କିଛି କହିଲାନି , ତା ଘର ଭିତରକୁ ବି ଡାକିଲାନି ।

ଅବଧାନେ କହିଲେ ;- କୋଉ ସରାଗ ରେ

ଡାକିଥାନ୍ତା ।ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଜନମ କରିଥିଲା

କେଡେ ସରାଗରେ ବଢେଇ କୁଢେଇ ବାହା କରେଇଥିଲା। ବାହା କରେଇଲାନି ଯେ ତା ପାଇଁ ଜମ ଦଣ୍ଡ ଲେଖିଦେଲା ।

ଆମେ ପଚାରିଲୁ ମାନେ କଣ କୁହ ।ସେ କହିଲେ ଚାଲ ମୋ ସହ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ସହଗଲୁ । ସେ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ପଟେ ନ ଯାଇ ବାଡି ପଟେ ଗଲେ ଗୋଟେ ଝରକା ପାଖେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ ଏଇ ଦେଖ, ଆମେ ଯାହା ଦେଖିଲୁ କାହାରି ଆଖିରେ ଲୁହ ରହିଲା ନାହିଁ।ଅଳିଆ ଅପରିଷ୍କାର ଘରେ ଗୋଟେ ମଳିଆ ଛିଣ୍ଡା ଲୁଗା ପିନ୍ଧି ନିଜ ଶାଢୀ କୁ ଚିରି ପାଟି ରେ ପୁରଉଚି ପୁଣି ବାହାରକୁ ଫୋପାଡୁଛି ।ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଆମେ ଆଉ ଘରକୁ କଣ ଯିବୁ ।ତା ବୋଉ ପାଖକୁ ଗଲୁ ପଚାରିଲୁ ତାର କଣ ହେଇଥିଲା । ଆମେ ଭାବିଥିଲୁ କିଛି ଦୁର୍ଘଟଣା ହୋଇଥିଲା କି କଣ ? ତା ବୋଉ ଯାହା କହିଲେ ଶୁଣିଲେ କେହିବି ନ କାନ୍ଦି ରହିପାରିବନି । ସେ ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ପଛରେ ରାକ୍ଷସ ଦେଖିନଥିବା ଲୋକ ବୁଝି ପାରିବେନି ।

ଯୋଇଁ ତାଙ୍କର ସହର ରେ ବଢିଛି । ସହରି ଢଙ୍ଗ ଢାଙ୍ଗ ସହିତ ଗାଁ ଝିଅ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚଳିବା ଟିକେ କଷ୍ଟ। ସ୍ମିତା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ୍ ସୁନ୍ଦର, ତା ଚେହେରା ଆଉ ତା ବାପା ଙ୍କ ଧନ ଦେଖି ତା ଶାଶୁ ଶ୍ୱଶୁର ବୋହୁ କରି ନେଇଗଲେ । ହେଲେ ତାଯୋଇଁ ର କିନ୍ତୁ ସହରି ଝିଅ ପସନ୍ଦ୍ ଥିଲା । ସେ ସହରରେ ମଧ୍ୟ ଗୋଟେ ଝିଅ କୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା । ହେଲେ ସ୍ମିତା ର ବାପା ଙ୍କର ଏତେ ଧନ ରତ୍ନ ଅଛି ଜାଣିବା ପରେ ସେ ଯଉତୁକ ଲୋଭ ରେ ତ ଗ୍ରିର୍ଲ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ କୁ ଛାଡି ଦେଇ ଟଙ୍କା ଲୋଭ ରେ ସ୍ମିତା କୁ ବାହା ହେଇଗଲା ସତ , ହେଲେ ସେ କେବେ ବି ଅନ୍ତର ରୁ ସ୍ମିତା କୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲା ।

ଟଙ୍କା ଛଡା ବି ତାର ଦରକାର ଥିଲା ଗୋଟେ ସ୍ମାଟ ଝିଅ , ଯିଏ ଜିନସ୍ ପ୍ୟାଣ୍ଟ ସାଟ୍ ପିନ୍ଧି ହାଇ ହିଲ୍ ପିନ୍ଧି ଫଟ୍ ଫଟ୍ ଚାଲି ପାରୁଥିବ ।ପାର୍ଟି ରେ ହାଲକା ଡ୍ରିଙ୍କ କରି ନାଚି ପାରୁଥିବ । ନିଜ ସ୍ଵାମୀ ସହ ଆଉ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ସହ ବି।

ଗାଉଁଲି ଝିଅ ସେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଏତେ ସବୁ କାମ କରିବା ତା ପକ୍ଷେ ଟିକେ କଷ୍ଟ ହେଲା ।ସ୍ଵାମୀ ତାର ବାହା ଘର ପରେ ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଯାଇଥିଲା । ସେଠାରେ ଏମିତି ଚଳନି ସହିତ ସ୍ମିତା ଆଡଜଷ୍ଟ କରିବା ଟିକେ କଷ୍ଟ ଥିଲା , ସତ କିନ୍ତୁ ସିଏ ହାର ମାନି ନଥିଲା ଧିରେ ଧିରେ ସବୁ ଶିଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଠା କରୁଥିଲା । ତା ସ୍ଵାମୀ କୁ ସ୍ମିତାର ଢଙ୍ଗ ପସନ୍ଦ ହେଲାନି ସିଏ ତାକୁ ଆଣି

ଗାଁରେ ଛାଡି ଦେଇ ଗଲା । ଆଉ ତା ବାପା ମାଙ୍କୁ କହିଲା କି ବୋହୁ କରିଥିଲ ନିଜପାଖରେ ରଖ । ମୋ ସହ ଆଡଜଷ୍ଟ କରିବ ଭଳିଆ ହେଲେ ମୁଁ ନେବି ନ ହେଲେ ତାକୁ ତା ଘରକୁ ବିଦା କରିଦିଅ ।ତା ଶାଶୁ ଶ୍ୱଶୁର ପ୍ରଥମେ କହୁଥିଲେ ଟିଭି ଦେଖି ମୋବାଇଲ୍ ଦେଖି ସହରି ଚଳନି ଶିଖିବାକୁ । କିଛି ଦିନ ପରେ ଦିନେ ତା ସ୍ଵାମୀ ( ସରୋଜ ) ତା ଶାଶୁ କୁ କହିଲା ସେ ଗାଉଁଲି (ସ୍ମିତା) କୁ ତା ଘର କୁ ପଠେଇ ଦେଏ ତାକୁ ଆଉ କେବେ ବି ମୋ ପାଖକୁ ପଠେଇବୁନି। ମୁଁ ମୋ ଲେଭେଲ୍ ର ଝିଅ ଗୋଟେ ବାଛି ସାରିଛି ଆଉ ଏ ଝିଅ ବହୁତ୍ ଧନି ବି । ଏ ଝିଅ ର ନିଜର ସୋପିଙ୍ଗ୍ ମଲ୍ ବି ଅଛି । ସେ ଗାଉଁଲି ସ୍ମିତା ଠାରୁ ଶହେ ଗୁଣ ଆଧିକ ଧନୀ ଇଏ ।

ଧନ କଥା ଶୁଣି ବୁଢି ସ୍ମିତା କୁ ଘୃଣା କରିବାକୁ ଲାଗି ଲା । ତାପର ଠାରୁ ସବୁ କଥା ରେ ସ୍ମିତାକୁ ତ ଶାଶୁ ଶ୍ୱଶୁର ଖୁଣ୍ଟା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ବହୁତ୍ ଛୋଟ ଛୋଟ କଥା ରେ ବି ସ୍ମିତାକୁ ମାରିଲେ । ଦିନେ ଦିନେ ଖାଇବା ପିଇବାକୁ ଦିଏନ୍ତିନି । ଏମିତି କିଛି ଦିନ ପରେ ବାଡି ପଟେ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ତା

ଶାଶୁ ର କଣ ହେଲା କେଜାଣି ହଠାତ୍ ଗୋଟେ ଠେଙ୍ଗା ଆଣି ସ୍ମିତାକୁ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲା ଆଉ କହିଲା । ଏଇଟାକୁ ମାରିଦେଲେ ମୋ ପୁଅ କୁ ଆଉଗୋଟେ ଭଲ ଝିଅ ଦେଖି ବାହା କରେଇବି। ତାପରେ ସବୁବେଳେ ପାଟିଗୋଳ ହୁଏ ସ୍ମିତାକୁ

ଶାଶୁ ଶ୍ୱଶୁର ମିଶିକି ମାରନ୍ତି । ଦିନେ ତ ସବୁ ର ସୀମା ଟପି ଗଲା । ସ୍ମିତା ବାଡି ପଟେ ବସି ଧାନ ଉଁଷଉ ଥିଲା । ତା ଶାଶୁ ଆସି ସ୍ମିତା କୁ ଧକା ମାରିଲେ ଯେ ସ୍ମିତା ଯାଇ ଧାନ ହାଣ୍ଡି ରେ ମୁହଁ ମାଡି ହୋଇ ପଡିଲା । ଗରମ ଧାନ ର ଧାସ ସହ ଗରମ ଧାନ ମଧ୍ୟ ତା ନାକ ଓ ପାଟି ରେ ବି ପଶି ଯାଇଥିଲା । ସେ ଅଣ ନିଶ୍ଵାସି ହୋଇ ଉଠି ପଡିଲା ବେଳ କୁ ପଛ ରେ ଗାଟେ ଗଛରେ ପିଟି ହୋଇଗଲା ଓ ଆଉ ତା ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ଗଲା । ସେ ବେହୋସ୍ ହୋଇ ପଡିଗଲା। ତା ଶାଶୁ ସ୍ମିତା କୁ ବେହୋସ୍ ଦେଖି ଡରି ଗଲା ଆଉ ତା ଶ୍ୱଶୁର କୁ ଫୋନ କରି ଡକେଇଲା , କହିଲା ମୋର ଉଦେଶ୍ଯ ନଥିଲା ତକୁ ଏମତି ରକ୍ତାକ୍ତ୍ କରିବାରେ , ମୁଁ ଭାବି ଥିଲି ତକୁ ହଇରାଣ କରିଲେ ସେ ଘର ଛଡି ପଳେଇବ । ଆଉ ଆମକୁ ସୁବିଧା ହବ ପୁଅ ର ଦ୍ଵିତୀୟ ବିବାହ ପାଇଁ । ତୁମେ ଝଅଟି ଆସ । ତାପରେ ତା ଶ୍ୱଶୁର ଆସିଲା ସାହି ରୁ ଦୁଇ ଜଣ ଲୋକ ଆଣି ।

ଶାଶୁ କହିଲା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗ୍ ତାକୁ ଡାକ୍ତର ପାଖକୁ ନେଇଚାଲ । ସେତେବେଳେ କୁ ସ୍ମିତା ରକ୍ତରେ ପୁର ଜୁଡ ବୁଡ୍ । ଡାକ୍ତର ଖାନା ରେ ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ସ୍ମିତା କୋମା କୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା । କିଛି ଦିନ ଚିକିତ୍ସା ପରେ ସିଏ ସୁସ୍ଥ ହେଲା ସତ , ହେଲେ ତାର ଆଉ ପଛ କଥା କିଛି ମନେ ନାହିଁ । ଆଉ ମସ୍ତିସ୍କ କାମ କରିବା ବନ୍ଦ୍ କରି ଦେଇଛି । ସେଇ ଦିନୁ ଆସି ସ୍ମିତା ଆମ ପାଖରେ ରହିଛି ।ତ ବୋଉ କହଉ ଥାନ୍ତି ତା ସହ ସେ କାନ୍ଦୁ ଥାନ୍ତି । ଆଉ ଆମ ଆଖି ରୁ ମଧ୍ୟ ଲୁହ ଝରୁଥାଏ। ସବୁ ଦୋଷ ମାଉସୀ ନିଜକୁ ଦଉ ଥାନ୍ତି ଆଉ କହୁଥାନ୍ତି ଆଜି ସ୍ମିତା ର ଏହି ଅବସ୍ତା ପାଇଁ କୋଉଠି ନି କୋଉଠି ଆମେ ଦାଇ । ଆମେ ଠିକ ମଣିଷ ଟିଏ ବାଛି ପାରିଲୁନି ।

ଆମେ ମାଉସିଙ୍କୁ ଆସ୍ଵାସନ ଦେଇ କହିଲୁ ମାଉସୀ ଏଥିରେ ତୁମର କିଛି ବି ଭୁଲ୍ ନହିଁ ।

କେମିତି ବି ଜାଣି ପାରିବେ ତାଙ୍କୁ ସେ ତ ବହୁରୁପି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ବା ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ।

ଏ ଭଳି ବହୁରୂପି ଙ୍କୁ ତ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ହେଲେ ବି ଚିହ୍ନି ବା କଷ୍ଟ । ଆଉ ପୁଣି ସ୍ମିତ ବହ ଘର ତ ବହୁତ୍ କାମ୍ ସମୟ ରେ ହେଇ ଗଲା । ତୁମେ ବେସ୍ତ ହୁଅନି ମାଉସୀ , ଆମ ସ୍ମିତା ଭଲ ହେଇ ଯିବ।

ମାଉସୀ କହିଲେ ତା ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ମଉସା ବହୁତ ଆଡେ ଦେଖେଇ ଲେଣୀ , ହେଲେ ସମସ୍ତେ କହୁଛନ୍ତି ସ୍ମିତା ଭଲ ହେବା ଭଗବାନ୍ ଙ୍କ ହାତ ରେ ।

ସେ ଭଲ ହବା ପାଇଁ ମାଉସୀ ନିଇତି ଠାକୁର ଙ୍କ ଦ୍ଵାର ରେ ମୁଣ୍ଡ ବାଡଉ ଛାନ୍ତି ।

ଆଖି ରେ ଆଖିଏ ସପ୍ନ ନେଇ, ବାପା ମାଆ, ସାଙ୍ଗ, ସାଥି ସେନେହ ମମତା ଛାଡି ନୂଆ ଦୁନିଆ ରେ ପାଦ ଦେଇଥିଲା, ନୂଆ ସଂସାର ଗଢିବା ପାଇଁ ହେଲେ ନିଜ ର ଅସ୍ତିତ୍ବ ହରାଇ ପଡିଛି ।

ଲୋଭ ମଣିଷ ର ମଣିଷ ପଣିଆ କୁ ଭୂଲାଇ ଦିଏ ଶୁଣିଥିଲି,ଏଘଟଣା ତାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ।ଧନ ଲୋଭରେ ପଡି ଜଣେ ନାରୀ ତାର ନାରୀ ସୁଲଭ ଗୁଣ ଭୂଲି ରାକ୍ଷସୀ ପାଲଟି ଗଲା ।କଣ ଧନ ଜୀବନ ର ସବୁ କିଛି ,ଗୋଟିଏ ସରଳ ନୀରିହ ଝିଅ କୁ ଏପରି ଅକଥନୀୟ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଟିକେ ଭାବିଲାନି ଏ ଝିଅ ର ଦୋଷ କଣ? ଆଉ ଏତେ କଷ୍ଟ ସିଏ ସହିପାରିବତ?

Susmita (A real story)

ସୁସ୍ମିତା (ଏକ ସତ୍ୟ ଘଟଣା ଉପରେ ଆଧାରିତ)