ଆଉ କେଇଟା ବର୍ଷପରେ ଗୋକୁଳିବାବୁ ନେବେ ଚାକିରୀରୁ ଅବସର। ଚାକିରୀ ଥାଉ ଥାଉ ଘରଟେ କରିଦେଲେ ରିଟାର୍ଡ ପରେ ନଥିବ ଚିନ୍ତା। ଚତୁର୍ଥ ଶ୍ରେଣୀ ଚାକିରୀଆ ସେ... କେତେ ବା ପଇସା… ସହରରେ ଜାଗା କିଣି ଘର କରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତ ସପନ। ତେଣୁ ତ ସପନ ବୁଣିବାକୁ ଗାଁ ଭୁଇଁକୁ ବାଛିଲେ। କିଛି ନ ହେଲେ ଭିଟାମାଟିରେ ଥିବା ଚାଳଛପରକୁ ଭାଙ୍ଗି… ଭଲ ଛାତଘର ଖଣ୍ଡେ କରିବେ।

ଚାକିରୀରୁ ଯାଇ ଗାଁରେ ଘର ତୋଳେଇବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାଠିକର ପାଠ। ବିଲ୍ଡର କି ବଡ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ମିଳିବା ବି ବଡ ମୁସ୍କିଲ୍‍ ଗାଁରେ। ତେଣୁ ଭଲ ମିସ୍ତ୍ରୀଟେ ମିଳିଗଲେ ବଡକଥା। ସିଏ ଲୋକ ଯୋଗାଡ କରି କରିଦେବ ଘର। ଧରିଲେ ରାଜମିସ୍ତ୍ରୀ ଦିବାକରକୁ। ତା’ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ ହେଲା ପରେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ମିଳିଲା ଶାନ୍ତି। ତା’ କଥାରୁ ଜାଣିଲେ... ସିଏ ବାପ ମା’ ଛେଉଣ୍ଡ ଛୋଟବେଳୁ।ପେଟ ପାଇଁ ଛାଡିଥିଲା ଭିଟାମାଟି... ପଳେଇଗଲା ପଉସୀ ବାହା ହେଇଥିବା ଗାଁ... ଖଣି ଅଞ୍ଚଳକୁ। ଛୋଟବେଳୁ ମେହନତ୍‍ କଲା... କାମ ଶିଖିଲା। ସିଏ ଏବେ ଏକ ନମ୍ବର ରାଜମିସ୍ତ୍ରୀ...ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ। ଏଣିକି ବଡ ବଡ ଘର ବି ଧରିଲାଣି।

ତା’ କଥାରୁ ଅନୁମାନ କରି ଜାଣିଲେ- ଆଖପାଖର ଅନେକ କୋଠା ସିଏ ଗଢିଛି। ଡିଜାଇନ୍ ବି ଭଲ। ତା’ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କ ମନ ଭରିଗଲା। କାଳବିଳମ୍ବ ନ କରି ଘର ତିଆରି ପାଇଁ କଥାଟା ତା’ ସହ ପକ୍କା କରି ଦେଲେ।

ମାସ କେଇଟାରେ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଘରଟାର କାନ୍ଥ ଛିଡା ହେଇଗଲା। ମଝିରେ ମଝିରେ ସହରରୁ ଗାଁକୁ ଦିନେ ଦି’ଦିନ ପାଇଁ ଆସି ଘରକାମ ତଦାରଖ କରି ଯାଆନ୍ତି। ପୁତରା ହିସାବ ହେବ ରାମୁକୁ କହିଥିଲେ ବେଳେ ବେଳେ ଆସି ବୁଝାବୁଝି କରିଦେବାକୁ... ବାଦବାକି ନିଜେ ବୁଝେ ମିସ୍ତ୍ରୀ। ଛୁଟି କମ ଥିବାରୁ ଛାତ ପଡିଲାବେଳେ ଆସି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତା’ଛଡା ପୂରା ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ମିସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ। ଛାତଟା ପଡିଗଲା।

ପାଣି ଖାଇଲା ପରେ ଖୋଲାହେଉଛି ସେଣ୍ଟ୍ରିଙ୍ଗ୍। ଏଇଥିପାଇଁ ସହରରୁ ଗୋକୁଳିବାବୁ ଧାଇଁ ଆସିଥିଲେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ... ଦେଖିବାକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ରାଜ ମହଲ। ସବୁ ଆଡେ ବୁଲିବୁଲି ଦେଖୁଥାନ୍ତି... ନଜର ଗଲା ପାରାପିଟ୍ କାନ୍ଥଟି ଛାତ ପାଖକୁ ବଙ୍କା ଦିଶୁଛି। ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଥକୁ ଅନେଇ ବସିଲେ ଘଡିଏ। ଅଖିରୁ ଲୁହ ଟୋପ୍‍ ଟୋପ୍‍ ଝରି ଆସିଲା ଆପେ ଆପେ। ଦେଖି ପାରିଲେ ନି ବେଶି ସମୟ କାନ୍ଥର ବିକଳାଙ୍ଗ ଅବସ୍ଥାକୁ...ଉଠି ଚାଲିଗଲେ ଗାଁମୁଣ୍ଡ ଆମ୍ବତୋଟା ଆଡେ?

ଢେର୍‍ ସମୟ ଗଲାଣି। ଖରା ବି ଟାଣ ହେଲାଣି। ରାଗ ତମ ତମ ହେଇ ଫେରିଲେ ଘରକୁ। କାମ ଚାଲିଥିଲା। ଦେଖିଲେ ଦିବାକର ଝାଳନାଳ ହେଇ ଚଢିଛି ଉପରେ... କାଟିକୁଟି ପ୍ଲାଷ୍ଟର ମାରି ସିଧା କରୁଛି କାନ୍ଥକୁ। ପାଖରେ ଛିଡା ହୋଇ କାମ ଦେଖୁଛି ପୁତୁରା ପିଲା ରାମୁ।

ରାଗିବେ ଭାବୁଥିଲେ... ହେଲେ ବାହାରିଲାନି ପାଟିରୁ। ବରଂ ଧିର ଗଳାରେ କହିଲେ--- ଦିବାକର! କ’ଣ କିରେ… କାନ୍ଥଟା ବଙ୍କା କରିଦେଲୁ?

ପୁତୁରା ରାମୁ ନିଜର ପତିଆରା ଦେଖେଇବାକୁ ଯାଇ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମିସ୍ତ୍ରୀକୁ ତାଗିଦ୍ କଲା ଢଙ୍ଗରେ କହିଲା--- ତୋତେ ବାରମ୍ବାର କହୁଛି ନା... ଟିକିଏ ବି ଓଲମ ବିଲମ କରୁବୁନି... ଏହା କକାଙ୍କ ପରିଶ୍ରମର ଫଳ। ମାନିଲୁ ନାହିଁ ଏଣିକି ଶୁଣ ଗାଳି...

ମିସ୍ତ୍ରୀ ବି ଟିକିଏ ହଡବଡେଇ ଗଲା। ଗୋଟିଏ ହାତରେ କପାଳରେ ଲାଗିଥିବା ଝାଳକୁ ପୋଛୁ ପୋଛୁ କହିଲା --- ବାବୁ! କ୍ଷମା କରିଦିଅ...ପ୍ଲାଷ୍ଟର ମାରି ମେକଅପ୍‍ କରିଦେବି ...

ରାମୁ ଚଢାଗଳାରେ କହିଲା --- ହୁଁ...କହିଲା କ'ଣ ମେକପ୍ କରିଦେବି...ଆଉ ଛେନାଗୁଡ ହେବ ଯେ... ବଙ୍କା ରହିଯିବ କାନ୍ଥ ସବୁଦିନକୁ...

ମିସ୍ତ୍ରୀ ଡରିଗଲା। ଥରି ଥରି କହିଲା -- ବାବୁ! ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ... ମୋର କିଛି ବି ଭୂଲ୍ ନାହିଁ… ସବୁ ଭୂଲ୍ ସେଇ ସୂତାର... ନୂଆ ସୂତାଟା ମୁଁ ସେଇ ଦିନ ରବିବାର ହାଟରୁ ଆଣିଥିଲି... ଦୋକାନୀ ବଙ୍କା ସୂତାଟା ଦେଇ ମୋତେ ବୋଧେ ଠକି ଦେଇଛି...। ମୁଁ ପ୍ରାଣପଣେ ଚେଷ୍ଟା କରି ମେକଅପ୍‍ କରିଦେବି...ଆଜ୍ଞା।

ଗୋକୁଳିବାବୁ ରାଗିବେ କ’ଣ... ହସିଲେ ତା’ର ବୋକାଙ୍କ ଭଳି ସରଳିଆ କଥା ଶୁଣି। ତା’ ପିଠିରେ ହାତ ଥାପୁଡେଇ ଦମ୍ଭ ଦେଇ ଖୁସିରେ ଗଦ ଗଦ ହେଇ କହିଲେ... ଠିକ୍ ତ କରି ସାରିଲୁଣି... କାଟି... ପ୍ଲାଷ୍ଟର କରି। ହଁ!ଆଉ ଶୁଣ- ସୂତା କେବେ ବଙ୍କା ନଥାଏରେ.... ସୂତାକୁ ଟାଣି ଧରିଲେ ଆପେ ଆପେ ସିଧା ହେଇଯାଏ। ଆମ ଜୀବନ ବି ଠିକ୍ ସୂତା ଭଳି। ସଳଖି ଚାଲିଲୁ ତ ଠିକ୍....ଟିକିଏ ହୁଗୁଳା ଛାଡିଦେଲେ ଜୀବନ ବି ବଙ୍କା... ମାଡି ଆସିବ ବିପଦ। ତା' ଛଡା ଜଣେ କାମ କଲେ ତ ଭୂଲ ହେବ... ଅନ୍ୟକୁ ଦୋଷ ନ ଦେଇ, ଯିଏ ନିଜ ଭୂଲକୁ ମାନି ତାକୁ ସୁଧାରି ପାରେ ସିଏ ହିଁ ଆଗକୁ ବଢେ... ସିଏ ହିଁ ତ ଭଲ ମଣିଷ।

ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ବୋଳା କଥା ଦି'ପଦରେ ମିସ୍ତ୍ରୀ ଆଖିର ଦୁଇ କୋଣରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିଲା। ଏଣେ ରାମୁର ଆଖି ବି ଛଳଛଳ ଦିଶିଲା।

ସୁତା

ସରଳ ମଣିଷ ର ସତ କଥା