ସେଦିନ ପ୍ରଭୁ ରାମ ଓ ରାବଣ ଙ୍କ ମହା ସମର ପରେ ଯେବେ ହନୁମାନ ମାତା ସୀତା ଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି, "ମାତା ଏଇ ମାନେ ଆପଣ ଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦେଇଛନ୍ତି ନା, ଯେତେ ବେଳେ ପ୍ରଥମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭେଟିଲି , ସେବେ ମୁଁ କିଛି କରି ପାରି ନଥିଲି, ଏବେ କୁହନ୍ତୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେବି, ଖାଲି ଆଦେଶ କରନ୍ତୁ" ! ମାତା କହନ୍ତି, " ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ସେହି କ୍ଷଣି ହିଁ କ୍ଷମା କରି ଦେଇଥିଲି"!

ହନୁମାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ସୀତା ମାତା ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଗପ କହନ୍ତି।

ଜଣେ ଶିକାରୀ ବାଘ କୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇ ଏମିତି ଏକ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ପଡ଼ିଲା, ନିଜେ ବାଘ ହାବୁଡ଼ରେ ପଡ଼ିଗଲା, ନିଜ କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ପାଖ ରେ ଥିବା ଗଛ କୁ ଚଢ଼ି ଗଲା , କିନ୍ତୁ ସେ ଗଛରେ ଆଗ ରୁ ଭାଲୁ ଟିଏ ଶୋଇ ଥିଲା।

ଏବେ ବାଘ ଟି ଶିକାରୀ କୁ କହିଲା ମୋତେ ଖୁବ୍ ଭୋକ, ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣ ଙ୍କୁ ଖାଇବି, ତେଣୁ ତୁ ଆସ ନଚେତ୍ ଭାଲୁ କୁ ଠେଲି ଦେ ।

ଶିକାରୀ ରାଜି ହୋଇ ଭାଲୁ କୁ ଠେଲି ବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ଭାଲୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଶଳତା ସହ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲା, ଶିକାରୀ ପାରିଲାନି।

ଏବେ ବାଘ ଟି ଭାଲୁ କୁ କହିଲା, "ତା ହେଲେ ତୁ ଶିକାରୀ କୁ ମୋତେ ଦେଇଦେ, ତାକୁ ଖାଇ ମୁଁ ଏଠୁ ଚାଲିଯିବି"।

ଭାଲୁ କିନ୍ତୁ ତାକୁ କହିଲା, "ଏହା କେବେ ସମ୍ଭବ ନହେଁ, ସେ ମୋର ଅତିଥି, ମୋ ଶରଣ ରେ ଆସିଚି , ତୁମେ ଏଠୁ ଚାଲିଯାଅ!! ବାଘ ଚକିତ ହୋଇ କହିଲା," କି କଥା ଟିକେ ସମୟ ପୁର୍ବ ରୁ ସେ ତୁମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲା କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାକୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନ ନେଇ ଏମିତି କହୁଚ"?

ଭାଲୁ ଟି ଉତ୍ତର ଦେଲା, "ତାର ସ୍ଵଭାବ ସେପରି, ତେଣୁ ସେ ସେମିତି କଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତା ପାଇଁ ମୋ ସ୍ଵଭାବ କୁ କାହିଁ କି ବଦଳେଇ ମୋର କର୍ମ ଖରାପ କରିବି" !!

ବାଘ ଟି ସେଦିନ ସେଠାରୁ ଫେରି ଯାଇଥିଲା।

ମାତା ସୀତା ପୁଣି କହିଲେ, ଯଦି ସାମାନ୍ୟ ପଶୁ ଟି ଏମିତି କରିପାରିଲା, ତେବେ ଆମେ ତ ମନୁଷ୍ୟ।

* କେବେ ବି ଅନ୍ୟ ର ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ନିଜର ସ୍ଵଭାବ ଓ ନିଜ ର ଦିବ୍ୟତା କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁ "।*

ହନୁମାନ ସେଦିନ ମାତା ଙ୍କ କଥାରେ ନତ ମସ୍ତକ ହୋଇଯାଇ ଥିଲେ।

---ଜୟ ଶ୍ରୀରାମ 🙏🚩

ଜୟ ସୀତାରାମ 🙏🚩

ଜୟ ହନୁମାନ 🙏🚩