ସ୍ଵାଭିମାନ ନଥିଲେ ମଣିଷ ରହିଯାଏ ଖାଲି ଆକୃତି,

ନ ଥାଏ ମୂଲ୍ୟ, ନ ଥାଏ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସତ୍ୟ ଅନୁଭୂତି।

ଏକ ପଥର ଭଳି ଭସେ ସମୟର ଝରଣା ଧାରାରେ,

ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ହିଁ ହେଉଛି ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ହାନି ନିମିତ୍ତେ।

ଅହଂକାର ଆଣେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖି ଗର୍ବ କରିବା

ଭାବ,ନିଜ ଠାରୁ ଉପରେ ବୁଝି, ଅନ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ଧରିବା ଚାହିଁବା ।

କିନ୍ତୁ ସେ ଅଭିମାନ ହେଉଛି ଅନ୍ଧାର ଏକ ଶେଷ ମାୟା,

ଯେଉଁଠି ନ ଥାଏ ସତ୍ୟ, ନ ଥାଏ ମନୁଷ୍ୟତା ର ଛାୟା।

ସ୍ଵାଭିମାନ ହେଉଛି ନିଜର ଗର୍ବ, ନା ଅହଂକାର,

ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମଣିଷ ହୁଏ ସତ୍ୟ ପଥ ର ଯାତ୍ରାକାର।

ଏହି ହେଉଛି ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ, ଯାହା ଦେଉଛି ପରିଚୟ ନିଜର,

ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ନୁହେଁ ଲୁଚିବା, ବଞ୍ଚିବା ଆତ୍ମା ମୂଲ୍ୟ ଧରି।

ସ୍ଵାଭିମାନ ବୋଲି ଅନେକେ ଅଭିମାନକୁ ବୁଝନ୍ତି,

କିନ୍ତୁ ଏହା ହେଉଛି ଅନ୍ତଃକରଣର ଶୁଭ ଶକ୍ତି,

ଏହି ଶକ୍ତି ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ମଣିଷ ହୁଏ ମୂଲ୍ୟହୀନ,

ନା ରହେ ନିଜ ଭାବ, ନା ଥାଏ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅର୍ଥ ବିନା ଚିହ୍ନ।

ଯେଉଁଠି ଲେଖାଯାଏ ଅନ୍ୟଙ୍କ ହସ୍ତାକ୍ଷରରେ ନିଜ ଜୀବନ,

ସେଠି ନ ଥାଏ ସ୍ଵାଭିମାନ, ରହିଯାଏ ଏକ ନିର୍ଜୀବ ପାତ୍ର ସମ,

ତେଣୁ ଚାଲନ୍ତୁ ଆମେ ଶବ୍ଦରେ ଗଢ଼ିବା ଏକ ନୂଆ ପରିଚୟ,

ଯେଉଁଠି ସ୍ଵାଭିମାନ ହେଉଛି ଆମ ଆତ୍ମା ଓ ମନର ସାଥି ଓ ଅଭିଯୟ।

କଲମକୁ ଦେଉଛୁ ଜୀବନ, ଶବ୍ଦକୁ ଦେଉଛୁ ଅର୍ଥର ଜ୍ଵାଳା,

ଯେଉଁଠି ନରିବା ନୁହେଁ, ତୁଳିବା ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବନା ଅର୍ଗଳା।

ସ୍ଵାଭିମାନ ହେଉ ଆମ ଜୀବନର ଦୀପାଳି, ମୁଁ ମଣିଷ – ମୁଁ ଗର୍ବିତ,

ମୋ ମୂଲ୍ୟ ମୋ ଆତ୍ମା, ଏହି ମୁଁ କାହାର ଠାରେ କେବେ ବିକିବି ନାହିଁ ନିଜ ଗାଥା।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!