‘ସ୍ୱାଧୀନତା', ଏହି ଶବ୍ଦ ଦୁନିଆର କୌଣସି ବି ଜାତି, ସମାଜ ତଥା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷ ପାଇଁ ନିଜ ହୃଦୟର ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟତର ଅଟେ। ଏହାର କଥା ଅନେକ, ଏହାର ଗାଥା ଅନେକ। ଯେଭଳି କଥାରେ ଅଛି “ଜୀବନରେ କିଛି ହାସିଲ୍ କରିବାକୁ ହେଲେ କିଛି ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ ” ସେହିଭଳି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦ୍ୟ କାଳରୁ ହୋଇଆସୁଥିବା ସ୍ୱାଧୀନତାର ଲଢେଇରେ କେତେ ଯେ ତ୍ୟାଗ କେତେ ବଳିଦାନ ଘଟିଛି ତାହାର କଳନା ଅସମ୍ଭବ। ବୃକ୍ଷ ର ପରଜୀବୀ ଲତାଙ୍କ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଲଢେଇ ହେଉ ଅବା କୀଟ ର ବୁଢିଆଣୀ ଜାଲରୁ ମୁକୁଳିବାର ପ୍ରୟାସ, ସେ ଶିକାରୀ ଫାଶ ରେ ଥିବା ସୁରଭିର ଅଶ୍ରୁଳ ନେତ୍ର ହେଉ ଅବା ପଞ୍ଜୁରୀରେ ବନ୍ଦୀଥିବା ଶୁକ ର ଚିତ୍କାର, ଏହା ସବୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସମାଜ କୁ ଜଣେଇ ଦେବା ପାଇଁ ଯେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଲଢେଇ କେତେ ଯେ କଷ୍ଟଭରା ହୋଇଥାଏ।

ଠିକ୍ ଏହି ଭଳି ଏକ କଷ୍ଟଭରା ମୁକ୍ତିର ଲଢେଇ ଆମ୍ଭ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣମୟୀ ଦେବଭୂମି ଭାରତବର୍ଷର ଇତିହାସକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତରଂଜିତ କରିଛି। ହୀରା,ନୀଳା, ମୋତି, ମାଣିକ୍ୟ ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଭାରତବର୍ଷ କୁ ଲୁଟିବାକୁ ଅତିତରେ ଅନେକ ପରିବ୍ରାଜ ଆସିଛନ୍ତି। ମୋଗଲ୍ ଙ୍କ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରିଟିଶ ଯାଏଁ ସମସ୍ତେ ଏହି ଭାରତବର୍ଷ କୁ ଲୁଣ୍ଠିତା ଲାଞ୍ଚିତା କରିବାର ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସବୁ ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଭାରତ ମାଆ ନିଜକୁ ଦୃଢ଼ କରି ବିଶ୍ୱର ବୁକୁରେ ମୁଣ୍ଡଟେକି ଠିଆ ହୋଇଛି ଏବଂ ଏହା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି ସେହି ବୀର ପୁତ୍ର ମାନଙ୍କ ଅତୁଳନୀୟ ବଳିଦାନ ପାଇଁ। ୧୯୪୭ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସ ୧୫ ତାରିଖରେ,ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ର ବ୍ରିଟିଶ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ କରି ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଥିବା ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଗି ପ୍ରତିଟି ଭାରତୀୟ ସେହି ବୀର ପୁତ୍ର ମାନଙ୍କ ପାଖେ ଋଣୀ।

ସେହି ଗୌରବମୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କୁ ଆସି ୭୭ ବର୍ଷ ପୁରିଲାଣି ତେବେ ଆଜି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ କଣ ଆମେ ସତରେ ସ୍ୱାଧୀନ?, କଣ ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନତା ର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାଦ ଚାଖି ପାରିଛେ?, କଣ ସେହି ବୀର ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ବଳିଦାନର ଠିକ ମୂଲ୍ୟ ଆମେ ଦେଇପାରିଛେ?, କଣ ଏହା ହେଉଛି ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କର ବହୁ କଳ୍ପିତ ରାମରାଜ୍ୟ?.......ଆହୁରି ଏହିପରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି ଆଜି,ଭାରତୀୟ ଭବେ ନିଜକୁ ପଚାରିବା ପାଇଁ। ଏବଂ ଯାହାର ଶେଷରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଉତ୍ତର ଆସେ କି ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଆଜି ପରାଧୀନ। ଆଜି ପରାଧୀନ ଆମେ ଦୁର୍ନୀତି ଆଗେ, ଆଧୁନିକତା ର ସେହି ମିଥ୍ୟା ପ୍ରଲୋଭନ ଆଗେ, ରାଜନୀତିର ସେହି କଳା ପରଦା ଆଗେ ତ ପୁଣି ସମାଜର କୁସ୍ଚିତ ଚିନ୍ତାଧାରା ଆଗେ। ତେବେ ଏତେ ସବୁ ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ହିଁ ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଉଙ୍କି ମାରେ ଯେ, ଏହି ୨୦୨୪ ମସିହାରେ ଏବେ ଦେଶ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରମୁଖ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଣ ରହିଛି? ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ କଣ କରିବା ବାକି ଅଛି ସେହି ରାମରାଜ୍ୟ ଗଠନର ପଥରେ?

ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା :-ତେବେ ପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତୁ ଦେଖିବା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷୟରେ।ଯେଉଁ ଭାରତବର୍ଷ ଦିନେ ସାରା ବିଶ୍ୱ କୁ ଜ୍ଞାନର ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେଉଥିଲା, ଯାହାର ଗୁରୁକୁଳରେ ଦିନେ ଜ୍ଞାନର ଗନ୍ତାଘର ଚତୁର୍ବେଦ ର ପଠନ ହେଉଥିଲା ସେହି ଭାରତ ବର୍ଷ ଆଜି ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏତେ ପଛରେ କାହିଁକି? କଣ ସବୁ ତ୍ରୁଟି ରହିଛି ଆମ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ? କାହିଁକି ଆଜି ଶହ ଶହ ଛାତ୍ର ଆତ୍ମ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି? କଣ ଏହା ଆମର ବିକାଶ ?ଏହା ଆମ ଉନ୍ନତି? ସମସ୍ତେ କୁହନ୍ତି କି “a piece of paper can't decide your future ” କିନ୍ତୁ କଣ ଆମ ଦେଶ ଭାରତ ରେ ଏହା ଯଥାର୍ଥ ଅଟେ? କଣ ଆଜି ବି ଗୋଟେ ଛାତ୍ରର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଓ ଗୁଣବତ୍ତା କୁ ନ ଦେଖି କେବଳ ଗୋଟେ କାଗଜ ସାହାଯ୍ୟ ରେ ତା'ର ଭବିଷ୍ୟତର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେଉ ନାହିଁ ? କେବେ ନିଜକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଦେଖନ୍ତୁ କି ଆମେ ପଢ଼ୁଥିବା ପାଠ୍ୟକ୍ରମର କେତେ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରକୃତରେ ଆମ ଜୀବନରେ କାମରେ ଆସୁଛି? କଣ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଏପରି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ କି ଜଣେ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ସମାଜର ଚାପ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକ ଙ୍କ ଡରରେ ନୁହେଁ ବରଂ ସ୍ଵଇଚ୍ଛାରେ ପଢିବାକୁ ଆଗଭର ହେଉ?ଏତେ ବଡ଼ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଗୋଟେ ପରୀକ୍ଷା ଯାହା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବ, ତାହାର ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ଲିକ୍ ହେଉଛି!କଣ ଏହା ଆମ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା?କଣ ଏହା ଛାତ୍ର ସମାଜର ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ଖେଳିବା ନୁହେଁ?ଏତେ ସବୁ ପରେ ବି ଯେବେ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ଏହି ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ତା ପରେ ମଧ୍ୟ୍ୟ ନିଯୁକ୍ତି ର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ସମାଜରେ ଜଣେ ବେକାରୀ ର ଆଖ୍ୟା ପାଏ, କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି ତାର ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ?ଏହିପରି ଆହୁରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ବିଚାର କରି ଉଚିତ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ ହିଁ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ରେ କ୍ରାନ୍ତି ଆସିପାରିବ।ଏହା ନିଃସନ୍ଦେହ ଯେ ସରକାର ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ବିକାଶ କରିଛନ୍ତି ତେବେ ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ଅନେକ କିଛି କରିବାକୁ ବାକି ଅଛି।

ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା :-ଏହାତ ଥିଲା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବେ ଚାଲନ୍ତୁ ଦେଖିବା ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସ୍ଥିତି। ନ୍ୟାୟାଳୟ ରେ ନ୍ୟାୟର ଦେବୀ ଙ୍କ ଆଖିରେ ପଟି ବାନ୍ଧି ତଉଲିବାର ମୂର୍ତ୍ତି ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଆମ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କେତେ ନିରପେକ୍ଷ ମାତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ ଏହା କି କଣ ଏହା ସତ?ଯଦି ଆମ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସଠିକ ତେବେ ହୁଏତ ଆଜି କେହି ଅପରାଧ କରିବାକୁ ସାହସ କରୁ ନଥାନ୍ତେ କି ଜଣେ ନିରୀହ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଅଦାଲତ କୁ ଆସିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁନଥାନ୍ତା।

ଶହ ଶହ ବଳାତ୍କାର, ଶହ ଶହ ହତ୍ୟାର ନ୍ୟାୟ ଏବେ ଯାଏଁ ବି ମିଳିପାରୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ମାନେ ଆମ ଦେଶର ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱ ବୁକୁରେ ଆମ ଦେଶ ର ପ୍ରତିନଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ସେହି କ୍ରୀଡ଼ାବିତ ମାନଙ୍କୁ ଯଦି ଉଚିତ ନ୍ୟାୟ ମିଳିପାରୁ ନାହିଁ ତେବେ ଥରେ ଚିନ୍ତା କରି ଦେଖନ୍ତୁ ଯେ ଆମ ଦେଶରେ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ର ଅବସ୍ଥା କଣ!! ମଣିପୁର ହିଂସାକାଣ୍ଡ, ମୁହଁ କୁ ଏସିଡ୍ ମାଡ, ଶହ ଶହ ଅପହରଣ ଏହି ସବୁର ନ୍ୟାୟ ମିଳୁପାରୁନି କାହିଁକି? ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏହା କି ଆମ ଦେଶରେ ବିଚାରପତି ଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷା ଅଭିନେତା ଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଏବେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଡର ଆସେ ମନରେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଲୋକ ଏହା ଦାବି ନ କରନ୍ତୁ ଯେ ଆମେ ବିଚାରପତି ଭବେ ମଣିଷ ନୁହେଁ ବରଂ ରୋବଟ୍ ଚାହୁଁ।ତା ଛଡା ଯେଉଁ ସମ୍ବିଧାନ ର ସମ୍ମାନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ କରିବା ଉଚିତ ସେହି ସମ୍ବିଧାନ ର କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯେପରିକି ସଂଖ୍ୟାଲଘୁଙ୍କ ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷଣ, ଜାତି ଗତ ସମସ୍ୟା ଆଦି କୁ ନେଇ କେତେଯେ ବିଦ୍ରୋହ ଚାଲିଛି କହିହେବ ନାହିଁ। ତେବେ ଆପଣମାନେ ହିଁ ବିଚାର କରନ୍ତୁ ଯେ ଭାରତ ଭଳି ଏକ ଜନ ବହୁଳ ରାଷ୍ଟ୍ରର ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଣ ଏହିଭଳି ହେବା କେତେଦୂର ଯଥାର୍ଥ.....ତେଣୁ ମୋ ମତରେ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରେ ସୁଧାର ଆଣିବା ଏବେକା ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଆମ ଦେଶ ପାଇଁ।

ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ :-କଥା ରେ ରହିଛି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହିଁ ସମ୍ପଦ। ତେଣୁ ଯେବେ ଭାରତ ପରି ଏକ ଜନବହୁଳ ରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆସେ ଏବଂ ଯାହାର ମେରୁଦଣ୍ଡ ମାନବ ଶକ୍ତି ହୋଇଥାଏ, ସେବେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଥାଏ। ଏହା ନିଃସନ୍ଦେହ ଯେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ବିକାଶ ହୋଇଛି ତେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ବାକି ରହିଯାଇଛି। ଦୀର୍ଘ ୭୮ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଗତ ସୁବିଧା ଶତ ପ୍ରତିଶତ ଭାରତୀୟ ଙ୍କ ପାଖେ ପହଁଚି ପରି ନାହିଁ। ଆଜି ମଧ୍ୟ କେତେକ ଜାଗାରେ ଲୋକେ ଅନ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସ ର ସାହାରା ଲୋଡ଼ନ୍ତି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ। ଏବେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଚେତନତା ର ଅଭାବ ରହିଛି ଯାହା କି କରୋନା ଭଳି ଅନେକ ମହାମାରୀ କୁ ଆମ ଉପରେ ଭାରୀ ହେବାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଉଛି।

ଏହି ସବୁ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ଏଭଳି ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ଘଟୁଛି ଯାହା କି ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଆଣିଦେଇଛି। ଯେଉଁ ଡାକ୍ତର ମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭଗବାନ ର ଆଖ୍ୟା ଦିଆଯାଏ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଲୋଭର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଦାନଵ ସାଜିବାକୁ ପଛାଉ ନାହାନ୍ତି। ଅଙ୍ଗ ଚୋରି ଏବଂ ଦୁଃଚିକିତ୍ସା ର ମାତ୍ରା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି। ଏହି ସବୁ ଉପରେ ଉତ୍ତମ କଟକଣା ହିଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଥିବା ଲୋକ ମାନଙ୍କର ଭରଷା କୁ ଫେରାଇ ଆଣିପାରିବ। ଏଥି ସହିତ ଅନେକ ଡାକ୍ତର ଯେଉଁ ମାନଙ୍କ ପାଖେ ବହୁତ କିଛି କରିଦେଖାଇବା ର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଏବଂ ପୁଞ୍ଜି ର ଅଭାବ ର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆଶା ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଏହା କି ସରକାର ଙ୍କ ଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ମିଳିଲେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭବେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କ୍ରାନ୍ତି ଆସିପାରିବ।

ଅର୍ଥନୀତି :- ସମୟର ଏହି ପ୍ରବାହିତ ଧାରା ରେ ଆଜି ଅର୍ଥ, ଜଳ ଆଉ ବାୟୁ ପରି ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପଡିଛି। ଅର୍ଥନୀତି, କୌଣସି ବି ଦେଶର ବିକାଶର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ୧୯୯୦ ଦଶକ ରେ ଆସିଥିବା ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟ ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ,ଦେଶର ଅର୍ଥନୀତି ର ମହତ୍ୱ ବୁଝାଇବାକୁ। ଆଗରୁ ଅନେକ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆ ଯାଇଅଛି ଦେଶ ର ଅର୍ଥନୀତି କୁ ସୁଦୃଢ କରିବା ପାଇଁ ଯେମିତିକି ଘରୋଇକରଣ, ବିଦେଶୀ ପୁଞ୍ଜି ନିବେଶ ଇତ୍ୟାଦି ହେଲେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଦେଶ ମାନଙ୍କ ତୁଳନା ରେ ପଛରେ ଅଛେ। ଆମ ଦେଶ ରେ ଶିଳ୍ପପତି ଅନେକ, ଖଣି ଖାଦାନ ଅନେକ,ପୁଞ୍ଜିପତି ଅନେକ,ହେଲେ ଗରିବ ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ କମ ନୁହେଁ। ଏହା ପଛର ସବୁଠାରୁ ବୃହତ କାରଣ ହେଉଛି କଳାଧନ। ଏବେ ଆମ ଦେଶ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଚାଲେଞ୍ଜ ଏହା କି କଳାଧନ ର ସେହି କଳାଛାୟା ରୁ ଆମ ଦେଶ କୁ ମୁକ୍ତ କରି ଦେଶ ତଥା ସାଧାରଣ ଜନସାଧାରଣ ଙ୍କ ହିତରେ ଲଗାଇବା।

ଭାରତ ର ଅର୍ଥନୀତି ର ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ହେଉଛି କୃଷି। ଭାରତ ଏକ କୃଷି ବହୁଳ ରାଷ୍ଟ୍ର। ପରମେଶ୍ୱର ଙ୍କ କୃପା ରୁ ଭାରତ କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜଳବାୟୁ ର ବରଦାନ ମିଳିଛି।ଏଥି ପାଇଁ କୁହ ଯାଇଛି -

“ଯାହା ନାହିଁ ମରତେ

ତାହା ଅଛି ଭାରତେ।”

ହେଲେ ଏହି ବରଦାନ ର ପ୍ରଭାବ ସମାଜର କୁସ୍ଚିତ ମନଭାବ ତଳେ ଚାପି ହୋଇ ରହିଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଚାଷୀ ସାରା ବିଶ୍ୱ ର ପେଟ ପୋଷେ ତାହାର ପେସା କୁ ସମାଜ ରେ ନୀଚ ଦେଖିଆଯାଇଛି। ଯେବେ ଦେଶବାସୀ ଙ୍କର ଏହି ମନୋଭାବ ବଦଳିବ, ଯେବେ ଚାଷୀ କୁ ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ମିଳିବ ଏବଂ ଚାଷ କୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଆଯିବ ସେବେ ଯାଇ ଭାରତର ଅର୍ଥନୀତି ପୁଣି ସୁଦୃଢ ହୋଇଆସିବ ଏବଂ ପୁଣି ସୁନା ଫଳିବ ଏହି ଭାରତ ମାଟିରେ।

ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ :- ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଛେ ଭାରତର ଜଳବାୟୁ ପୁରା ଦୁନିଆରେ ନିଆରା। ହିମାଳୟ ର ଶୀତଲତା, ମରୁଭୂମି ର ଉଷ୍ମତା, ନଦୀ କୁଳର ଉର୍ବରତା,ବେଳାଭୂମିର ସୁନ୍ଦରତା, ସବୁକିଛି ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆମ ଭାରତବର୍ଷ।

କିନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ଅପୂର୍ବ ବରଦାନ ରକ୍ଷା ଆମେ କରିପାରୁନେ। ପ୍ରଦୂଷଣର ଗ୍ରାସରେ ଆଜି ସବୁ କିଛି ମଉଳି ଯାଇଛି। ଯାନବାହାନ ର ସଂଖ୍ୟା ଓ କଳକାରଖାନା ର ମାତ୍ରା ଦ୍ରୁତ ଗତି ରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। ଜାତୀୟ ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀ ର ବାସିନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ଟିକେ ବିଶୁଦ୍ଧ ବାୟୁ ପାଇଁ ହନ୍ତସନ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି।ଯେଉଁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଦିନେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଜନସାଧାରଣ ତଥା ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ମେଣ୍ଟାଉ ଥିଲା ଏବେ ତାହାଠାରୁ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଗଙ୍ଗା ଆକ୍ସନ ପ୍ଲାନ ଯମୁନା ଆକ୍ସନ ପ୍ଲାନ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭାରତ ମିଶନ ଏହି ଭଳି ଯୋଜନା ତ ବହୁତ ବନିଛି ମାତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ ଏହା କି କମ ତାହା ଠିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ।ଅନେକ ଯୋଜନା କେବଳ ଝାଡୁ ଧରି ଫୋଟୋ ଉଠାଇବା ଯାଏଁ ହିଁ ସୀମିତ ରହିଯାଇଛି।ଯଦି ଏତେ ବଡ ଦେଶରେ ସବୁଲୋକ ସୁଦ୍ଧ ବାୟୁ ଏବଂ ଜଳ ପାଇବା ରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି ତେବେ ଏ କେମିତିକା ବିକାଶ?କେମିତିକା ପ୍ରଗତି?ତେଣୁ ମୋ ମତରେ ଭାରତକୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ମୁକ୍ତ କରାଇବା ଆମ ଦେଶ ପାଇଁ ଏବେ ଏକ ବଡ ଚ୍ୟାଲେଞ ।

ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା :- ବର୍ତ୍ତମାନ ର ଆଧୁନିକ ଦୁନିଆରେ କୌଣସି ବି ଦେଶ ର ପ୍ରଗତି ମାପନର ଏକକ ତାହାର ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ହିଁ ସାଜିଛି ଏବଂ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ର ସଠିକ ରୂପେ ବ୍ୟବହାର ଦେଶ କୁ ପ୍ରଗତି ପଥରେ ଆଗେଇ ନେଇପାରିବ। ଆମ ଦେଶ ଭାରତ ମଧ୍ୟ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ପ୍ରଗତି କରିଛି ସାଇକେଲ ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ISRO ଗଠନ ଆଉ ଏବେ ଯାଇ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳ ରେ ପହଁଚିବା ଆମ ପ୍ରଗତି କୁ ଦର୍ଶାଏ । ବିଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ପ୍ରଗତିର ସାଧନ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତାଧାରା ନୂତନ କୌଶଳ ତଥା ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ କଳ୍ପନାର ଅଧିକାରୀ ଅଟନ୍ତି ମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ର ବିଷୟ ଏହା କି ସେମାନେ ଅପହଞ୍ଚ ରହିଯାଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ବିଜ୍ଞାନ ତଥା ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା କୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବା ନିହାତି ଜରୁରୀ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟର ଅପହଞ୍ଚ କଳ୍ପନା ଓ କୌଶଳ ପାଖେ ପହଁଚିବା ଏବଂ ତାହାର ସମ୍ମାନ କରିବା ସହିତ ତାହାକୁ ବାସ୍ତବ ରେ ରୂପାନ୍ତରଣ କରିବା ଏକ ବଡ଼ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ରହିବ ସରକାର ଙ୍କ ପାଖରେ।ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ଅଦୃଶ୍ୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ର ସନ୍ଧାନ ନିହାତି ଜରୁରୀ।

ବୈଦେଶିକ ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା :-ଏବେ ସବୁଠାରୁ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ଯାହା ହେଉଛି ଦେଶବାସୀଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ଆମ ଦେଶର ବୈଦେଶୀକ ସମ୍ପର୍କ। ଆମ ଦେଶର ସାମରିକଶକ୍ତି ବିଶ୍ୱରେ ଚତୁର୍ଥ। ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଉନ୍ନତି ହୋଇଛି ଅନେକ ମିସାଇଲ, ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ, ସବମାରିନ ଇତ୍ୟାଦି ର ସଂଖ୍ୟା ରେ ବୃଦ୍ଧି ଘଟିଛି। ଏହି ପରି ବିକାଶ ସର୍ବଦା ଜାରି ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ବଡ ସମସ୍ୟା ହେଉଛି ପଡୋଶୀ ଦେଶ ପାକିସ୍ତାନ ଏବଂ ଚୀନ ସହ କ୍ରୁର ସମ୍ପର୍କ। ଏହି ନକାରାତ୍ମକ ସମ୍ପର୍କ ଯେ କେତେ ଜୀବନ ନେଉଛି ତାହା କଳ୍ପନା ବାହାରେ।ତେଣୁ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ରେ ସୁଧାର ଆସିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ ବିଶ୍ୱର ବାକି ଦେଶ ( ଆମେରିକା, ରୁଷିଆ, ଜାପାନ ଇତ୍ୟାଦି )ମାନଙ୍କ ସହ ଉତ୍ତମ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦେଶକୁ ବିଶ୍ୱ ସ୍ତରରେ ସୁଦୃଢ କରାଇବ। ସଙ୍କଟ ଯେ କେବଳ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଛି ତାହା ନୁହଁ କେବେ କେବେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଡର ଥାଏ। ଭାରତରେ ମାଓବାଦୀଙ୍କ ଆତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଅଶାନ୍ତି ର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ। ତେଣୁ ମାଓବାଦୀ ସମସ୍ୟା ର ସମାଧାନ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଭାରତ ସରକାର ଙ୍କ ପାଇଁ।

ଏହି ଭଳି କେତେକ ବୃହତ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ରହିଛି ଦେଶର ପ୍ରଗତିକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ସବୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଯେ କେବଳ ସରକାରଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ନୁହେଁ ବରଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ଏହାକୁ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍। ଆମେ ମାନେ ମୌଳିକ ଅଧିକାର ପାଇଁ ତ ଦାବି କରିଥାଉ ହେଲେ ମୌଳିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କୁ ଭୁଲିଯାଇଥାଉ। ତେଣୁ ଏହି ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସର ଅବସର ରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ଏହି ଶପଥ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ଆମେ ଦେଶ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପରାୟଣ ହେବା ଏବଂ ଯେକୌଣସି ବି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଛେ, ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିସ୍ଵାର୍ଥ ଭବେ ଦେଶକୁ ସେବା ପ୍ରଦାନ କରିବା। ଆମ ଦେଶର ପ୍ରଗତି ଆମ୍ଭ ମାନଙ୍କ ହାତରେ। ଯେବେ ପ୍ରତିଟି ଭାରତୀୟ ମନରେ ଏହି ଦେଶାତ୍ମବୋଧକ ଭାବନା ଜାଗ୍ରତ ହେବ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏହି ଶପଥ କୁ ପ୍ରକୃତ ରେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବେ ସେବେ ଏହି ଦେଶର ପ୍ରଗତି କୁ କେହି ଅଟକାଇ ପାରିବେନି ଏବଂ ସେବେ ଯାଇ ଗଠନ ହେବ ସେହି ବହୁ କଳ୍ପିତ ରାମରାଜ୍ୟ ଭାରତ।

“ ଜୟ ହିନ୍ଦ୍”

~ପ୍ରଭୁପାଦ ଶିତିକଣ୍ଠ

ପୁରୀ,ଓଡିଶା

ସ୍ବାଧୀନତା ଦିବସ ୨୦୨୪ ରେ ଦେଶ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ

ସ୍ୱାଧୀନତାର ସ୍ୱାଦରେ ଆଉ କ'ଣ ଲୋଡା?