ଖରା ଦିନ। ବେଳ ବୁଡ଼ି ଆସୁଥାଏ। ଝରଣା କୂଳରେ ସବୁ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କର ଧାଡ଼ି ଲାଗିଥାଏ। ଏତିକିବେଳେ ବିଲେଇ ନାନୀ ସମୁଦୁଣୀ ଘରୁ ନିଜ ଗାଁକୁ ଫେରୁଥାଏ। ଗାଁ ତା'ର ପାଞ୍ଚକୋଶିଆ ବଣ। ପାଞ୍ଚ କୋଶ ଯାଏଁ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ଚାଲି ଚାଲି ଯାଉ ଯାଉ ଠିକ୍ ବଣ ମଝିରେ ହୋଇଛି ରାସ୍ତା ପାଖ ତାଳ ଗଛରୁ ପାଚିଲା ତାଳ ଚାରିଟା ଦୁଲ୍ ଦାଲ୍ ହୋଇ ତଳେ ପଡ଼ିଲା। ବିଲେଇ ନାନୀ ଚମକି ପଡ଼ି ଚାରି ପାଞ୍ଚ ପାଦ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା। ପାଖକୁ ଆସି ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ପାଚିଲା ତାଳ ଚାରିଟା ରାସ୍ତା ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ତାଳର ଭଣ ଭଣ ବାସ୍ନା ତା'ର ନାକକୁ ବାଜିଲା। ପାଟିରୁ ତା'ର ଲାଳ ଗଡି ପଡ଼ିଲା। ସେ ତରତରରେ ତାଳ ଗଣ୍ଡାକକୁ ଗୋଟାଇ ପକାଇ ନିଜ ମୁଣିରେ ରଖିଲା। ଏଥର ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଘରମୁହାଁ ହେଲା। ବାଟରେ ଗଲାବେଳେ ଭାବୁଥାଏ - ଗଲା ସାବିତ୍ରୀ ଅମାବାସ୍ୟାରେ କିଛି ପିଠାପଣା କରିନଥିଲି ବୋଲି ସାନ ଝିଅ ପୁଚୁକି ଭାରି ଋଷିଥିଲା। ବହୁ କଷ୍ଟରେ ତା'କୁ ବୁଝାଇଥିଲି। ସେ ଯାହା ହେଉ ଆର ଥର ସିନା ପିଠା ଦରବ ନଥିଲା ବୋଲି କରିପାରି ନଥିଲି। କିନ୍ତୁ, ଏଥର ଚିତାଉ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଝିଅକୁ ନିଶ୍ଚୟ ପିଠା କରି ଖୁଆଇବି। ତାଳ ପିଠାରେ ତା'ର ଭାରି ସରଧା। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ପାଚିଲା ତାଳ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇଯିବ।

ଏମିତି ଭାବି ଭାବି ସେ ଶୀଘ୍ର ଶୀଘ୍ର ପାଦ ବଢ଼ାଇ ଗାଁକୁ ଫେରିଲା। ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ପାଚିଲା ତାଳର ବାସ୍ନା ବାଜିଲା ସାନ ଝିଅ ନାକରେ। ସେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ମାଆକୁ ପଚାରିଲା - ମାଆ... କାଇଁ କାଇଁ ମୁଣା ଦେଖାଇଲୁ। ତାଳ ଧରି ଆଣିଛୁ ନାଁ ମୋ ପାଇଁ। ମୁଣା ଖୋଲି ପୁଚୁକି ଦେଖି ପକାଇଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଚିଲା ତାଳ ଚାରିଟା ପଡ଼ିଛି ମୁଣା ଭିତରେ। ତା'ର ମନ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚି ଉଠିଲା। ସେ ମା'କୁ କହିଲା - ତା' ପାଇଁ ତାଳ ପିଠା କରିଦେବାକୁ। ବିଲେଇ ନାନୀ କହିଲା - ପହରଦିନକୁ ଚିତାଲାଗି ଅମାବାସ୍ୟା। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୋ ପାଇଁ ତାଳ ଚକୁଳି କରିଦେବ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ବିଲେଇ ନାନୀ ତାଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲ ଭାବରେ ସଫା କରି, ଚୋପା ବାହାର କରି ତାଳଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣିରେ ବତୁରାଇ ରଖିଲା। ତା'ର ବାସି ଦିନ ଘର ଲିପାପୋଛା କଲା। ଅମାବାସ୍ୟା ପୂର୍ବଦିନ ରାତିରେ ତାଳକୁ ମନ୍ଥି ତାଳ ରସ ବାହାର କଲା। ପାରୁ ଓ ଖଦାକୁ ଛାଣି ଭଲ ଭାବରେ ବାହାର କଲା। ସେଥିରେ ଅଳ୍ପ ଲୁଣ, ଚାଉଳ ଚୂନା, ପାଣି ଓ ସୋଢ଼ା ପକାଇ ଭଲ ଭାବରେ ଗୋଳାଇ ପିଠଉ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖିଲା। ଚିତାଲାଗି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ପୂଜାପୂଜି ସାରିଲା ପରେ ଜମିରେ ଚିତଉପିଠା ପୋତିଲା, ବିଲେଇ ନାନୀ। ତା'ପରେ ଘରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ତାଳପିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତି। ୪ଟା କି ୫ଟା ପିଠା କରିଥିବ କି ନାହିଁ ହେଟା ମଉସା କୁଣିଆ ହୋଇ ଘରେ ହାଜର। ବିଲେଇ ନାନୀ ହେଟା ମଉସାକୁ ତାଳପିଠା ଓ ଘୁଗୁନି ଦେଇ ସତ୍କାର କଲା। ସାନ ଝିଅ ଗାଧୋଇ ଯାଇଥାଏ।

ତା'ପରେ ବିଲେଇ ନାନୀ ହେଟା ମଉସାକୁ ଆରାମ କରିବା ପାଇଁ ଶେଯ ପାରିଦେଇ ପିଠାପ୍ରସ୍ତୁତି ସାରି ଗାଧୋଇ ଚାଲିଲା। କିନ୍ତୁ, ହେଟାର ମନ ବା କାଇଁ ଶୋଇବାରେ ତା'ର ମନ ତ ସୁଆଦିଆ ତାଳପିଠାରେ ଲାଖି ଯାଇଥିଲା। ସେ ବିଲେଇ ନାନୀ ଗାଧୋଇଯିବା କ୍ଷଣି ରୋଷେଇ ଘରେ ପଶି ସେ ପିଠାତକ ଗୋଟାକ ପରେ ଗୋଟେ ଖାଇ ଚାଲିଲା। ଖାଉ ଖାଉ ସବୁତକ ପିଠା ଖାଇଦେଲା। ତଥାପି ମନ ଭାଙ୍ଗୁ ନଥାଏ। କିନ୍ତୁ, ଏବେ ଅକଲ ଗୁଡୁମ୍। ବିଲେଇ ନାନୀକୁ ଆସିଲେ ସେ ଏବେ କ'ଣ ଜବାବ୍ ଦେବ? ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ଗୋଳମାଳ ହୋଇଗଲା। ତା'ର ମୁଣ୍ଡକୁ ଗୋଟାଏ ବୁଦ୍ଧି ଜୁଟିଲା। ସେ ଥାଳି ଡେକ୍ଚି ସବୁ ଗଡ଼ାଇଦେଇ ଆସି ମୁହଁ ମାଡ଼ି ଶେଯରେ ଶୋଇଗଲା ଏବଂ ମିଛି ମିଛିକା ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାରିବାର ଅଭିନୟ କଲା। ଯଦି ବିଲେଇ ନାନୀ ତା'କୁ ପିଠା କଥା ପଚାରେ ତେବେ ସେ ମିଛରେ କହିଦେବ ଯେ - ପିଠା କିଏ ଖାଇଛି ମୁଁ ଜାଣିନି। ମୁଁ ତ ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାରି ଶୋଇଛି। ହୁଏତ କୁକୁର ଘରେ ପଶି ଖାଇଦେଇଥିବ।

କିଛି ସମୟପରେ ବିଲେଇ ନାନୀ ଓ ତା'ର ଝିଅ ପୁଚୁକି ଆସି ଘରକୁ ଆସିଲେ। ଦେଖିଲାବେଳକୁ ପିଠା ନାହିଁ। ହାଣ୍ଡି, ଡେକ୍ଚି, ପଲମ, ଥାଳି ସବୁକିଛି ଇଆଡ଼େ ସିଆଡ଼େ ପଡ଼ିଛି। ବିଲେଇ ନାନୀ ଆସି ସିଧାସଳଖ ହେଟା ମଉସାକୁ ପଚାରିଲା। କିନ୍ତୁ, ହେଟା ମଉସା ଜାଣିଶୁଣି ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ିର ଅଭିନୟ କରି ହାଉଳି ଖାଇ ଉଠି ପଡ଼ିଲେ। ଆଉ ପଚାରିଲେ, "କ'ଣ ହେଲା କିଲୋ, ମାଆ? କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଲା କି? ବହୁତ ବଢ଼ିଆ ନିଦଟେ ହୋଇଥିଲା ମେଘୁଆ ପାଗଟାରେ..." ବିଲେଇ ନାନୀ କହିଲା, "ନାଇଁ... କଥା କ'ଣ କି ମଉସା, ପିଠାତକ ରୋଷେଇ ଘରେ ଘୋଡ଼ାଇ ରଖିଥିଲି। କିନ୍ତୁ, କିଛି ବି ନାହିଁ। କିଏ ଖାଇଲା? ତୁମେ ଜାଣିଛ କି? ହାଣ୍ଡି, ଡେକ୍ଚି, ପଲମ, ଥାଳି ଇତ୍ୟାଦି ଜିନିଷ ଏଣେତେଣେ ପଡ଼ିଛି।" ହେଟା ଟିକେ ରାଗିଯାଇ ମିଛି ମିଛିକା ଅଭିନୟ କରି କହିଲା, "କ'ଣ ହେଲା? କ'ଣ ହେଲା? ଏତେ ସାରା ପିଠା କିଏ ଖାଇ ଦେଇଛି?! କାଇଁ କାଇଁ ଚାଲିଲୁ ଦେଖିବା ରୋଷେଇ ଶାଳକୁ।" ତିନି ଜଣ ଯାକ ଯାଇ ରୋଷେଇ ଘରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏସବୁକୁ ଦେଖି କରି ହେଟା ମନବିସ୍ତାପର ଅଭିନୟ କଲା। ତା'ପରେ ରାଗିକି କହିଲା, "ଏ ସବୁ ସେଇ କୁକୁରର ହିଁ କାମ ହୋଇଥିବ। ଶ୍ଃ ... ଆଖିଟା ବି ଠିକ୍ ସମୟରେ ଲାଗିଗଲା। ନହେଲେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି ପାନେ। ମୋ ବଙ୍କୁଲି ବାଡ଼ିରେ ବାଡ଼େଇ ବାଡ଼େଇ ଛତୁ ଫୁଟେଇ ଦିଅନ୍ତି ଦେହସାରା।" ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଵସନା ଦେଇ ଭାତ ତରକାରୀ ରାନ୍ଧି ଖାଇବାକୁ କହିଲା। ବିଚରା ବିଲେଇ ନାନୀ ଓ ତା'ର ଝିଅର ପିଠାଖିଆ ଆଶାଟା ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେମାନେ ମନେ ମନେ ନିହ ନିଃଶ୍ୱାସ ପକାଇ ଭାତ-ତରକାରୀ ରାନ୍ଧି ଖାଇଲେ।

ଉପରବେଳା ହେଟା ମଉସା ନିଜ ଗାଁକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲା। ତା'କୁ ବିଲେଇ ନାନୀ ଦୁଃଖରେ ବିଦାୟ ଦେଲା। ପିଠା ଥିଲେ ସିନା ଦୁଇ କି ଚାରିଟା ମାଉସୀ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତା। ହେଟା ବାହାରିବାର କିଛି ସମୟ ପରେ କୁକୁର ଭାଇ ବିଲେଇ ନାନୀର ଘର ଆଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ତାଳପିଠାର ବାସ୍ନା ତା'ର ନାକରେ ବାଜୁଥିଲା। ସେ ବିଲେଇ ନାନୀର ଦୁଆର ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ କଅଁଳେଇ ଡ଼ାକିଲା। ବିଲେଇ ନାନୀ ଯେମିତି କୁକୁରର ମୁହଁ ଚାହିଁଛି ସେ ରାଗିକି ପାଚିଗଲା। ଗାଳି ଗୁଲଜ ଆରମ୍ଭ କରି କରି ତା'ର ଚଉଦ ପୁରୁଷ ଉଦ୍ଧାରି ପକାଇଲା। କୁକୁର ଭାଇ ବିଲେଇ ନାନୀର ଗାଳିରୁ ଅନୁମାନ ଲଗାଇଲା ଯେ ଏସବୁ ହେଟା ମଉସାଙ୍କ ନାଟ। ସେ ଆଉ କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ସିଧା ରାଗରେ ତମତମ ହୋଇ ଚାଲିଲା ପାଞ୍ଚକୋଶିଆ ବଣ ଭିତରକୁ।

ବାଟରେ ଯାଉ ଯାଉ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲା ହେଟା ମଉସା ଗୋଟିଏ ଆମ୍ବ ଗଛ ତଳେ ଥକା ମେଣ୍ଟାଉଛନ୍ତି। ରାଗରେ ଦାନ୍ତ କଡ଼ ମଡ଼ କରି ସେ ହେଟା ମଉସା ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଲା।

ହେଟା ମଉସା ଆଗକୁ ଯାଇ ରାଗରେ କହିଲା, "କିହୋ ହେଟା ମଉସା, ଭଲ ନାଟଟେ ଲଗାଇଦେଇ ସୁନା ପିଲା ଭଳି ଚାଲି ଆସିଲ ତ? ନିଜେ ତାଳପିଠା ତକ ଚିକ୍କଣରେ ଖାଇଦେଇ ମୋ ନାଁ ରେ ମିଛ କଥା କହିଦେଲ ନାହିଁ? କେଡ଼େ ବେକାରିଆ ଲୋକଟା ତୁମେ?"

ହେଟା କଥାକୁ ଭୁରୁଡୁ କାଢ଼ି କହିଲା, "ତୁ ନ ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ତୋ ଜାତି ଭାଇ ତ କିଏ ଖାଇଥିବ ନାଁ... ଆଉ ନଚେତ୍ କେମିତି ହାଣ୍ଡି, ପଲମ ଥାଳି ସବୁ ଏଣେତେଣେ ବିଛାଡ଼ି ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏସବୁ ତୁମମାନଙ୍କ କାମ ନୁହଁ ତ ଆଉ କାହା କାମ? ମୁଁ ତ ପର ଦରବକୁ ଜମାରୁ ଛୁଏଁନି।"

ଏମିତି ପାଟିକୁ ପାଟି କଥାକୁ କଥା ହୋଇ ହୋଇ ଗାଳି ଗୁଲଜରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଝଗଡ଼ାଟିଏ ଲାଗିଗଲା। ଏମାନଙ୍କ କଜିଆ ଲାଗିବା ସ୍ଥାନରେ ହଠାତ୍ ବିଲୁଆ ଅଜା ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲା। ସେ କଳି ଛଡ଼ାଇ ଘଟଣା କ'ଣ ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ଭାବେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲା। ସବୁକିଛି ଶୁଣିସାରି ଚୁପ୍ ରହିଲା। ସମସ୍ୟା ବଡ଼ ଗମ୍ଭୀର। ପ୍ରକୃତରେ ଦୋଷୀ କିଏ, ତାହା ଜାଣିବା ବଡ଼ ମୁସ୍କିଲ୍। ବିଲୁଆ ଜାଣେ କୁକୁରଟା ବଡ଼ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସେ ଏମିତି କେବେ କରି ନଥିବ। କିନ୍ତୁ, ହେଟା ଟା ବଡ଼ ଜିଦିଆ ଆଉ ହିଂସ୍ର। ଏଣୁ ହେଟା ପାଖରୁ କିପରି ଫୁସୁଲାଇ ସତ କଥାଟା ବାହାର କରାଯିବ ସେ ସେକଥା ଚିନ୍ତା କଲା। ତା'ର ମୁଣ୍ଡକୁ ବୁଦ୍ଧିଟିଏ ଆସିଲା।

କିଛି ସମୟପରେ ସେ ହେଟା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲା - ଏ କୁକୁରଟା ପୁରା ମିଛୁଆ। ପିଠାଖାଇ ହାଣ୍ଡି, ଥାଳି ଏଣେତେଣେ ଫୋପାଡିବା କ'ଣ ହେଟାର କାମ ହୋଇଥିବ?! ତା' ଛଡ଼ା ମଉସା ହୋଇ ହେଟା ବା କାହିଁକି ବିଲେଇ ନାନୀ ଘରୁ ପିଠା ଚୋରି କରି ଖାଇବେ? ସେ ପରା କୁଣିଆ ହୋଇ ଆସିଥିଲା।

ହେଟା ଏଥର ହସ ହସ ବଦନରେ କହିଲା - ଠିକ୍ ବୁଝିଛ, ବିଲୁଆ ଅଜା। ଏ କୁକୁର ଜାତିଟା ପରା ସେଇଆ। ସକାଳୁ ରାତି ଯାଏଁ ପର ଦରବ ଚୋରି କରି ଖାଉଥିବେ, ୟା ତା' ଆଗରେ ମିଛ କଥା କହୁଥିବେ, ଆହୁରି କହିଦେଲେ ଚୁଗୁଲି କାଢ଼ିବେ। ସବୁ ଚାରିଶ' ବିଶ୍...। ତୁମେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦୋଷୀ ଚିହ୍ନିଛ, ବିଲୁଆ ଅଜା। ନଚେତ୍ କ'ଣ ଖାଲିଟାରେ କ'ଣ ପାଠରେ ଲେଖାଯାଇଛି - ପଇଡ଼ ବଡ଼ ମଧୁର, ବିଲୁଆ ବଡ଼ ଚତୁର।

ଉପଯୁକ୍ତ ନ୍ୟାୟ ନ ମିଳିବାରୁ କୁକୁରର ମନ ମଉଳିଗଲା। ସେ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ଚୁପ୍ ରହିଲା।

ହେଟାର ଚାଲାକି କରି ଟେକାଟେକି କରିବାର କୌଶଳରୁ ବିଲୁଆ ଅଜା ବୁଝିଗଲା ଯେ ନିଶ୍ଚୟ ହେଟା ହିଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିଠା ଚୋରି କରି ଖାଇଛି। କିନ୍ତୁ, ସତ କଥାଟା ପାଟିରୁ ତ ବାହାର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ବିଲୁଆ ଅଜା ହେଟାକୁ ପଚାରିଲା, "ଆଚ୍ଛା ହେଟା କହିଲୁ ତୁ ଯେଉଁ ପିଠା ଖାଇଥିଲୁ ସେସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଟିକେ ଆମ୍ବିଳି ଲଗୁଥିଲା କି ନାହିଁ?"

ହେଟା କହିଲା, "ହଁ... ଅଜା ଅବଶ୍ୟ ଟିକେ ଖଟା ଲାଗୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ଘୁଗୁନି ସହ ଖାଇବାରେ ତା'ର ମଜାଟା ଅଲଗା ଥିଲା।"

ବିଲୁଆ ଅଜା ଏଥର ମୁଣ୍ଡକୁ ହଲାଇ କହିଲା, "ମୁଁ ଜାଣେ....। ଲାଗୁଥିବ ତ ନିଶ୍ଚୟ...।"

ହେଟା ବିସ୍ମୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା, "ହେଲେ ଅଜା ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଲ? ତୁମେ କ'ଣ ଆମ ବିଲେଇ ଘରେ ଖାଇଥିଲ କି?"

ବିଲୁଆ କହିଲା, "ନାହିଁ... ଯେ... ଛାଡ଼ ସେ କଥା ତୁ ତ ଖାଇସାରିଲୁଣି ଆଉ କହିକି କ'ଣ ଲାଭ?"

ବିଲୁଆ ଅଜାଙ୍କ ପାଟିରୁ କଥା ଛଡ଼ାଇ ହେଟା ପଚାରିଲା, "କ'ଣ ହେଲା କି? କଥାଟାକୁ ଖୋଲିକି କହୁନ ଯେ...।"

ବିଲୁଆ କହିଲା, "କ'ଣ ଆଉ କହିବି ତୋତେ? ଚିତାଲାଗି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ବଡି ଭୋର୍ ରୁ ମୁଁ ବିଲେଇ ନାନୀ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲି। ଦେଖିଲାବେଳକୁ ସେ ପିଠା ସୋଦ ଘାଣ୍ଟୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ମଲା ଚୁଚୁନ୍ଦ୍ରାଟେ ସେ ଭିତରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା। ସେ ସେଇଟାକୁ ବାହାର କରି ନେଇ ବାହାରେ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲା। ଏହା ଦେଖି ମୋତେ ବାନ୍ତି ଆସିଗଲା। ସେ ମୋତେ ବି କହୁଥିଲା ଦୁଇଟା ଗରମ୍ ଗରମ୍ ଚକୁଳି କରିଦେବି ଖାଇଦିଅ। କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ସେଇଠି ଖାଇବି ଆଉ କ'ଣ ପାଟିରେ ଗାମୁଛା ଢ଼ାଙ୍କି ବାନ୍ତି କରି କରି ସିଧା ଗାଁ କୁ ଆଉ।"

ହେଟା କହିଲା - ସତରେ!...

ଆମ୍ବ ଗଛ ଉପରେ କେତେବେଳରୁ ଏସବୁ ଘଟଣାକୁ ଶୁଣୁଥିଲା। ସେ ହେଟାକୁ ଚିଡ଼ାଇ ତା'ଠୁ ସତ କଥାଟା ଆଦାୟ କରିବାକୁ ପିନ୍ ଫୋଡ଼ିଲା ପରି କଥାଟେ କହିଦେଲା, "ସତରେ ନାହିଁ, କ'ଣ ଆଉ ମିଛରେ? ଆଉ ମୁଁ ପରା ଜାମୁକୋଳି ଖାଉଥିଲି ଗଛ ଡ଼ାଳରେ ବସି ସେ ସମୟରେ। ବିଲେଇ ନାନୀ ଯେମିତି ସେ ମଲା ଚୁଚୁନ୍ଦ୍ରାଟାକୁ ଫୋପାଡ଼ିଛି କାଉଟିଏ ସେମିତି ଆସି ସେଇଟାକୁ ଧରି ପଳାଇଗଲା।"

ହେଟାର ମୁହଁରେ ବାନ୍ତି ଆସିଗଲା। ସେ କହିଲା, "ଅଜା ମୋ ପେଟ କ'ଣ ହୋଇଯାଉଛି। ମୁହଁ ବୁଲେଇ ଦେଉଛି।" ଏତକ କହି ସେ ଖଣ୍ଡେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ଭକ୍ ଭକ୍ ବାନ୍ତି କରି ପକାଇଲା। ତା'ର ପେଟରେ ଯେତକ ପିଠା ଥିଲା ବାହାରି ପଡ଼ିଲା।

ଗଛ ଉପରୁ ମାଙ୍କଡ଼ଟି ଖିଙ୍କାରି ହୋଇ କହିଲା, "ହଇ ହୋ ସତ୍ୟଯୁଗିଆ ହେଟା ମଉସା, ତୁମେ ପରା ଏଇ ଟିକିଏ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ କହୁଥିଲ, ମୁଁ ପର ଦରବ ଛୁଏଁନି। ଦୁଇ ଚାରିଟା ପିଠାରୁ ଏତେ ସାରା ପିଠା ବାନ୍ତି କରି ପକାଇଲ। ପୁଣି ପିଠାଗୁଡ଼ାକ ଗୋଟା ଗୋଟା ଅଛି ଏଯାଏଁ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଜଣା ପଡ଼ିଗଲା ଯେ ତୁମେ ଷୋ'ଳପଣେ ମିଛ କଥା କହୁଥିଲ।"

ହେଟା ମଉସା ଆଉ କ'ଣ କହିବ, କାନମୁଣ୍ଡା ଆଉଁସି ତା' ଘରବାଟ ଧରିଲା। କୁକୁର ଭାଇ ଭୁକି ଭୁକି ଖତେଇ ହୋଇ କହୁଥିଲା - ତାଳପିଠା ଖାଇ ଗୋଟା ଗୋଟା, ମିଛ କହି ହେଟା ହଟହଟା।

କୁକୁରର ଚଳେଇବା ଦେଖି ମାଙ୍କଡ଼ ଓ ବିଲୁଆ ଠୋ ଠୋ ହୋଇ ହସିବାରେ ଲାଗିଲେ।

=×=×=×=

ନାମ - ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ସାହୁ

ଗ୍ରାମ/ପୋଷ୍ଟ୍ - ବି. ନୂଆଁ ପଲ୍ଲୀ

ଭାୟା - କବିସୂର୍ଯ୍ୟନଗର

ଜିଲ୍ଲା - ଗଞ୍ଜାମ

ପିନ୍ କୋଡ୍ ନଂ - ୭୬୧୧୦୪

ଦୂରଭାଷ ନଂ - ୭୮୭୩୨୯୩୫୦୮, ୭୩୮୧୩୯୬୨୪୬

ତାଳପିଠାରୁ ହଟହଟା

ଶିକ୍ଷଣୀୟ ହାସ୍ୟରସାତ୍ମକ କାହାଣୀ