ବୈଶାଖ ମାସର ଉଦୁଉଦିଆ ଖରା ସାଙ୍ଗକୁ ଝାଞ୍ଜି, ଦେହରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଯେମିତି ନିଆଁ ଲଗେଇଦେଉଛି l ଆଈ ମା କାହାଣୀ ପରି ପାପୀ ନର୍କରେ ତେଲ କଢ଼େଇରେ ଭାଜି ହେବା ସଦୃଶ l ଲାଗୁଛି ନର୍କଟା ବି ଏଇଠିକି ଆସିଛି ସମସ୍ତ ପାପର ହିସାବ ଏଇଠି ଦେବା ପାଇଁ , ହେଲେ ପାପୀ କିଏ ଏଠି, ହଁ ପୂଣ୍ୟବାନ ବି କିଏ ଯେ ମଣିଷର ଚିନ୍ତାଧାରା ଯେ ଦିନକୁଦିନ ତଳକୁ ଖସିଗଲାଣି ତା ତ ଅଲଗା କଥା ମଣିଷର ମାନବିକତା ଯେ ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁନ୍ୟ, ପାପର ଭାର ବୋଧ ହୁଏ ଏତେ ବଢି ଯାଇଛି ଯେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଆଜି ଜୀବନ୍ତ ଭୋଗିବାକୁ ପଡୁଛି ଏଇ ଗ୍ରୀଷ୍ମର କରାଳ ରୂପରେ l ତଥାପି ଚାକିରୀ ଖଣ୍ଡକ ଅଛି ବୋଲି ଯାହିଁ ତାହି ହୋଇ ସଂସାର ଖଣ୍ଡିକ ଚାଲିଛି l ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ସାଙ୍ଗକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଓଦା ଗାମୁଛା (ଯାହା କି କେବେ ଠାରୁ ଖରାର ପ୍ରକାଣ୍ଡ ପ୍ରକୋପରେ ଶୁଖି ଗଲାଣି) ନେଇ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ପାଦ ପକାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ନଟବର ବାବୁ l ତାଙ୍କର ଆଜି ଡ୍ୟୁଟି ପଡିଛି ଏକ ଅପହଞ୍ଚ ଗାଁରେ ସର୍ଭେ କରିବା ପାଇଁ, ଗାଁର ସବୁ ଘର ସରି ଗଲାଣି ହେଲେ ଗାଁ ଠାରୁ ଅନତି ଦୂରରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ରହୁଛନ୍ତି ବୋଲି କେତେକ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ କଥାରେ ନଟବର ବାବୁ ଚାଲିଛନ୍ତି ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଘର ଅଭିମୁଖେ l

ଚାଳ ଛପରର ଘର ତା ସାଙ୍ଗକୁ ମାଟି କାନ୍ଥଗୁଡିକ ଯାଦୁ ଘା'ର ବକଳ ଛାଡିଲା ପରି ମାଟି ଗୁଡିକ ଛାଡି ବାଉଁଶ ଝାଟି ଗୁଡିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଅଛି l

"କିଏ ଅଛନ୍ତି ଘରେ ଟିକିଏ ବାହାରକୁ ଆସିବେ କି?" କାବଟା ବାଡେଇ ଡାକିବାକୁ ଲାଗିଲେ ନଟବର ବାବୁ l

ନା କେହି ଏଠି ଥିବାର ଅନୁଭବ ହେଉ ନାହିଁ ଏତେ ଡାକିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଶୁଣୁ ନାହାନ୍ତି ଯେ ! ଏତେ ବାଟ ଖରାରେ ସଚଳି ଚାଲି ଆସିବା ବେକାର ହେଇ ଗଲା ପରି ଲାଗୁଛିl ଏ ଖରାରେ ସେଠି ସମୟ ବ୍ୟଥିତ କରିବା ମୁର୍ଖତାର ପରିଚୟ ହେବ ବୋଲି ଭାବି ପୁଣି ମୁଣ୍ଡରେ ଗାମୁଛା ଡ଼ାକି ବାହାରି ପଡିଲେ ନଟବର ବାବୁ, ସେଠୁ ପୁଣି ଦୁଇ କିଲୋମିଟର ଚାଲିବ ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ବସ ଧରିବେ l

"କିଏ ବାବୁ ଡାକୁଛ" -କମ୍ପିତ କାନ୍ଥରେ କେହି ଜଣେ କହିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରିଲେ ନଟବର ବାବୁ l

ପଛକୁ ବୁଲି ଚାହିଁଲେ ବୃଦ୍ଧା ଜଣଙ୍କ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ,ଆନୁମାନିକ ବୟସ ଅଶି ରୁ ପଞ୍ଚାଅଶି ହେବ, ଚର୍ମ ଧୁଡୁଧୁଡୁ ହେଇ ଗଲାଣି , ନଦୀ ଗୁଡିକ ଯେପରି ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଚିରି ସାଗରରେ ମିଶିବା ପାଇଁ ବାହାରି ଆସନ୍ତି ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଶରୀରର ଶିରାପ୍ରଶିରା ଗୁଡିକ ସେହି ପରି ଗତି କରିବାର ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହେଇ ପଡୁଛି l

"ବାବୁରେ ମତେ ଡାକୁଥିଲା କି?" ବୃଦ୍ଧାଙ୍କର ଏଇ କେତୋଟି ଶବ୍ଦ ନଟବର ବାବୁଙ୍କ ଭାବନାର ପରିସମାପ୍ତି କରି ଦେଲା l

"ହଁ ମାଉସୀ ମୁ ସରକାରୀ ଅଫିସରୁ ଆସିଛି ତମ ଗାଁ ସର୍ଭେ ପାଇଁ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସରକାର ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସହାୟତା ଯୋଗାଇ ପାରିବେ " ଏତିକି କହି ନଟବର ବାବୁ ତାଙ୍କ ହାତ ବ୍ୟାଗରୁ ରେଜିଷ୍ଟର ଓ କାଲାମ ବାହାର କରି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ତଥ୍ୟ ଲେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ l

"ମାଉସୀ ଟୋପେ ପାଣି ମିଳିବ କି ? ଏ ଖରାରେ ତଣ୍ଟି ଶୁଖି ଅଠା ହୋଇ ଗଲାଣି , ଟିକେ ପାଣି ମୁନ୍ଦେ ମିଳିଗଲେ ପିଇ ଦେଇ ଏଇ ଖରାରେ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯିବି ହେରି, ନ ହେଲେ ଏ ପ୍ରାଣ ଆଉ ରହିବ ନାହିଁ" ନଟବର ବାବୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃଦ୍ଧା ଜଣଙ୍କ ପାଣି ଗିଲାସ ଆଣି ନଟବର ବାବୁଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେଲେ l

ଆହାଃ ! କି ତୃପ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ କି ଆନନ୍ଦ ଏ ପାଣି ଗିଲାସଟାରେ ନର୍କରେ ସିଝୁଥିବା ମଣିଷଟି ଯେମିତି ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ପାଇଁ ଗଲା l

ପାଣି ପିଇସାରି ନଟବର ବାବୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ପଚାରୁଛନ୍ତି " ମାଉସୀ ଆପଣଙ୍କର କ'ଣ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି ?"

କିଛି କହିବା ଆଗରୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଆଖିରେ ଶ୍ରାବଣର ବର୍ଷା ଜଳ ପରି ଲୁହ ଗୁଡିକ ଅମାନିଆ ନଦୀ ପରି ନିମ୍ନଗାମୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ l

"ନାହାନ୍ତି କାହିଁକି ଅଛନ୍ତିରେ ପୁଅ, ହେଲେ ମତେ ପାଳିବା ପୋଷିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ବୋଧେ ସମୟ ନାହିଁ ନ ହେଲେ ସମ୍ବଳ ନାହିଁ l ଦୁଇ ପୁଅ ମୋର ହେଲେ କେହି ଏଠି ରହୁ ନାହାନ୍ତି ବଡ ଚାକିରୀ କରିଛନ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ବଡ଼ ସହରରେ ରହୁଛନ୍ତି ଖାଲି ମୋ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘରଟି ଛୋଟ ପଡି ଯାଇଛି l ମତେ ଏଇଠି ଛାଡି ଯାଇଛନ୍ତି l " ବୃଦ୍ଧ ଶୋକଜର୍ଜରିତ ଭରା କଣ୍ଠରେ ନଟବର ବାବୁଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି l

" ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ବୋଧେ ସେମାନେ ମାସିକ ଖର୍ଚ୍ଚ ପଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି " ନଟବର ବାବୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ପଚାରୁଛନ୍ତି l

"ହଁ ସେତିକି ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରହି ଯାଇଛି ସେମାନଙ୍କର ଆଉ ବା କଣ କରି ପାରିବେ, ତାଙ୍କ ବାପା ଗଲା ଦିନ ଠାରୁ ଯେ ଆ ତା ଦୁଆରେ ବେଠି କରି ବାସନ ମାଜି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡା କରିଛି l ଆଜି ସେମାନେ ମୋ ପାଖରେ ନାହାନ୍ତି ସତ କିନ୍ତୁ କିଛି ଅଭିଯୋଗ ବି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ ମୋର , ମୋ ପିଲା ମାନେ ଯେତେ ଭଲରେ ରହିବେ ଆଉ ଯଦି ମୋ ବିନା ଭଲରେ ରହି ପାରୁଛନ୍ତି ତେବେ ସେଠି କ'ଣ ବା ରହିବ ଦରକାର l ତାଙ୍କ ଖୁସିରେ ତା ମୋର ଖୁସି l " କହୁ କହୁ ନିଜର କୋହକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ଜଣଙ୍କ l

ନିଜ ବ୍ୟାଗ ତଳେ ରଖି ନଟବର ବାବୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛୁ ପୋଛୁ " ଆରେ ମାଉସୀ ଆପଣଙ୍କ ହାତରେ ଏତେ ବଡ଼ ଘା' ହେଇଛି ଯେ ?"

"ନାଇଁ ରେ ପୁଅ ସେ କିଛି ନାହିଁ ଏଇ ଗାଁରେ କିଛି ଲୋକ ମତେ କହିଲେ କି ସାନ ପୁଅଟାର ଦିହ ଜମା ଭଲ ନାହିଁ ଜ୍ୱର ହଉଛି ଯେ ଛାଡ଼ୁନି, ତା'ରି ପାଇଁ ମାନସିକ କରି ଉପାସ କରିଥିଲି ଏବେ ସେଇ ମନ୍ଦିରରୁ ଫେରିବା ବେଳକୁ ଗୋଡ ଖସି ଗଲା ପଡି ଗଲି ତା ଟିକେ ଖଣ୍ଡିଆ ହେଇ ଯାଇଛି ହେଲେ ଶିଖି ଯିବ ଶୀଘ୍ର , ମୋ ଆୟୁଷ ବାପା ଆଉ କଣ ହବ ମୋ ପୁଅ ମାନଙ୍କ ଠାରେ ଲାଗି ଯାଉ" ଆଚମ୍ବିତ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଥାନ୍ତି ନଟବର ବାବୁ କେଉଁ ଦେବୀ ୟେ ଯୋଉ ମା' କୁ ଦୁଇ ଦୁଇ ପୁଅ ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି ହେଲେ ମା' ନିଜର ଆୟୁଷ ବି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଇ ଦଉଛି l

କେତେ ବେଈମାନ ଏ ମଣିଷ ଜାତି ,ଯାହା ପାଇଁ ଏ ସଂସାର ଦେଖିଛନ୍ତି ଯାହା ପାଇଁ ସେ ମଣିଷ ହେଇଛନ୍ତି ତାର କଥା ତିଳେ ହେଲେ ଭାବୁନାହାନ୍ତି l ହଠାତ ନଟବର ବାବୁଙ୍କ ନଜର ପଡିଲା ଏକ ଥୁଣ୍ଟା ଆମ୍ବ ଗଛ ଉପରେ ଯାହାର ଗୋଟିଏ ବି ଡାଳ ବଂଚି ନାହିଁ ବୋଧେ କେହି ତାକୁ ହାନି ନେଇ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୂରଣ କରି ଦେଇଛି l ହେଲେ ଖାଲି ଗଣ୍ଡିଟାରେ ଯେ ଆମ୍ବା ଫଳ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ସତେକି ସେ ଥୁଣ୍ଟା ଆମ୍ବ ଗଛଟି ମଣିଷ ସମାଜକୁ କହୁଛି କି-

"ରେ ମଣିଷ ତୁମେ ମାନେ ସିନା ମୋର ଅଙ୍ଗ କାଟି ନେଇ ଯାଇଛ, ମତେ ଅକର୍ମଣ କରି ଦେଇଛ ହେଲେ ତୁମ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ମୋର ଭଲ ପାଇବା କେବେ ବି କମିବ ନାହିଁ ଆସ ମୋର ଭୁଜ ତଳକୁ ଆସ ଓ ନିଜର କ୍ଷୁଧାକୁ ମୋର ଏ ରସାଳ ଫଳରେ ମେଣ୍ଟାଈ ଦିଅ "

ଥୁଣ୍ଟା ଆମ୍ବ ଗଛ

ଜୀବନର ବାସ୍ତବ କାହାଣୀ