ତିନି ପ୍ରାଣୀର କୁଟୁମ୍ବରେ

ସେଇ ଅଭାବି ଘରର ଅଗଣାରେ

ଏଇ ଛୋଟ ପେଟର ଭୋକରେ

କରି ମୋ ମନକୁ ଦୃଢ଼

ଦେଖାଇ ସ୍ବପ୍ନ ତାଙ୍କୁ ନିବିଡ଼

ଏଇ ପ୍ରକୃତିର ନିଜ କୋଳେ

ସାଉଁଟି ରଖିଚି ପରିବାର ମୋର

ଏଇ ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ(୨)।

ଦିନେ ନ ଖଟିଲେ

ପାଣି ମିଳେନାହିଁ

ମିଳେନାହିଁ ରୁଟି କ୍ଷୀର

ଦାନବ ଦୈନ୍ୟ ହାସ୍ୟ ରଚଇ

ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ କରି ମୋର

ଧିରେ ଧିରେ ମୋ ବିଶ୍ବାସ ଯାଉଛି

ମୋର ନିଜ ଭାଗ୍ୟବଳେ

ତଥାପି ସାଉଁଟି ରଖିଚି ପରିବାର ମୋର

ଏଇ ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ(୨)।

ଭାରିଯା ପୁଅକୁ ସବୁ ଖୁସି ଦେବି

କେତେ କଣ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖି

ସୁନା ଅଳଂକାରେ ତୋଳି ଦେବି ତାଙ୍କୁ

ରଖିବିନି କିଛି ବାକି

ଭଗବାନ ବୋଧେ ଦେଖିନାହିଁ ଆଉ

ସେଇ ସ୍ବର୍ଗଭୂମି ର ତଳେ

ତଥାପି ସାଉଁଟି ରଖିଚି ପରିବାର ମୋର

ଏଇ ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ(୨)।

ମାଷ୍ଟ୍ରେ କହୁଛନ୍ତି ଭଲ ପାଠ ପଢେ

ପୁଅ ସବୁଦିନ ନୂଆ ସିଡି ଚଢେ

କ୍ଷୀଣ ଦୀପଟିଏ ଆଶାର ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ

ମନେ ମନେ ଦିକ ଦିକ୍ ଜଳେ

ପାର କରିନି ମୁଁ ଦୁଃଖସମୁଦ୍ରକୁ

ପୁଅ ପହଁରା ଶିଖିଚି ନିଜ ବଳେ

ଅନୁକ୍ରମଣିକା ହେବି ମୁଁ ତାର

ସ୍ନାନ କରେଇବି ସମୃଦ୍ଧି ଜଳେ

ପୁଅ କହେ ତାର ବିଶ୍ବାସ ପ୍ରବଳ

ସତ୍ୟାର୍ଜିତ କର୍ମଫଳେ

ତଥାପି ସାଉଁଟି ରଖିଚି ପରିବାର ମୋର

ଏଇ ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ(୨)।

ପୁଅ ମୋର ବଡ ଚାକିରି କଲାଣି

ବାପକୁ ଭୁଲିଛି ବୋଧେ

ଦିନ ଦୁଇଟା ରୁ ବରଷେ ହେଲାଣି

ଖବର ଆସିନି ଅଧେ

ଦୁଃଖ କୁ ଆଦରି ପୁଅକୁ ପାସୋରି

ବିଦାରିତ ଦୁଇ ପ୍ରାଣୀ

ଦେଖୁଚୁ ଅନାଇ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ

ଦେଇ କରୁଣ ଚାହାଣି

ପୁଅ ର ଫୋନ ଆସିଥିଲା

କିନ୍ତୁ ଟାୱାର ନଥିଲା ବେଳେ

ବାପା କେମିତି ଭାବିଲ ତମେ

ମୁଁ ଭୁଲିଲି ତୁମକୁ କାଳେ

ମୋ ଜୀବନର ଏଇ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ରେ

ଅର୍ପଣ କରି ଜଳେ

ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମୋର ଜୀବନ କଟିଵ

ତୁମରି ଚରଣ ତଳେ

ଭଗବାନ ବୋଧେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ଟିକେ

ମୋ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ

ପୁଅ କହିଲା

ବାପା

ତମକୁ ମାଆକୁ ସାଇତି ରଖିବି

ଏଇ ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ(୨)।

- ଅଭିଷେକ ମିଶ୍ର

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ସମାଜ,

ଜାତୀୟ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ରାଉରକେଲା (NIT Rourkela)

ଟିକି ରଙ୍ଗୀନ ଛତା ତଳେ

କବିତା