ଭାଗ -୧

ସେଦିନ ଥାଏ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ | ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲା ସବୁ ଧଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି ହାତରେ ଜାତୀୟ ପତାକା ଧରି ଚାଲି ଥାଆନ୍ତି ସଡ଼କରେ | ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ଉତ୍ସାହ | ଆଜି ଜାତୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବେ, ପ୍ୟାରେଡ୍ କରିବେ, ବକ୍ତୃତା ଦେବେ ଆହୁରି ଅନେକ କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବ ସବୁ ସ୍ଥାନରେ | ଅନେକ ଯୁବକ ଯୁବତି ମଧ୍ୟ ଧଳା ନାରଙ୍ଗୀ ଓ ସବୁଜ ରଙ୍ଗରେ ନିଜକୁ ସଜାଇ ଯାଉଥାନ୍ତି ବାଟରେ | କିଏ କଲେଜ୍ ଯାଉଥିବ ତ କିଏ ଯାଉଥିବ ଅଫିସ | ହେଲେ ଚତୁର୍ଥ ମହଲା ର ବାଲ୍କୋନୀ ରୁ ମୁଁ ଏସବୁକୁ ଖୁବ୍ ଉପଭୋଗ କରୁଥାଏ | ହାତରେ ଚାହା କପ୍ ଟିକି ଧରି ମୁଁ ବୁଡି ଯାଉଥାଏ ମୋ ପିଲା ଦିନର ସ୍ମୃତି ସବୁରେ | କେମିତି ପିଲାବେଳେ ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରି ସ୍କୁଲ ଯାଉଥିଲି, ପୁଣି ଯେବେ ଆଉ ଟିକେ ବଡ଼ ହେଲି ସେବେ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ସାଇକେଲ ରେ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କେତେ ମଜା କରିଛୁ ଆଉ କେତେ ସ୍ମୃତି ସବୁ ସାଉଁଟି ରଖିଚୁ | ଏମିତି ଭାବନା ଭିତରେ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ହଠାତ୍ ବର୍ଷା ମାଡ଼ି ଆସିଲା | ଟିପି ଟିପି ବର୍ଷା ପରେ ପରେ ପାଣିର ଛିଟା ସବୁ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା | ଆଉ ସଡ଼କ ରେ ଚାଲୁଥିବା ଜନ ଗହଳି ଆଖି ପିଚ୍ଛୁଳାକେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ | ହେଲେ ମୁଁ ବଲ୍କୋନୀ ରେ ସମିତି ଠିଆ ହୋଇ ରହିଥାଏ | କାରଣ ମୋ ସ୍ମୃତି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ମୌସୁମୀ ର କିଛି ଛିଟା ପଡ଼ିଥାଏ | ଆଉ ସେ ପାଣିର ଦାଗ ଆଜି ଯାଏଁ ବି ମନକୁ ଓଦା ଆଉ ସତେଜ କରିଦେଉଥାଏ |
ସମୟ ଥାଏ ରଜ ସଂକ୍ରାନ୍ତି ପରର | ମୋର ଏକାଦଶ ପରୀକ୍ଷା ସରିଯାଇଥାଏ ଆଉ ମୁଁ ପାଠ ପଢ଼ାର ଚିନ୍ତାରୁ ଟିକେ ମୁକ୍ତ ଥାଏ | ବସୁଧା ରଜବତି ହୋଇଥାନ୍ତି ଆଉ ଆମେ ଝିଅ ମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସଜ ହୋଇ ଗାଆଁ ବୁଲୁଥାଉ | ଆମ ଗାଁ ଟି ବଜାର ର ଠିକ୍ ପାଖାପାଖି ଅଞ୍ଚଳରେ ଥାଏ | ଖାଇସାରି ସମସ୍ତେ ଶୋଇବା ପରେ ମୁଁ ଦାଦାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲି ଆଇସକ୍ରିମ ଖାଇବାକୁ ଯିବିବୋଲି | ଦାଦା ମଧ୍ୟ ରାଜି ହେଲେ ଯିବାପାଇଁ | ଦୋକାନ ରେ ଆଇସକ୍ରିମ କିଣି ଆମେ ଚାଲିଥାଉ ଆଗକୁ ଆଗକୁ | ଅନ୍ୟକିଛି କିଣିବାର ପ୍ରୟୋଜନ ନଥାଏ, ହେଲେ କେବଳ ବଜାର ବୁଲିବୁଲି ଆଇସକ୍ରିମ ଖାଇବାର ଏକ ଅଲଗା ମଜାଥାଏ | ଚାଲୁ ଚାଲୁ ହଠାତ୍ କୋଉଠୁ ବର୍ଷା ମାଡି ଆସିଲା | ବହୁତ୍ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ପୁରା ଓଦା କରିଦେଲା ଭଳି ବର୍ଷା ହେଇ ଚାଲିଥାଏ | ଦାଦା ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଦୋକାନ ଆଗରେ ଠିଆ ହବାକୁ କହିଲେ | ହେଲେ ମୁଁ ଛୋଟ ପିଲା ଭଳି ଓଦା ହେଇ ହେଇ ଯିବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ ଧରିଲି | ଦାଦା ବି ମୋ ଉପରେ ନରାଗି ମୋ ସହ ଚାଲିଲେ | ଟୋପା ଟୋପା ପାଣି ଆମ ଆଇସକ୍ରିମ ଉପରେ ପଡୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ସଡ଼କ ରେ ଚାଲିଥାଉ |
ଏମିତି ସଡ଼କ ରେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ ମୋର ଧକ୍କା ହେଲା ତାଙ୍କ ସହ | ମୋ ପାଖାପାଖି ବୟସର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଯୁବକଙ୍କ ସହ | ବର୍ଷାରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଲିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ ଅଜାଣତରେ ମୋ ସହ ଧକ୍କା ହୋଇଗଲେ | ମୁଁ ସେ ଧକ୍କାରେ ଭାରସାମ୍ୟ ହରାଇ ପଡ଼ିଯାଉ ଥାଏ | ହେଲେ ସେ ଆଖି ପିଚ୍ଛୁଳାକେ ବୁଲିପଡ଼ି ମୋତେ ଧରି ପକାଇଲେ | ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଆମ ଆଖି ପରସ୍ପରକୁ ନିରେଖିଲା ବେଳେ ସେ ମୋତେ "sorry" କହି ତୀବ୍ର ବେଗରେ ସେଠାରୁ ଉଭାନ୍ ହୋଇଗଲେ | ଆଉ ମୋ ମାନସପଟ ରେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଏକ ତୃଷ୍ଣାମୟ ଛାପ ଚାଡ଼ିଗଲେ |
ମୁଁ ଦାଦାଙ୍କୁ କହିଲି "ଚାଲ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଯିବା |" ସେ ଭାବିଲେ ମୁଁ ବୋଧେ ସେ ଧକ୍କା ରେ ଡରିଯାଇ ଏମିତି କହୁଚି | ତେଣୁ ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁବ୍ ଜୋରରେ ଚାଲିଲେ ମୋ ସହ | ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଲୁଗା ବଦଳାଇ ମୁଁ ଚାଲିଗଲି ଶୋଇବା ପାଇଁ | ମୋର ତୀବ୍ର ହୃଦସ୍ପନ୍ଦନ କୁ ସମ୍ଭାଳିବା ପାଇଁ ମୋତେ ଏକାନ୍ତର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା | ବିଛଣା ଉପରେ ତକିଆକୁ ମାଡ଼ିଧରି ମୁଁ ପଡ଼ି ରହିଥାଏ ଅନେକ ସମୟ ଯାଏଁ | ହେଲେ ନିଜକୁ କେମିତି ବା ସମ୍ଭାଳିବାକୁ ହୁଏ ତାହା କଣ ମୋତେ ଜଣାଥିଲା ! ଯେତେ ଥର ସେ ଅପଲକ ଗଭୀର ଆଖି କଥା ମୋତେ ମନେ ପଡୁଥାଏ, ମନ ସତେକି ଏଇ ବର୍ଷାରେ ପଙ୍ଖ ମେଲାଇ ଉଡ଼ି ବୁଲୁଥାଏ | ସେ ଗହମ ରଙ୍ଗର ଦେହ, ସାଗର ଭଳି ଗଭୀର ଆଖି, ପୌରୁଷତ୍ବ ରେ ଭରା ଯୌବନ, ସଂଜମମୟ ସ୍ୱର ଆଉ ଉଷ୍ଣଭରା ସ୍ପର୍ଶ ମୋତେ ଏକ ପ୍ରକାରର ପାଗଳ କରି ଦେଉଥାଏ |
ଯୌବନର ପ୍ରଥମ କିଛି ପାହାଚରେ ପାଦ ଦେଇଥିବା ସମୟରେ ଏହିପରି ଛୋଟ ଛୋଟ ଅନୁଭୂତି ହବାଟା ସ୍ଵାଭାବିକ ବୋଲି ମୁଁ ଆଗରୁ ଶୁଣିଛି ଆଉ ଆଗରୁ କିଛିକାଂଶରେ ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ କରିଚି | ହେଲେ ତାଙ୍କ ସହ ଭେଟିବାର ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଥା ମନେ ପଡିଲେ ତାହା ଆଜିବି ମୋତେ ସେମିତି ନୂଆ ପରି ବିଚଳିତ କରିଦିଏ | ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଥିଲା ଠିକ୍ ଏଇ ମୌସୁମୀ ବର୍ଷା ପରି | ଅଦିନିଆ ବର୍ଷା ଓ ଝଡ଼ର ଖବର ପାଣିପାଗ ବିଭାଗ ପାଖରେ ଥାଏ | ହେଲେ ଏଇ ମୌସୁମୀ ବର୍ଷା ଆସିବା କଥାଟା କିଛି ନିଆରା, ସମସ୍ତେ ଜାଣି ଥାନ୍ତି ସେ ଆସିବ ବୋଲି ହେଲେ ସେ କେତେବେଳେ ଆସେ ଆଉ ଆମ ଶରୀର ଠୁ ଆତ୍ମା ଯାଏଁ ସତେଜ କରାଯାଏ ତାହା ଜାଣିବା ଆମ ପାଇଁ ଖୁବ୍ କଷ୍ଟକର |
ତେବେ କଣ ସେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ସହ ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଭେଟିଲିନି ?ସେ ମୌସୁମୀର ତୃଷ୍ଣା ଚିରକାଳ ପାଇଁ ମୋ ମନରେ ରହିଲା ?ନା ସମୟ ଭାଗ୍ୟ ଆଉ ଭଗବାନ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଚମତ୍କାର କରି ପକାଇଲେ !

ସୁସ୍ମିତା ଜେନା
ବିଶାଖାପାଟଣା

ତୃଷ୍ଣାଭରା ମୌସୁମୀ

କିଛି ଶ୍ରୁତି ଯାହା ଚିରକାଳ ପାଇଁ ସତେଜ ହୋଇ ରହିଥାଏ, ଠିକ୍ ଏଇ ମୌସୁମୀର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ବୁନ୍ଦା ପରି ।