ମୋ ଗେହ୍ଲା ପୁଅ ଜଗା ,

କେମିତି ଅଛୁ ମୋ ଧନ? ତୋ ଦେହ ପା’ ଭଲ ଅଛି ତ? ତୁ ତ ଭୁଲି ଯାଉ ଠିକ୍ ସେ ତତେ ପଣ୍ଡା ମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେଉଛନ୍ତି କି ନାହିଁ କେଜାଣି! ତୁ ବୁଝୁଥିବୁ ତୋ କଥା! ତୋ ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ଧରେ ମୋ କାଳିଆ , ଚକାଡୋଳିଆ ମୋ ନୀଳାଚଳିଆ । ମୁଁ ଏମିତି ମାଆ ଟିଏ ଯେ ଯିଏ ତା’ ପୁଅକୁ ଟିକେ ଛାତିରେ ଧରିପାରେ ନାହିଁ କି ପଣତ କାନିରେ ଧୂଳି ଝାଡି ପାରେନି ମତେ ପର କରିଦବୁନିରେ କାଳିଆ ସୁନା । ମୁଁ ତୋ ଜନ୍ମ କଲା ମାଆ ନ ହେଲି ନାହିଁ , ଆସେ ମୋ କାଳିଆ ରଜା , ତୋ ବିନା ତୋର ଏ ଦୁଃଖିନୀ ମାଆ ବଞ୍ଚି ବି ମରିବା ଭଳି ବଞ୍ଚୁଛି । ସବୁ ମାଆ ତାଙ୍କ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନରେ କିଛି କରିକି ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ଆସେ ମୋ ଜଗା ମୋ ନୟନ ପିତୁଳା ତୋ ପାଇଁ ମୁଁ ଖେଚେଡ଼ି କରିକି ରଖିଛି , ମୋ ହାତରେ ଖୁଏଇଦେବି! ମୋ କୋଳରେ ଆଈ ମା’ କାହାଣୀ ଶୁଣେଇକି ଶୁଏଇ ଦେବି । ଜାଣିଛି ତୋର ଦିନେ ଦିନେ ପହୁଡ଼ ହଉନି ତୁ ଶୋଇ ପାରୁନି ତୋର! ଏତେ ଭକତଙ୍କ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଦେଖି ଚଉଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଡର ଘଟଣା ଆଉ ଦୁର୍ଘଟଣା ଦେଖି ସେ କୋମଳ ଆଖିକୁ କେତେ କଷ୍ଟ ହେଉଥିବ ନା! ମୋ କଥା ତତେ କ’ଣ ଶୁଣା ଯାଉନି? ଆ’ ରେ ମୋ କଳାକାହ୍ନୁ ଆ’ ଟିକେ ମୋ କୋଳକୁ , ତତେ ତୋ ମା’ ଡାକୁଛି ରେ । କାହିଁ କେତେ ଦିନରୁ ଏ ଆଖି ତତେ ଟିକେ ମନଭରି ଦେଖିନି ସେମିତି ସାଇତା ହେଇକି ରହିଛି ଏ ଲୁହ! କେବେ ତୋର ସେ ଚକାଡୋଳା ଆଖିକୁ ମୋର ଏଇ ଦୁଇ ଚର୍ମନୟନରେ ଦେଖିବି ମୋ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ଫାଟି ପଡୁଥିବ ମୋ ଆଖିରୁ ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝରିପଡୁଥିବ । ହେଲେ ଆଉ ଏଇ ପାଦରେ ତୋ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ମୋର ବଳ ପାଉନିରେ ଗରୁଡ଼ ଖମ୍ବ ପଛରେ ଛିଡ଼ାହେଇ ସେଇ ଦୁଇଟା ଆଖିକୁ ଦର୍ଶନ ଆଉ କହିପାରିବିନି । କରୋନା ଯୋଗୁଁ କାହିଁକି ଏ ସରକାର ତୋର ଆଉ ମୋ ଭିତରେ ଏତେ ବଡ ପାଚେରୀ କରିଦେଲା? ଗୋଟେ ମା’ ଠୁ ତା’ ପୁଅ କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲା? ଭକ୍ତଙ୍କ ଠୁ ତା’ ପ୍ରାଣ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲା ଏ ସରକାର? ମୁଁ ଆଉ ତୋ ଦେଉଳ କୁ ବୋଧେ ଆସିପାରିବିନି , ମୋ ଦେହକୁ ତୁ ଶୀଘ୍ର ଏ ମାଟିରେ ମିଶେଇ ଦେ! ଏ ଶରୀର ଥାଇ ଲାଭ କ’ଣ ଯଦି ସେ ବଡଦେଉଳକୁ ନ ଯାଇପାରିଲା!

ତୁ ତ ସବୁ ଦେଖୁଚୁ , କେମିତି ତୋ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଶାସନର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ଯେ , ଘଣ୍ଟାଘଣ୍ଟା ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ପଡୁଛି ତୋ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ କାହିଁକି ଜାଣିଛୁ ଆମେ କୁଆଡେ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ବାସୀ ନୁହେଁ ଏମିତି ଅନ୍ତର ଆଉ ପାନ୍ତର କଣ ପାଇଁ? ଏତେ ଦୂରରୁ ଆସିକି ଭକ୍ତଟେ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ହେଲେ ସେ କେତେ କଷ୍ଟ ସହିବ! ଶୁଣିଛି ଭକ୍ତକୁ କଷ୍ଟ ହେଲେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବି କଷ୍ଟ ହୁଏ , ତତେ ତ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଥିବ । ଏ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି କେବେ ବୁଝିବ ତୋ କଷ୍ଟକୁ , ତୋ ଦୁଃଖକୁ ଖାଲି କ’ଣ ଏମିତି ସହୁଥିବୁ , କିଛି କହିବୁନି?

ଜାଣିଛୁ ଜଗା ତୋ ସହ କଥା ହେବାକୁ ମୋର ଭାରି ମନ , ହେଲେ ମୁଁ ପରା ଏ ସଂସାରର ମୋହମାୟାର ଗଭୀରତାରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି । ମତେ କେବେ ଦୂରେଇ ଦବୁନି ତୋ ଠୁ ନ ହେଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନି! ତୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଖାଉଥିବୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଶୋଇବୁ , ନ ହେଲେ ତୋର ଫୁଲ ଠୁ ବି କୋମଳ ଶରୀରକୁ କଷ୍ଟ ହେବ । ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁ ଏ ଚିଠି ଦିନେ ପଢ଼ିବୁ ଆଉ ନିଜେ ଆସିକି ମୋ ହାତ ଧରି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର କୁ ନେଇଯିବୁ ସେତେବେଳେ କେମିତି ଏ ରୋଗୀଣା ଶରୀରରେ ଯିବି ଜଣାପଡ଼ିବନି ତୁ ପରା ମୋ ଆଖିର ଅଞ୍ଜନ! ମୋ ପାଖେ ପାଖେ ଥିବୁ , ତୁ ଥିଲେ ମୁଁ କାହାକୁ ଡ଼ରିବିନି । ଆଉ ତୋ ହାତରେ ମହାପ୍ରସାଦ ଟିକେ ଖୁଆଇ ଦେବୁ ସେଇଠି ହିଁ ମୋ ପିଣ୍ଡରୁ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଯିବ ଯେମିତି ମୁଁ ହଜିଯିବି ତୋ ଠାରେ! ମୁଁ କେଡ଼େ ବାୟାଣୀ ମାଆଟେ ଛୋଟ ଚିଠିରେ ଲେଖୁଛି କ’ଣ ନାଇଁ କ’ଣ? ହଉ ଏଥର ମୋ ଏକୋଇର ବଳା ବିଶିକେଶନ ତୁ ଶୋଇପଡ଼ ।

।। ଇତି ତୋର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଭାଗିନୀ ମା’ ଟେ ।।

ଲେଖକ - ଶ୍ରୀମତୀ ଶୁଭସ୍ମିତା ମହାଭୋଇ