ଯେବେ ଯେବେ ମୋ ମନ
ବିଚଳିତ ହୁଏ ତୁମ ବିନା;
ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ
ଉତ୍ତପ୍ତ ଲାର୍ଭା ସମ ଲୋତକ
ଲହୁ ରୂପରେ ଝରି ଆସେ
ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ସେ ଆଖିର କୋଣରୁ,
ତୁମେ ଆସନ୍ତନି ଥରେ
ମୋ ହାତରେ ତୁମ ହାତକୁ ରଖିଦେଇ
କୁହନ୍ତନି ମୋ ମନକୁ ରଖିନେଇ
"ମୁଁ ଅଛି ନା ତୁମ ସହ,
କାହିଁକି ବ୍ୟସ୍ତ ହଉଛ।"

ତୁମର ସେ ଶୀତଳ ପାପୁଲି ସ୍ପର୍ଶରେ
ମୋର ଲୋତକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସାରନ୍ତାଣି
ମାଘ ମାସର ଶୀତଳତାକୁ;
କେବଳ ତୁମର ସେ ସ୍ପର୍ଶ ଅପେକ୍ଷାରେ
ସର୍ବସ୍ବ ସତେ ଯେପରି ପ୍ରତୀୟମାନ
ସର୍ବହରା ସଦୃଶ,
ମନ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ବାକ୍ୟ ଅହରହ
ଉତ୍କଟ କରିଚାଲିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ସ୍ୱରକୁ
କର୍ଣ୍ଣରେ ଲାଗୁନି ବିରାମ
ଶୁଭୁଛି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ
ହେଲେ କହିବି ବା କାହାକୁ...
ତୁମେ ଥରେ ଆସନ୍ତନି
ମୋ ଆଖିରେ ଆଖି ଭରି
ଦେଖନ୍ତନି ଥରେ
କୁହନ୍ତନି ଥରେ
"ମୁଁ ଅଛି ନା ତୁମ ସହ,
ଜୀବନର ଶେଷ ନିଃଶ୍ୱାସ ଯାଏଁ।"

ତୁମକୁ ଭାରି ଭାରି ଲାଗୁଥିବା
ମୋ ପ୍ରେମର ଅତିଶୟଟିକୁ
ତୁମ ନିଃଶ୍ୱାସରେ
ଟିକେ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତନି;
ଆଉ ମୋର ସେ ପ୍ରିୟ
ତୁମ ହସର ହାଲକା ଝଙ୍କାରେ
ତୃପ୍ତାୟନ କରି କୁହନ୍ତନି-
ତୁମ ପ୍ରତିଟି ନିଶ୍ୱାସରେ
ମୁଁ ଆଉ ମୋ ପ୍ରେମ ଚିର ଜୀବନ୍ତ ବୋଲି ।
ମୋ ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ
ଥରେ ଆବଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତନି;
ଏ ଶରୀରର ଏକାନ୍ତପଣକୁ
ଥରୁଟିଏ ଆପଣେଇ ନିଅନ୍ତନି;
ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ହସିଦେଇ
ମୋ କାନରେ କୁହନ୍ତନି
ତୁମେ କେବଳ ମୋ'ର ବୋଲି,
ତୁମେ ଥରେ ଆସନ୍ତନି
ମୋର ଭାବନାର ବ୍ୟଥାକୁ
ତୁମ ଅବସ୍ଥିତିର ପ୍ରତିଛାୟାରେ
ଦୂର କରିବାକୁ ..
ଏ ଏକାନ୍ତପଣର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରୁ
ମୋତେ ପ୍ରତିଥର ପରି
ପୁଣିଥରେ ବଞ୍ଚାଇ ଆଣିବାକୁ ..
ତୁମ ଅଭାବରେ ଅଭାବୀ
ଏ ହୃଦୟର ଅଭାବକୁ
ଥରେ ଭାବି ଦେଖନ୍ତନି..
ଭରା ଭରା ପ୍ରେମର ଭାରରେ
ଭାରସାମ୍ୟ ହରାଉଥିବା
ଏ ଓଠର ନୀରବତାକୁ
ଟିକେ ଫେରେଇ ଆଣନ୍ତନି..
ତୁମର ସେ ପ୍ରଥମ ଦେଖାର ଯାଦୁକୁ
ପୁନଃ ପ୍ରୟୋଗ କରି
ଅନାବନା ଭାବନାର ଏ କଟକଣାକୁ
ଟିକେ ହଟାଇ ନିଅନ୍ତନି..
ତୁମେ ଥରେ ଆସନ୍ତନି
ହସି ଦେଇ କୁହନ୍ତନି-
"ମୁଁ ଅଛି ନା !!!"

ତୁମେ ଥରେ ଆସନ୍ତନି !

ତୁମ ଅପେକ୍ଷାରେ ମନ ମଉଳି ଗଲାଣି...